|
 Łukasz Andrzejewski (1986) - studiuje filozofię, filmoznawstwo, kulturoznawstwo i stosowane nauki społeczne na UW i UWr w ramach MISH i Akademii Artes Liberales. Wielokrotny stypendysta Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, feminista, kiedyś birbant i radykał, teraz jednak więcej pisze. Od trzech lat w „Krytyce Politycznej”. Żałuje, że urodził się w tak nudnych czasach a rok ‘68 zna tylko z książek. W swoich zainteresowaniach naukowych koncentruje się na badaniu politycznego potencjału sztuk wizualnych. W Akademii Artes Liberales pracuje nad wprowadzeniem do myśli Jacques’a Rancière’a. W latach 2008-2009 prowadził cykl warsztatów poświęconych politycznym odczytaniom popularnych obrazów filmowych. Od stycznia 2009 zmaga się z chorobą nowotworową, jednocześnie działa na rzecz zmiany publicznego wizerunku tej choroby. Jest m. in. moderatorem ogólnopolskiego Forum Onkologicznego. Mimo pewnych problemów nie odpuszcza kitesurfingu.
 Joanna Bednarek (1982) – absolwentka filozofii. Obecnie pisze pracę doktorską na temat poststrukturalistycznej filozofii polityki. Prywatnie i amatorsko zajmuje się literaturą. Zwolenniczka Deleuze’a i Guattariego (zwłaszcza w sporze o przydatność perspektywy psychoanalitycznej w dyskursie zaangażowanym), feminizmu oraz sztuki dla sztuki. Działa w poznańskim Klubie Krytyki Politycznej.
 Michał Bilewicz (1980) – psycholog społeczny, od czasu do czasu publicysta. W latach 2000-2001 redaktor naczelny pisma „Jidełe”, później przez kilka lat dziennikarz „Słowa Żydowskiego”. Obecnie koordynator Centrum Badań nad Uprzedzeniami na Uniwersytecie Warszawskim i wiceprezes fundacji Forum Dialogu między Narodami, działającej na rzecz porozumienia polsko-żydowskiego. Współredaktor książek Trudne pytania w dialogu polsko-żydowskim (2006) oraz Żydzi i komunizm (2000). Bilewicz uprawia eksperymentalną psychologię społeczną. W swoich badaniach koncentruje się na problematyce uprzedzeń, konfliktu międzygrupowego, antysemityzmu i dehumanizacji. Jego artykuł Mit „przedsiębiorstwa holokaust” (KP nr 1/2002) i późniejsze teksty na portalu lewica.pl, w których zarzucał polskim środowiskom lewicowym bezkrytycznie wrogi stosunek do Izraela, wywołały pierwszą w Polsce debatę o „nowym antysemityzmie”. Obecnie, dla odmiany, krytykuje głównie żydowski neokonserwatyzm. Czasami gada w jidysz.
 Magdalena Błędowska (1978) – ukończyła filologię polską na UWr. Pracowała jako nauczycielka, redaktorka, korektorka, ma też za sobą krótki epizod dziennikarski. Obecnie jest redaktorką w jednym z warszawskich wydawnictw. Krytyce Politycznej przyglądała się uważnie od samego początku, by stwierdzić, że w końcu ktoś naprawdę mówi jej głosem – a skoro tak, to najwyższy czas z pozycji indyferentno-cynicznych przejść do Wiary i Aktywizmu, innymi słowy: wreszcie wziąć się do roboty. Należy do zespołu wydawniczego Krytyki Politycznej i współredaguje witrynę internetową.
 Zygmunt Borawski (1987) – student socjologii, piłkarz. Łączy chęć działania na rzecz lewicowej idei z konserwatywnym spojrzeniem na świat. Interesuje się historią i rysunkiem, tłumaczy z włoskiego, po drodze na uniwersytet przynosi do REDakcji pączki, bardzo lubi dobrze zjeść.
 Michał Borucki (1985) - studiuje filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Interesuje się lewicową myślą społeczno-filozoficzną (głównie Lukács i Gramsci) oraz historią opozycji antykomunistycznej. Miłośnik gór, dobrej muzyki i czeskiego piwa. Kibic Polonii Warszawa. Zawsze chciał być spokojnym ornitologiem lub archeologiem, został członkiem bojówki KP. Odpowiada za dystrybucję wydawnictw KP i księgarnię internetową. Menadżer Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat.
 Jakub Bożek (1984) - absolwent Centrum Kształcenia Międzynarodowego Politechniki Łódzkiej, aktualnie studiuje socjologię na Uniwersytecie Łódzkim. Pisze o ekologii i rozwoju, jest redaktorem serwisu klimatycznego KP. Otrzymał drugą nagrodę w konkursie w Koalicji Klimatycznej „Media z klimatem!”. Ogarnięty manią popularyzacji nauki, a także upraszczania i skracania. Ma nadzieję, że wkrótce szeregi Krytyki Politycznej wzmocnią setki inżynierek i inżynierów. Wstaje o 6 rano. W wolnym czasie pływa żabką. Fan doom-metalu, drone’u i hypnagogic popu. No i oczywiście disco.
 Paweł Demirski (1979) – absolwent dziennikarstwa, dramaturg, zadebiutował w teatrze w 2002. Pisze polityczne sztuki dotykające takich problemów jak bezrobocie wśród młodych, emigracja, kryzys patriotyzmu, wojna w Iraku. Autor m.in. Kiedy przyjdą podpalić dom, to się nie zdziw, From Poland with Love, Padnij, Wałęsa. Historia wesoła, a ogromnie przez to smutna (na znak sprzeciwu wobec zwolnienia Macieja Nowaka, dyrektora gdańskiej sceny, nie przyjął za dramat nagrody teatralnej marszałka województwa pomorskiego ). W latach 2004-2006 kierownik literacki Teatru Wybrzeże. Od 2006 roku dramaturg-rezydent TR Warszawa.
 Karol Domański (1984) - studiował fizykę, ale uznał, że bardziej interesują go nauki społeczne i w konsekwencji trafił na ekonomię UW. Do KP przyszedł zniechęcony próbami entryzmu w mainstreamowej partii polskiej nie-prawicy. Uwielbia jeździć na rowerze, jego marzeniem jest zmiana Warszawy na bardziej przyjazną niezmotoryzowanym. Kurier rowerowy KP. Odpowiada za dystrybucję wydawnictw KP i księgarnię internetową.
 Kinga Dunin (1954) – socjolożka, publicystka, pisarka, krytyczka literacka. Jedna z głównych postaci środowiska „Krytyki Politycznej”. Od 1977 roku współpracowniczka KOR oraz Niezależnej Oficyny Wydawniczej. Zajmowała się organizacją dystrybucji i sprzedażą niezależnej prasy i książek. Kilkakrotnie zatrzymywana na 48 godzin, przesłuchiwana, w jej domu przeprowadzano rewizje. Brała także udział w organizacji i spotkaniach Uniwersytetu Latającego oraz SKS. Nie zapisała się do Solidarności z powodu niechęci do Lecha Wałęsy, Kościoła Katolickiego oraz narodu polskiego. Internowana 13-grudnia wraz z mężem i pięciomiesięcznym synem Stanisławem, który trafił do domu dziecka. Po kilku dniach zwolniona. Po roku 1989 współpracowała z ruchem feministycznym. Współzałożycielka partii Zielonych. Felietonistka „Wysokich Obcasów” (dodatku „Gazety Wyborczej”). Autorka licznych publikacji (m.in. Tao gospodyni domowej, Karoca z dyni – finalistka Nagrody Literackiej Nike w 2001) i opracowań naukowych (m.in. współautorka i współredaktorka pracy socjologicznej Cudze problemy. O ważności tego, co nieważne). Autorka książki Czytając Polskę. Literatura polska po roku 1989 wobec dylematów nowoczesności oraz zbioru felietonów Zadyma.
W TVP 1 współprowadziła z Tomaszem Łubieńskim i Witoldem Beresiem program kulturalny „Dobre Książki” oraz w TVP Kultura ze Sławomirem Sierakowskim i Cezarym Michalskim – „Lepsze Książki”. Uczy socjologii na Akademii Medycznej w Warszawie.
 Joanna Erbel (1984) – fotografka i socjolożka. Zajmuje się badaniem i dokumentowaniem ruchów społecznych. Interesuje ją problematyka cielesności i miasta, zarówno w ujęciu socjologicznym, jak i jako temat projektów fotograficznych. Autorka licznych fotoreportaży z demonstracji, pikiet i manif. Koordynatorka projektu dotyczącego migracji zarobkowej kobiet w Fundacji Ekologia i Sztuka im. Tomka Byry. Na Uniwersytecie Warszawskim obroniła pracę magisterską na temat reżimów czasowych, aktualnie pisze doktorat o przemianach w przestrzeni miast postsocjalistycznych. Współzałożycielka Stowarzyszenia Duopolis.
 Katarzyna Fidos (1980) - z wykształcenia ekonomistka i filozofka. Studiowała w Gdańsku oraz na Uniwersytecie w Siegen, gdzie praktycznie zajmowała się akademicką wersją niemieckiego feminizmu, a teoretycznie filozofią polityczną. Od lat związana z ruchem teatru niezależnego, m.in. z Teatrem Stajnia Pegaza, w którym pracowała także jako aktorka. Aktualnie pracuje w zespole merytorycznym Sopockiej Sceny Off de BICZ, gdzie stara się ożywiać ideę sztuki zaangażowanej i prowokować do poszukiwań w tej dziedzinie. Denerwuje ją bierność. Koordynatorka Klubu Krytyki Politycznej w Gdańsku.
 Bartosz Frąckowiak (1982) – dramaturg, kurator projektów teatralnych, kulturoznawca. Studiował na Międzywydziałowych Indywidualnych Studiach Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim i w Akademii ‘Artes Liberales’. Trzykrotny stypendysta Ministra Edukacji Narodowej. Pracował jako dramaturg spektakli: Tramwaj zwany pożądaniem Tennesee Williamsa w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (2006), Terrordrom Breslau według powieści Tima Staffela w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2006), Lilla Weneda Juliusza Słowackiego w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (2007), Przebudzenie wiosny Franka Wedekinda w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (2007), Drugie zabicie psa Marka Hłaski w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (2007). Współpracuje z reżyserem Wiktorem Rubinem. Rozpoznawalni ze względu na tematy, które poruszają w swoich spektaklach i perspektywę, w jakiej to robią. Recenzentka jednego z dzienników pisała, że „górują nad poprzednim pokoleniem autorów czy reżyserów swobodą poruszania się w dziedzinie mediów i ideologii, świadomością mechanizmów politycznych”.
Obecnie pracuje z Agnieszką Olsten nad scenariuszem spektaklu, którego premiera odbędzie się w maju 2008 roku w Teatrze Narodowym w Warszawie.
Uczestniczył w sezonie 2003/04 w realizowanym w Teatrze Dramatycznym w Warszawie projekcie Małgorzaty Dziewulskiej Ibsen. Fragmenty. Przyczynił się do wprowadzenia zawodu dramaturga do polskiego teatru repertuarowego. Autor tekstów poświęconych teatrowi i pokrewnym mu dziedzinom sztuki, które publikował w „Didaskaliach”, „Obiegu” i „Teatrze”. Interesuje się nowymi i tradycyjnymi mediami, a także kulturą i filozofią miasta. Analizuje związki estetyki z polityką, a swoimi działaniami przełamuje szkodliwy rozdział teorii i praktyki, nauki i sztuki. Stara się zmieniać dyskurs wokół i wewnątrz teatru.
Kurator projektu „Performatyka Warszawska”, realizowanego w Instytucie Teatralnym w Warszawie i REDakcji KP (styczeń-czerwiec 2008).
Lubi „innowacje”. Jego lekturom towarzyszą namiętności.
 Maciej Gdula (1977) – doktor socjologii, publicysta, członek zarządu Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego. Pracuje w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się teorią społeczną i teorią polityki, łącząc te zainteresowania z zaangażowaniem w debatę publiczną. Na łamach prasy wielokrotnie krytykował władzę sondaży opinii publicznej, wskazując na wiele ukrytych założeń, które nie pasują do statusu naukowości przypisywanego tym badaniom. Publikował teksty teoretyczne dotyczące przestrzeni miejskiej, polskiego pola politycznego i polityki historycznej. Tłumaczył i współredagował polskie przekłady tekstów i książek Pierre’a Bourdieu. Autor książki Trzy dyskursy miłosne (2009). Współzałożyciel Klubu Dyskusyjnego OW PTS „Na Chłodnej”. W czasach młodzieńczych był punkiem i nosił irokeza. Tata Zosi.
 Dorota Głażewska (1978) - członkini zarządu i dyrektor finansowy Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego. Socjolożka, absolwentka Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych oraz Instytutu Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich Uniwersytetu Warszawskiego, doktorantka w Instytucie Socjologii UW. Pisze pracę doktorską z zakresu zaangażowania społecznego. W latach 2002-2006 współprowadziła projekty badawcze i koordynowała programy szkoleniowe i wydawnicze w Akademii Rozwoju Filantropii w Polsce. Redaktorka podręczników szkoleniowo-dydaktycznych dla organizacji pozarządowych z serii „Wiedza i doświadczenie” oraz współautorka publikacji Fundraising to sztuka! Prowadziła monitoring i ewaluacje lokalnych organizacji pozarządowych oraz ROSzEFS, m.in. dla Kampanii Dobrych Usług. W 2004-2007 wykładała socjologię na Akademii Medycznej w Warszawie, w 2003-2008 prowadziła ćwiczenia z Wstępu do socjologii i seminarium Zaangażowanie społeczne w Instytucie Socjologii UW. Fotografuje, ma respekt przed górami, nie ma respektu dla autorytetów, od lat wierna obserwatorka sztuki ulicy. W „Krytyce Politycznej” zarządza finansami i sprawami administracyjnymi, odpowiada za działalność wydawniczą i współredaguje witrynę internetową.
 Agnieszka Graff (1970) – anglistka, feministka. Współzałożycielka Porozumienia Kobiet 8 Marca. Stypendystka Fundacji Fulbrighta. Teksty naukowe oraz publicystyczne ogłaszała m.in. w „Res Publice Nowej”, „Kulturze i Społeczeństwie”, „Ośce”, „Zadrze”, „Gazecie Wyborczej”, „Rzeczpospolitej”. Pracuje w Ośrodku Studiów Amerykańskich UW i wykłada na warszawskich studiach podyplomowych Gender Studies. Jej książka Świat bez kobiet (2001) to jedna z najważniejszych pozycji w polskiej literaturze feministycznej. Analizuje mechanizmy stopniowego wykluczania kobiecego głosu ze sfery publicznej w warunkach ustrojowej transformacji. W ostatnich pracach zwraca szczególną uwagę na przenikanie się dyskursu płci z narracjami nacjonalistycznymi (np. antysemityzmem) i rasowymi. Była na wszystkich manifach i wybiera się na kolejne. Mama Stasia.
 Agnieszka Grzybek (1970) – feministka, tłumaczka. Członkini Porozumienia Kobiet 8 Marca. Przewodnicząca partii Zielonych. Koordynatorka ogólnopolskiej kampanii „Akcja Refundacja”. Od kilkunastu lat działa w polskim ruchu feministycznym, była dyrektorka Ośrodka Informacji Środowisk Kobiecych. Pracuje w Fundacji im. Heinricha Bolla.
 Krzysztof Iszkowski (1978) – żyjący dowód na przesunięcie w prawo polskiej sceny politycznej i intelektualnej, w wyniku czego konsekwentni liberałowie znaleźli się na lewicy. Z wykształcenia socjolog (MISH UW) i ekonomista (SGH), w kwietniu 2008 uzyskał stopień doktora w SNS przy IFiS PAN. Przez kilka lat DZIENNIKarz w „Europie”, obenie urzędnik w Brukseli. Nigdy nie lubił grać w piłkę nożną, na demonstracji był raz, w liceum. Do końca życia będzie pamiętać podsłuchany komplement: „No, nie wygląda zbyt inteligentnie, ale przynajmniej jest przystojny”. Tata Natalii.
Tomasz Kitliński – filozof, anglista, uzyskał Dyplom Studiów Tekstu i Obrazu u Julii Kristevej na Uniwersytecie Paryskim 7. Był stypendystą Fulbrighta w nowojorskiej New School for Social Research. Autor książek Obcy jest w nas. Kochać według Julii Kristevej i – z Pawłem Leszkowiczem – Miłość i demokracja. Rozważania o kwestii homoseksualnej w Polsce. Jego teksty drukowały „The Guardian”, „The Advocate”, „Der Spiegel”, „Die Tageszeitung”, „Art in America”, „Inter Alia”, „Teksty Drugie”, „Feminoteka”, „Słowo Żydowskie/dos jidysze wort”. Współredagował artzine „Rewia Kontr Sztuki”, przygotowywał instalacje dźwiękowe i performanse. Prowadził wiele debat „Krytyki Politycznej” w Lublinie.
Piotr Kozak (1983) – studiował architekturę na Politechnice Białostockiej i Politechnice Gdańskiej. Obecnie student filozofii Uniwersytetu Gdańskiego. Zamiast przestrzeni urbanistycznej postanowił zmieniać przestrzeń dyskursu, co jest powodem jego nieustających frustracji. Interesuje się estetyką i teorią emancypacji, bada współczesne projekty lewicowe. Lubi czytać książki. Koordynuje działalność Klubu Krytyki Politycznej w Gdańsku.
 Karolina Krasuska (1978) - studiowała anglistykę i germanistykę w Warszawie, doktorantka kulturoznawstwa na Europejskim Uniwersytecie Viadrina we Frankfurcie nad Odrą. Stypendystka niemieckiej Fundacji im. H. Bölla. Od 2004 do 2008 żyła w ciągłej podróży między Berlinem, Buffalo, NY i Warszawą. Była członkinią grupy badawczej „Płeć jako kategoria wiedzy” na Uniwersytecie Humboldta: współorganizowała konferencje, uczyła na Gender Studies, HU i zdobywała doświadczenie, jak wygląda zinstytucjonalizowany uniwersytecki landszaft genderowy. Ostatnio wróciła na dobre do Warszawy, uczy w Ośrodku Studiów Amerykańskich UW i na Gender Studies IBL. Kończy doktorat o „lirycznych nieposłuszeństwach” u Miny Loy, Marii Komornickiej/Piotra Odmieńca Własta i Else Lasker Schüler. Jej eseje znajdują się m.in. w zbiorach: Erlöser: Figurationen männlicher Hegemonie i New Subjectivities: Negotiating Citizenship in the Context of Migration and Diversity. Przełożyła Uwikłanych w płeć Judith Butler.
 Maciej Kropiwnicki (1979) – filozof i tłumacz, doktorant w Instytucie Filozofii UWr., studiował również filozofię i psychoanalizę na Université Paris VIII Vincennes – Saint Denis. Zajmuje się współczesną filozofią podmiotu, zwłaszcza o inspiracjach psychoanalitycznych, i jej implikacjami dla etyki i dyskursów społeczno-politycznych. Zwolennik poglądu, że bez pojęć psychoanalizy dzisiaj ani rusz, choć bożkom najpierw trzeba utrącić głowę. Tłumacz artykułów i książek m.in. Rancière’a, Žižka, Dolara, Adorno, MacIntyre’a. Redaguje, pisze, organizuje, choć wołałby długie spacery. Niespełniony muzyk, ale za to coraz więcej słucha. Publikował m.in. w „Kronosie”, „Er(r)go”, „Odrze”, „Le Monde diplomatique – edycja polska” i wydawnictwach książkowych. Frankofil, ale tylko prawą półkulą mózgu i uchem. Członek zespołu Wydawnictwa KP, współredaguje witrynę KP. Współtworzył wrocławski Klub KP, w lipcu 2009 dołączył do ekipy warszawskiej REDakcji. Redaktor prowadzący Wydawnictwa Krytyki Politycznej.
 Julian Kutyła (1979) – socjolog i tłumacz. Członek zespołu Wydawnictwa KP. W Szkole Nauk Społecznych IFiS PAN przygotowuje doktorat poświęcony francuskiej myśli społecznej. Tłumaczył m.in. teksty Žižka, Hardta, Badiou i Wolfa Erlbrucha. Publikował w „Gazecie Wyborczej” i „Rzeczpospolitej”. W swojej publicystyce podkreśla związki fenomenu populizmu z ograniczeniami wynikającymi z konstrukcji liberalnej sfery publicznej. Dowodzi, że mimo słabej obecności tradycji psychoanalitycznej w Polsce, psychoanaliza nie tylko da się zastosować do analizy polskiej rzeczywistości, ale powinna stać się głównym narzędziem jej krytyki. W chwilach wolnych didżej i kibic piłkarski. Tata Hanki - nowej nadziei polskiej lewicy.
Łukasz Kuźma (1981) – lekarz, działacz społeczny i polityczny. Tytuł lekarza zdobył na Uniwersytecie Medycznym w Białymstoku. Ukończył też studia na kierunku Zdrowie Publiczne na Wyższej Szkole Administracji Publicznej oraz zarządzanie na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. Absolwent XV Szkoły Liderów Społeczeństwa Obywatelskiego, kontynuuje naukę w Collegium Civitas w Warszawie.
Członek zarządu Stowarzyszenia Młoda Socjaldemokracja oraz redakcji portalu Lewica.pl.
W fundacji „Nie biorę chcę normalnie zarabiać” walczy z systemem o młodych polskich lekarzy. Jest wegetarianinem, promuje postawy proekologiczne, wspiera wolne oprogramowanie. Interesuje się historią i zabytkami swojego miasta, ciągle ogląda te same stare polskie fimy. W wolnych chwilach gra w foosball. Kibic Jagiellonii Białystok. Koordynuje działalność Klubu KP w Białymstoku.
 Adam Leszczyński (1975) – historyk, dziennikarz, publicysta, związany z „Wiedzą i Życiem”, „Przekrojem”, „Polityką”, „National Geographic”. Adiunkt w Instytucie Studiow Politycznych PAN. Pracuje w „Gazecie Wyborczej”. Wydał książki: „Sprawy do załatwienia. Listy do «Po prostu» 1955 - 1957”, „Naznaczeni. Afryka i AIDS”, „Anatomia protestu. Strajki robotnicze w Olsztynie, Sosnowcu i Żyrardowie, sierpień-listopad 1981”. W swojej publicystyce Leszczyński pokazuje, że Polska to kraj postkolonialny – naśladujący Zachód, opanowany kompleksem wtórności i brzydoty, niezdolny do wytwarzania własnych wartości. Stara się też dowartościować historię mówioną, pomijaną w głównym nurcie. Sięgając do wspomnień działaczy Solidarności spoza głównych ośrodków, próbuje pokazać rolę tych, którzy zostali wykluczeni w Polsce po 1989 roku. Zwraca uwagę na rolę kobiet w Solidarności, szczególnie podczas lokalnych strajków, oraz na ekonomiczne motywy i postulaty protestów społecznych (robotnicy chcieli raczej jakiegoś rodzaju socjalizmu, a nie gospodarki wolnorynkowej). Tata Jasia.
 Jarosław Lipszyc (1975) – dziennikarz, poeta i działacz społeczny. Publikował m.in. w „Lampie”, „Ha!arcie”, „Życiu Warszawy” i „Gazecie Wyborczej”. Był jednym z głównych ideologów i przedstawicieli nurtu neolingwistycznego w poezji. Wydał dwa tomiki: bólion w kostce (1997) oraz poczytalnia (2000). Wykonuje swoje wiersze z towarzyszeniem, specjalnie powołanego w tym celu, zespołu Usta. Członek zarządu Internet Society Polska, walczy o wolne oprogramowanie. Prezes Fundacji Nowoczesna Polska, w ramach której realizuje projekt „Wolne Podręczniki”. Autor bloga „W stronę wolności”. Lipszyc opowiada się za uwolnieniem ludzkiej twórczości od ograniczeń prawno-patentowych, wychodząc z założenia, że kultura jest dobrem wspólnym i wszelkie obostrzenia w jej używaniu są praktykami monopolistycznymi, stanowiącymi zagrożenie dla wolności jednostek. Inicjator „Listu otwartego przeciwko wprowadzeniu patentów na oprogramowanie” (2005) i „Listu otwartego przeciwko DRM” (2006) – cyfrowym systemom ograniczania dostępu do dóbr kultury.
Zawsze chciał mieć małego laptopa, nie rozstaje się ze swoim przenośnym komputerem wyprodukowanym na zlecenie armii amerykańskiej. Ma syna Leonarda.
 Sebastian Liszka (1981) - urodził się w momencie, kiedy I Zjazd Solidarności uchwalał „Posłanie do ludzi pracy Europy Środkowej”. Studiował prawo na UW, komparatystykę na UJ, obecnie kończy studia w Instytucie Sztuk Audiowizualnych UJ na specjalnościach: historia filmu (kino europejskie) i medioznawstwo (archeologie wizerunku). Działał w studenckim samorządzie i 4 kołach naukowych (jedno założył), zasiadał w Senacie UJ. Stypendysta Funduszu im. Pigonia. Członek władz statutowych Parlamentu Studentów RP. Rzecznik krakowskiej Fundacji „Kultura dla Tolerancji”, uznanej przez prawicowy tygodnik OZON za jedną z najmocniej zagrażających tradycyjnemu porządkowi w Polsce. Wierzy w obudzenie z marazmu wyższych uczelni. Mieszka w Krakowie i Warszawie. Do KP przyjechał z Mareckim pociągiem z Krakowa, rok po Ostrowskiej, i od razu się zadomowił. Koordynator Klubu KP w Krakowie.
Jakub Majmurek (1982) – filmoznawca po UJ, gdzie ukończył również studia w Instytucie Nauk Politycznych. Obecnie przygotowuje doktorat o współczesnej „filozofii aktualności”, zwłaszcza francuskiej, w Szkole Nauk Społecznych przy IFiS PAN. Interesuje się lacanowską psychoanalizą. Publicysta i krytyk filmowy publikujący w licznych mediach drukowanych i internetowych (min. w „Gazecie Filmowej”, „Tygodniku Powszechnym”, „Le Monde Diplomatiqe Edycja Polska”, „Bez Dogmatu” oraz na portalach Polskiego Radia, Lewica.pl). Miłośnik baroku (tyleż jako stylu, co epoki) i nowofalowych filmów, stara się także uważnie przyglądać popkulturze i jej ideologicznym uwikłaniom.
 Adam Mazur (1977) - krytyk, historyk sztuki i amerykanista, skończył Szkole Nauk Społecznych PAN i zmaga się z doktoratem na Wydziale Historycznym UW. Wykłada w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Przez lata współpracował z „Fototapetą”, a obecnie jest półetatowym redaktorem magazynu „Obieg”. Pisuje nieregularnie do periodyków o konkretnym rozrzucie - od „Flash Art”, „Imago” i „Elle Deco” po „Exkluziva”, „Futu”, „Pozytyw”, a na „Tekstach Drugich” i „Newsweeku” kończąc. Pracuje jako kurator i redaktor w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie. Organizował wystawy zbiorowe („Nowi Dokumentaliści”, „Antyfotografie”) i indywidualne („Życie po życiu” Wojciecha Wilczyka, „Biblioteka” Nicolasa Grospierre’a).
 Kuba Mikurda (1981) - psycholog i filozof, doktorant w Szkole Nauk Społecznych przy IFiS PAN. Śledzi relacje między psychoanalizą i teorią polityki, przygląda się ideologicznym uwikłaniom psychoterapii i psychologii jako praktyce społecznej. Pisał m.in. o kategorii Realnego w psychoanalizie lacanowskiej i teorii krytycznej Slavoja Žižka. W wolnych chwilach redaktor w wydawnictwie poetyckim Biuro Literackie i współpracownik krakowskiego klubu „Lokator”. Fan les fous littéraires, wspólnie z Joanną Mueller i Bartoszem Małczyńskim zredagował Podziemne wniebowstąpienie. Szkice o twórczości Tymoteusza Karpowicza (2006), zestawił hipertekst Scenki (wyjątki z biografii Raymonda Roussela). Autor cyklu rozmów z poetami i poetkami Łączę wyrazy (2004-2007). Zredagował i przełożył fragmenty zbioru szkiców filmowych Slavoja Žižka Lacrimae rerum. Kieślowski, Hitchcock, Tarkowski, Lynch (2007). Jeden z laureatów XI edycji konkursu dla młodych krytyków filmowych im. Krzysztofa Mętraka. Pracuje nad monografią Davida Lyncha i cyklem wykładów o nowych, autorskich teoriach kina (Agamben, Badiou, Nancy, Rancière, Žižek).
 Paweł Mościcki (1981) – filozof, eseista i tłumacz, doktorant w Szkole Nauk Społecznych PAN w Warszawie. Interesuje się współczesną filozofią, różnymi dziedzinami sztuki (literatura, teatr, sztuki wizualne) a także krytycznymi dyskursami politycznymi. Publikował artykuły i przekłady m.in. w „Principiach”, „Sztuce i filozofii”, „Arteriach”, „Pamiętniku Literackim”, „Res Publice Nowej”, „Kresach”, „Glissandzie”, „Literaturze na Świecie”, „Dialogu”, „Teatrze”. Członek zespołu „Krytyki Politycznej”. Tłumaczył książki Alaina Badiou, Dereka Attridge’a, Slavoja Žižka, Jacquesa Rancière’a. Redaktor tomu Maurice Blanchot. Literatura ekstremalna (2007) oraz autor książki Polityka teatru. Eseje o sztuce angażującej (2008). Obecnie pracuje nad doktoratem o pojęciu potencjalności u Agambena oraz przygotowuje projekt badawczy poświęcony sztuce i utopii w XX wieku. Mieszka w Warszawie.
 Rajmund Niwiński (1978) - absolwent politologii na Uniwersytecie Wrocławskim. Współzałożyciel i wicedyrektor Ośrodka Myśli Społecznej im. Ferdynanda Lassalle’a – instytucji działającej na rzecz demokracji i sprawiedliwości społecznej, wspierania rozwoju oraz integracji europejskiej. Członek władz krajowych Socjaldemokracji Polskiej. Sekretarz i szef kampanii wyborczych SDPL we Wrocławiu. Interesuje się historią Wrocławia, nowoczesną architekturą, sportem (społecznie pracował nad projektem ustawy o sporcie kwalifikowanym) oraz kinem społecznie i politycznie zaangażowanym. Popiera wolne oprogramowanie i swobodny dostęp do informacji publicznej. Wolny czas poświęca podróżom po Europie. Kibic włoskiego AS Livorno Calcio oraz hiszpańskiej Sevilla FC.
 Adam Ostolski (1978) – socjolog, filozof i tłumacz. Jego zainteresowania to problematyka pamięci społecznej, psychoanaliza, studia żydowskie, gender i ruchy społeczne. W nauce reprezentuje perspektywę teorii krytycznej, łączącej badanie społeczeństwa z zaangażowaniem w jego zmianę. Wykłada socjologię na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym. Był współautorem listów-interwencji: „Listu Warszawskiego” w sprawie ataków na Marsz Tolerancji w Krakowie w 2004 (wraz z Michałem Bilewiczem) oraz listu przeciw pomnikowi Romana Dmowskiego w Warszawie. Członek partii Zielonych. W Krytyce Politycznej od początku.
 Joanna Ostrowska (1983) - doktorantka Katedry Judaistyki UJ oraz Instytutu Europeistyki UJ w ramach programu: The Transnationalization of Struggles for Recognition - Women and Jews in France, Germany, Poland in the 20th Century – Volkswagen Stiftung, studentka filmoznawstwa UJ, produkcji filmowej i telewizyjnej PWSFTv i T w Łodzi i Gender Studies UW, stypendystka Sokrates-Erasmus na Humboldt Universitat zu Berlin, współtworzyła Sekcję Sztuki Współczesnej, współpracowała z MDSM, Mahn- und Gedenksstatte Ravensbruck, publikowała w czasopismach Zadra, Słowo Żydowskie, Parnasik, www.artpapier.com, www.qino.pl, www.feminoteka.pl, Artmixie, Ha!art. Obecnie przygotowuje się do nowych badań dotyczących prostytucji na froncie zachodnim w czasie II Wojny Światowej w ramach studiów doktoranckich oraz kontynuuje badania dotyczące prostytucji obozowej i przyobozowej. Do KP przyjechała z Mareckim pociągiem z Krakowa.
 Paweł Pieniążek (1989)- studiuje ukrainistykę na Uniwersytecie Warszawskim. W wolnych chwilach uczy się matematyki. Eks-bokser. W Krytyce pojawił się znienacka i został na amen. Dba o relacje ze wschodnimi Towarzyszami. Opiekun serwisu ukraińskiego.
 Konrad Pustoła (1976) - artysta, fotograf, absolwent Wydziału Ekonomii UW. Studiował fotografię w łódzkiej Filmówce. Współorganizator i autor zdjęć w ramach akcji społecznej „Tiszert dla Wolności”. Jego zdjęcia publikowane były m.in. w „Piktogramie”, „Fototapecie”, „Gazecie Wyborczej”, „Rzeczpospolitej”, „Pozytywie”. Autor projektów pokazywanych w ramach wielu wystaw indywidualnych i zbiorowych, w Polsce i za granicą, ostatnio w CSW Zamek Ujazdowski („Nowi dokumentaliści”, „Autor”), na V Biennale w Poznaniu („Antyfotografie”) oraz w ramach multimedialnej instalacji przestrzenej „S(t)mylacje” w Galerii Otwarta Pracownia w Krakowie.
W swoich projektach zajmuje się, z jednej strony, krytyką instytucjonalną pola sztuki, kwestiami autorstwa, dostępu i artystycznej tożsamości, z drugiej – mechanizmami dyskursu publicznego i medialnymi sposobami reprezentacji rzeczywistości społecznej oraz potencjałem oddziaływania obrazu na rzeczywistość społeczną. Od 2006 na podyplomowych studiach w londyńskim Royal College of Art na wydziale fotografii.
Magda Raczyńska (1974) - teoretyczka sztuki, kuratorka, publicystka. Zajmuje się stykiem sztuki i polityki, koncentrując się na kwestiach dotyczących współczesnej przestrzeni publicznej, politycznego potencjału działań kulturowych oraz alternatywnych, niekonfrontacyjnych form podmiotowości. Absolwentka Socjologii UW, gdzie obroniła doktorat na temat partycypacji pracowniczej i demokratyzacji sfery ekonomicznej (studia doktoranckie w Szkole Nauk Społecznych PAN). A także studiów magisterskich z teorii sztuki współczesnej na wydziale Visual Cultures w londyńskim Goldsmiths College, który zakończyła dyplomem poświęconym praktyce artystycznej Joanny Rajkowskiej. Prowadziła zajęcia na Socjologii UW oraz w School of Management and Labor Relations, Rutgers University. Członkini zespołu Krytyki Politycznej, współpracuje z warszawskim „Obiegiem”, krakowskim Ha!artem i gdańskim Instytutem Sztuki Wyspa. Obecnie na etacie w Instytucie Kultury Polskiej w Londynie jako pani od literatury, teorii, publikacji i nie tylko. W tym i przyszłym roku zamierza nieco mniej pisać, za to więcej wydać. I przygotować grunt pod porządnego postdoka. Zostaje w Londynie na dłużej. I wreszcie nosi obcasy.
 Marietta Radomska (1984) – studiuje filozofię (specjalność: komunikacja społeczna) na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Interesuje się posthumanizmem, animal studies, feminizmem, a - zupełnie amatorsko – teatrem, co łączy z szeroko pojmowaną „nadaktywnością”, jeżeli chodzi o wydarzenia kulturalne. Pracowała w rozgłośni radia polonijnego, w miesiącach letnich jest przewodniczką po muzealnych murach XIX-wiecznego więzienia. Publikowała w Homo communicativusie i Pretekstach. Obecnie pisze pracę magisterską z filozofii polityki Foucaulta i Deleuze’a. Członkini poznańskiego Klubu Krytyki Politycznej
 Stanisław Ruksza (1979) – historyk sztuki, kurator wystaw. Absolwent historii sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dyrektor programowy CSW Kronika w Bytomiu. Wykłada na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach – Filia w Cieszynie, choć woli się uczyć niż nauczać. Opublikował kilkadziesiąt tekstów w przeróżnych pismach i katalogach. Redaktor książek m.in. W stronę Innego, Signal box. Opracował antologię Katowicki undergrond artystyczny po 1953 roku. Kurator kilku wystaw problemowych oraz indywidualnych, m.in. „Festiwalu fotografii Jerzego Lewczyńskiego”. Obecnie pasjonują go: kreślenie politycznej mapy polskiej sztuki dwudziestolecia oraz tanatologiczne wątki w sztuce polskiej po 1989. Odwleka rozpoczęcie pisania doktoratu. W sztuce drażnią go kompromisy i dyplomacja. Mierzy w skuteczność działań na każdym polu.
Ma lęk wysokości, arachnofobię oraz fobie przed innymi jadowitymi i drapieżnymi zwierzętami, których nie widział na oczy. W chwilach przesadnego przepracowania popada w nihilizm. W młodości grał na basie w kapelach punkowych i reggae’owych, później próbował grać jak Lou Reed, co okazało się kompletną klapą. Ostatnio w nielicznych wolnych chwilach uprawia „białe szaleństwo” nart w okolicach Poronina.
Tworzy Klub KP na Śląsku.
 Przemysław Sadura (1977) – socjolog, publicysta, tata Ignacego. Adiunkt w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, wykłada także na Wydziale Nauk Ekonomicznych UW. Interesuje się socjologią polityki i edukacji oraz polityką rozwoju. Prowadzi badania społeczne dla organizacji pozarządowych i administracji publicznej, współpracując m.in. z Transparency International, Związkiem Nauczycielstwa Polskiego, Pracownią Badań i Innowacji Społecznych „Stocznia”. Redaktor i współautor książki Polski odcień zieleni. Zielone idee i siły polityczne w Polsce, tłumacz Prywatyzując Polskę Elizabeth Dunn i Samotna gra w kręgle Roberta D. Putnama. Współzałożyciel Klubu Dyskusyjnego OW PTS „Na Chłodnej” i członek redakcji powstającego kwartalnika socjologicznego „Stan Rzeczy”.
 Sławomir Sierakowski (1979) – założyciel i redaktor naczelny „Krytyki Politycznej”. Prezes Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego. Socjolog, publicysta, doktorant w Instytucie Socjologii UW. Publikuje m.in. w „Rzeczpospolitej”, „Gazecie Wyborczej”, „Polityce”, „Dzienniku Polska-Europa-Świat”.
Ukończył Międzywydziałowe Indywidualne Studia Humanistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, w ramach których studiował socjologię, filozofię i ekonomię. Pracował także pod kierunkiem Ulricha Becka na Uniwersytecie w Monachium. Był stypendystą Collegium Invisibile, Ministra Edukacji Narodowej, Instytutu Goethego oraz niemieckich fundacji GFPS i DAAD, a także amerykańskiego The German Marshall Fund. Uczestniczył również w wyjazdach studyjnych do Paryża na zaproszenie rządu Francji, a także do USA na zaproszenie American Jewish Commettee i Forum Dialogu Między Narodami.
Polityką zainteresował się, czytając publicystykę i eseistykę opozycji antykomunistycznej z czasów Polski Ludowej. We wczesnych tekstach i w wywiadach postulował zmianę sposobu patrzenia na pamięć zbiorową i redefinicję założeń uprawiania historiografii w Polsce. Opowiada się za wizją Europy federalnej, głęboko zintegrowanej politycznie, przenoszącej instytucje państwa opiekuńczego na poziom europejski. Po rzuceniu przez Jana Rokitę hasła „Nicea albo śmierć”, popartego przez rząd SLD i opozycję oraz główne media, zainicjował „List otwarty do europejskiej opinii publicznej”, pod którym podpisało się 250 polskich intelektualistów. Sygnatariusze listu spotkali się z ostrą krytyką ze strony polityków (spopularyzowany przez Jarosława Kaczyńskiego termin „partia białej flagi”) i intelektualistów prawicy, którzy wystosowali kontrlist „Dlaczego bronimy Nicei”. Trzy lata później w Polsce ostatecznie odrzucono hasło Rokity.
Jest krytykiem neoliberalizmu. W wielu tekstach zwracał uwagę na to, że nastąpiła naturalizacja ekonomicznego dyskursu neoliberalnego, przez co został postawiony znak równości między jedną ze szkół w ekonomii a obiektywizmem. W konsekwencji zaś pojawiła się reakcja populistyczna.
Najpoważniejszym polem zainteresowań Sierakowskiego jest strategia odbudowy formacji lewicowej w Polsce. Przyjmując, że współczesny kapitalizm wchłania i korumpuje wymierzone przeciw niemu krytyki, próbuje on znaleźć metodę wprowadzenia do dyskursu publicznego „trzeciego języka” (rywalizującego z konserwatywnym i liberalnym). Sierakowski odrzuca ciągle obecny w myśleniu środowisk lewicowych podział na mainstream i underground. Zamiast podejmować skazane na nieskuteczność próby sytuowania się obok zhegemonizowanej przez neoliberałów i konserwatystów sfery publicznej albo zawierania kompromisów ideologicznych, tworzy środowisko, które będzie posługiwało się nowym językiem, nielekceważonym jednak jako głos egzotyczny lub marginalny.
Aktywnie występuje także w polach kultury traktowanych często jako niepolityczne: literaturze, teatrze, sztukach wizualnych. Rozumie zaangażowanie artysty nie jako działalność propagandową, ale jako pokazywanie ukrytych mechanizmów rządzących kultura i społeczeństwem.
Wraz z Kingą Dunin i Cezarym Michalskim prowadził program „Lepsze książki” w TVP Kultura, w TR Warszawa prowadził co miesiąc debaty z udziałem intelektualistów i polityków. Jako dramaturg współtworzył z Janem Klatą spektakl Szewcy u bram wg Witkacego w TR Warszawa. W 2008 wystąpił w filmie izraelskiej artystki Yael Bartany „Mary Koszmary”, w którym na pustym Stadionie Dziesięciolecia wygłasza przemówienie o powrocie trzech milionów Żydów do Polski.
Jędrzej Słodkowski (1985) - z jego inicjatywy Klub „Krytyki Politycznej” wyrósł na postindustrialnej glebie Łodzi. Od wczesnej podstawówki para się dziennikarstwem. W liceum zakładał undergroundowy koncern prasowy, który miał zdetronizować Agorę. Dziś pisze o muzyce w łódzkiej „Gazecie Wyborczej” oraz miesięczniku „Slajd”. Był redaktorem naczelnym „PKS - Pisma Każdego Studenta”. Studiuje socjologię na Uniwersytecie Łódzkim, zgłębia tajniki analizy dyskursu. Wyznaje zasadę 4B: Bach, Brötzmann, Black Flag, Beskid Niski. Przystał do zespołu „Krytyki Politycznej”, bo zawsze chciał grać w prawdziwym punkowym bandzie.
 Jasiek Smoleński (1985) - studiuje filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Dziennikarz, lewicowiec, feminista. Zainteresowany radykalną myślą społeczno-polityczną. Przekonany, że zadaniem żurnalisty jest użyczanie swego głosu i pióra wszystkim wykluczonym, by ich głos mógł stać się słyszalny. Uczulony na wszystkie przejawy rasizmu, mizoginii, seksizmu, antysemityzmu, nacjonalizmu, homofobii, faszyzmu i ogólnie pojętej nietolerancji w przestrzeni publicznej. Pragnie współtworzyć nową lewicę, której język będzie w stanie wyartykułować uniwersalną ważność postulatów swobody i równości dla wszystkich. Współredaguje witrynę internetową KP.
 Aleksandra Sowa (1991) - feministka, uczennica XXI Artystycznego LO im. Witkacego w Krakowie.
Jedna z autorek portalu OKOLEWE, nieustannie pracująca nad wszelkimi formami literackimi w wykonaniu własnym i wiecznie wprawiająca się w pisaniu. Koordynatorka krakowskiego oddziału Kampanii Przeciw Homofobii, organizacji zaangażowanej w uporczywą promocję homoseksualizmu i współodpowiedzialnej za szerzenie się niemoralności w Polsce. Fanka dobrej publicystyki, eseistyki, „młodej prozy”, literatury mieszczącej się w szeroko pojętym kanonie politycznym, feministycznym, queer.
Myśli, wymyśla, działa i organizuje – zazwyczaj słuchając przy tym Madonny i przegryzając białą czekoladę.
Współtworzy krakowski Klub Krytyki Politycznej.
Kinga Stańczuk (1988) - frankofilka. Studiuje europeistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Interesuje się myślą dwudziestolecia, zwłaszcza pracami Ortegi y Gasseta i Waltera Benjamina. Ostatnio także filozofią prawa. Tłumaczy z angielskiego. Że chce zostać w Krytyce, wiedziała po pierwszym spotkaniu w REDakcji. Ma kota na emigracji.
 Igor Stokfiszewski (ur. 1979 w Łodzi) – krytyk literacki, dramaturg, członek zespołu „Krytyki Politycznej”.
Studiował polonistykę na Uniwersytecie Łódzkim i Jagiellońskim w Krakowie. W latach 2001-2006 redaktor działu literackiego magazynu „Ha!art”, pracował jako kurator Klubu w krakowskiej Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki. Współpracuje przy międzynarodowych literackich programach stypendialnych z Willą Decjusza w Krakowie. Był współkuratorem REDakcji KP w Warszawie przy ul. Chmielnej.
Autor książki Zwrot polityczny (Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2009). Współredaktor (wraz z Piotrem Mareckim i Michałem Witkowskim) książki Tekstylia. O „rocznikach siedemdziesiątych” (2002) oraz (z Piotrem Mareckim i Renatą Serednicką) tomu Ludzie, miasta. Literatura Białorusi, Niemiec, Polski i Ukrainy – ślady „nieistniejącego języka” (2008). Współautor scenariusza filmu Grega Zglinskiego Na swoje podobieństwo (2001).
Jako dramaturg zrealizował z reżyserem Wojtkiem Klemmem Piekarnię Bertolda Brechta (Teatr Stary, Kraków 2008), Cement Heinera Müllera (Teatr Współczesny, Wrocław 2009) oraz Yermę Federico Garcíi Lorki (Teatr Studio, Warszawa 2009).
Szkice i recenzje publikował m.in. w „Gazecie Wyborczej”, „Tygodniku Powszechnym”, „Krytyce Politycznej”, „Ha!arcie”, „FA-arcie”, „Notatniku Teatralnym” i „die tageszeitung”. Jako recenzent filmowy współpracował z programem telewizyjnym Kinematograf (TVP1). Jest recenzentem książkowym w programie Czytelnia (TVP Kultura).
Mieszka w Warszawie.
Beata Stępień - absolwentka Uniwersytetu Opolskiego, Wydziału Filologiczno-Historycznego, kierunek - filologia polska, specjalność - nauczycielska. Pracowała w szkole i fundacjach OŚKa i Feminoteka. W Krytyce Politycznej koordynuje sprawy administracyjne i finansowe.
 Michał Sutowski (1985) - studiuje politologię i stosowane nauki społeczne na Uniwersytecie Warszawskim (Kolegium MISH), współzałożyciel Koła Naukowego Demokratów. Fascynuje się ideologią polskiej opozycji demokratycznej oraz myślą i polityką rosyjską, ostatnio także filozofią polityki Carla Schmitta. Rwie się do tłumaczenia tekstów, choć niektórzy woleliby go powstrzymać. W „Krytyce Politycznej” człowiek do zadań specjalnych. Od sierpnia 2008 sekretarz redakcji pisma, jest też członkiem zespołu Wydawnictwa KP i witryny KP.
Michał Syska (1980) – działacz społeczny i polityczny, publicysta. Prawnik, absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego. Ukończył też Podyplomowe Studia „Prawa i Wolności Człowieka” organizowane przez Polską Akademię Nauk i Helsińską Fundację Praw Człowieka, a także Szkołę dla Młodych Liderów Społecznych i Politycznych prof. Zbigniewa Pełczyńskiego. Pisze pracę doktorską o lewicy postkomunistycznej. Dyrektor Ośrodka Myśli Społecznej im. F. Lassalle’a we Wrocławiu. Publikował na łamach m.in. „Gazety Wyborczej”, „Dziennika”, „Rzeczpospolitej”, „Trybuny”, „Przeglądu”, „Bez Dogmatu”, „Myśli Socjaldemokratycznej”. Współpracownik antyfaszystowskiego pisma „Nigdy Więcej”. Koordynator kampanii „Szpitale dla ludzi, nie dla zysku!”. Współzałożyciel Stowarzyszenia im. Olofa Palmego. Pikietował hipermarkety łamiące prawa pracownicze, w 2000 roku protestował w Pradze przeciwko polityce MFW i Banku Światowego. Kolekcjonuje peerelowskie kryminały (tzw. powieści milicyjne). Uczestnik Mistrzostw Polski w Nieustającym Oglądaniu „Stawki większej niż życie”. Od czasu do czasu dziennikarz sportowy. Kibic wrocławskiego Śląska i włoskiego Livorno.
 Agata Szczęśniak (1980) – współzałożycielka pisma, w latach 2002-2008 sekretarz redakcji KP, obecnie wicenaczelna, członkini zarządu Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego. W latach 2005-2008 redaktorka działu Opinie/Świąteczna „Gazety Wyborczej”. Socjolożka, absolwentka Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych UW, studiowała też filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Stypendystka Ministra Edukacji Narodowej. Interesuje się tradycjami intelektualnymi polskiej lewicy. Fascynuje się opozycją antykomunistyczną. Siła spokoju, ostoja pracy redakcyjnej, wiecznie niezadowolona perfekcjonistka, pilnuje wydawania kolejnych numerów, nie pozwala Sierakowskiemu dołączać kolejnych tekstów. Koordynuje projekty wydawnicze i współredaguje witrynę internetową KP. Koordynatorka działań Klubów Krytyki Politycznej.
 Kazimiera Szczuka (1966) – historyczka literatury, krytyczka literacka, dziennikarka telewizyjna, feministka, współzałożycielka Porozumienia Kobiet 8 Marca, członkini partii Zielonych. Uczennica Marii Janion. Pracuje w Instytucie Badań Literackich PAN i wykłada na Gender Studies UW. Wydała książki Kopciuszek, Frankenstein i inne (2001) i Milczenie owieczek (2004). Publikuje m.in. w „Zadrze”, „Gazecie Wyborczej” i „Tekstach Drugich”. W TVN prowadziła teleturniej „Najsłabsze ogniwo”, obecnie w TVN24 współprowadzi program o książkach „Wydanie drugie poprawione”. Najbardziej rozpoznawalna rzeczniczka praw kobiet – prawa do aborcji, antykoncepcji i rzetelnej edukacji seksualnej.
Barbara Szelewa (1978) - skończyła stosunki międzynarodowe na UW, studia europejskie w SGH oraz stosunki międzynarodowe i studia europejskie w Central European University w Budapeszcie. Doktorantka na Uniwersytecie Mediolańskim, pisze pracę o polskim eurosceptycyzmie. Redaktorka działu opinii „GW”.
 Szymon Szewrański (1974) – pracownik naukowy i nauczyciel akademicki, zawodowo zajmuje się zrównoważonym rozwojem i polityką ochrony środowiska. Członek stowarzyszeń naukowych, kierownik i wykonawca projektów badawczych.
Od wielu lat współpracuje z organizacjami pozarządowymi. Angażuje się w edukację ekologiczną młodzieży i dorosłych. Realizuje projekty wspierające tworzenie nowych miejsc pracy. Bierze udział w kampaniach proekologicznych.
Jest dyrektorem wrocławskiego Ośrodka Myśli Społecznej im. F. Lassalle’a – instytucji działającej na rzecz demokracji i sprawiedliwości społecznej, wspierania rozwoju oraz integracji europejskiej.
W latach 1990-2005 silnie związany z niezależną sceną muzyczną – był założycielem i wokalistą punkowej formacji Łysina Lenina (później Light No Sugar). Współtworzył alternatywne projekty kulturowe, brał udział w artystycznych akcjach społecznych i politycznych. Organizator koncertów i wydarzeń kontrkulturowych.
Od 2004 roku aktywny politycznie.
Ceni pracę zespołową. Uwielbia podróże. Żegluje po morzu.
Eliza Szybowicz (1977) - polonistka, obroniła pracę doktorską na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Współautorka (z Przemysławem Czaplińskim, Maciejem Lecińskim i Błażejem Warkockim) Kalendarium życia literackiego 1976-2000. Publikowała m.in. w „Pamiętniku Literackim”, „FA-arcie” i „Kresach”. Eksprymuska i rowerzystka. Chciałaby przestać kręcić nosem, ale okoliczności nie pozwalają. Z ochotą daje się porwać rwącym nurtom popkultury.
 Jakub Szestowicki (1987) - feminista, student filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Publikacje m.in. na witrynie Feminoteki i w „ha!arcie”. Współzałożyciel i wiceprezes Genderowo-Queerowego Koło Naukowego. Obecnie pisze pracę magisterską o „Bakakaju” Gombrowicza z perspektywy lacanowskiej. Miłośnik nowych technologii, zwolennik ruchu open source, swego czasu zaangażowany w rozbudowywanie Wikipedii. W wolnych chwilach prowadzi bloga „Szestowicki.pl”. Administrator księgarni internetowej „Krytyki Politycznej”.
 Magdalena Środa (1957) – filozofka, publicystka, feministka. Zajmuje się historią idei etycznych, etyką stosowaną i filozofią polityczną. Redaktorka „Przeglądu Filozoficznego” i „Etyki”. Autorka książek „Idea godności w kulturze i etyce” (1993) i „Indywidualizm i jego krytycy” (2003). Stała felietonistka „Gazety Wyborczej”. W latach 80. uczestniczka opozycji demokratycznej. Jako Pełnomocnik Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn (2004-2005) wywołała burzliwą dyskusję o kulturowych uwarunkowaniach przemocy wobec kobiet w Polsce. Jedna z głównych w Polsce rzeczniczek lewicowego liberalizmu – broni związku między etycznym i politycznym indywidualizmem a socjalną polityką państwa.
 Krzysztof Tomasik (1978) – komentator życia medialnego, feminista i biografista. Wpółpracownik organizacji gejowskich i partii Zielonych. Od 2005 do 2007 na portalu KP publikował cotygodniową rubrykę Dyskurs w pigułce, gdzie prześmiewał pozorną otwartość polskiej sfery publicznej, ukazując jej heteronormatywne, patriarchalne i konserwatywne założenia. Redaguje blog „Krytyki Politycznej” na portalu salon24.pl. Jest stałym autorem portalu innastrona.pl, ale publikuje też w, „Zadrze”, „Replice” i „Nowych Książkach”. W swoich tekstach wydobywa na wierzch i opisuje ukryte i/lub wykluczone elementy polskiej kultury literackiej – zajmuje się wątkami feministycznymi i homoseksualnymi. Autor książki Homobiografie. Pisarki i pisarze polscy XIX i XX wieku (Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2008). Inspiruje się teorią queer i campem. Członek fanklubu Maanamu i autor wielu tekstów w biuletynie fanklubu.
 Emilia Walczak (1984) - z wykształcenia kulturoznawczyni, z powołania aktywistka społeczna. W Bydgoszczy współkoordynuje działania Klubu Krytyki Politycznej oraz Pracowni Kultury Współczesnej. Działa w kole bydgoskim Zielonych 2004. Od 2004 współredaguje Krytyczny Magazyn Internetowy „verte”. Publikowała m.in. w „Kwartalniku Filmowym”, „Le Monde Diplomatique – edycji polskiej”, „Panoptikum”, „Pro Arte”, „Kulturze miasta. Mieście w kulturze”, „Gazecie Wyborczej Poznań” oraz szeregu portali i wortali kulturalnych i społecznych. Wraz z Lambdą Bydgoszcz współorganizatorka pierwszego w grodzie nad Brdą festiwalu na rzecz równouprawnienia i walki z wykluczeniami społecznymi na tle seksualnym pn. Bydgoskie Dni Różnorodności. Twórczyni strony internetowej poświęconej dorobkowi artystycznemu Tadeusza Konwickiego Konwicki.art.pl.
 Karolina Walęcik (1983) - absolwentka anglistyki, pisze pracę magisterską z socjologii. Feministka, dorywcza tłumaczka, chorobliwa perfekcjonistka, ma szczura albinosa. Pracowała w domu mediowym jako Media Planner. Odnalazła swoje miejsce w REDakcji, gdzie zajmuje się promocją i koordynacją projektów i kampanii społecznych.
 Błażej Warkocki (1977) – krytyk literacki, czasami publicysta. Obronił pracę doktorską w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wyróżniony w konkursie im. J. J. Lipskiego (2002); laureat stypendium artystycznego miasta Poznania za działalność krytycznoliteracką (2004). Współautor (razem z Przemysławem Czaplińskim, Maciejem Lecińskim i Elizą Szybowicz) Kalendarium życia literackiego 1976-2000 (Wydawnictwo Literackie, Kraków 2003) oraz współredaktor (razem ze Zbyszkiem Sypniewskim) tomu zbiorowego Homofobia po polsku (Sic!, Warszawa 2004). Prowadzi rubrykę zBOOKi. Felietony o książkach na portalu www.innastrona.pl. Lubi reinterpretować spetryfikowane wątki polskiej kultury.
 Agnieszka Wiśniewska (1982) - absolwentka polonistyki na UKSW, ukończyła studia podyplomowe „Komunikacja społeczna i media” w Instytucie Badań Literackich PAN. Obroniła pracę magisterską w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych UW o polskim filmie dokumentalnym. Pracowała w ekipie budowlanej, roznosiła ulotki, redagowała horoskopy, pisała do gazety.pl. Redaktorka książek filmowych KP. Koordynuje działania Klubów Krytyki Politycznej.
 Katarzyna Wojciechowska (1978) - feministka, mama Hanki, absolwentka afrykanistyki i socjologii UW, gdzie cały czas pisze pracę magisterską o projekcie cielesności w zabawkach. Specjalistka od marketingu (SGH), na co dzień stara się zacierać dwubiegunowość w świecie dziecięcych fantazji. Czasem tłumaczy, najczęściej czyta. Członkini komisji rewizyjnej Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego.
 Wojciech Wojciechowski (1981) – absolwent filologii germańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Obecnie uczy niemieckiego młodzież w jednej ze szkół podstawowych miasta Jelenia Góra. Lubi teatr. Publikuje w „Notatniku Teatralnym” i na wortalu e-teatr. Chciałby tłumaczyć, ale jak na razie czyta. Interesuje się sztuką, socjologią i filozofią. Fan swojej żony, dwóch kotów i Baudrillarda. Szef Klubu KP w Jeleniej Górze.
 Joanna Wowrzeczka - malarka (dr od 2008) i socjolożka (dr od 2004). Współzałożycielka Galerii „Szara” w Cieszynie. Zajmuje się badaniem pola sztuki w Polsce oraz problemem zdominowanych, a także wyprowadzaniem studentów z murów uniwersytetu w tzw. siną dal. Redaktorka działu sztuka w magazynie „Opcje”. Prywatnie żona Tomasza Warczoka i matka Gustawa. W młodzieńczych latach muzykująca pielęgniarka. Tworzy Klub KP na Śląsku, a zwłaszcza w Cieszynie na samej granicy.
 Wojtek Zrałek-Kossakowski (1982) – studiował pedagogikę i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim, obecnie rozpoczyna pisanie doktoratu z zakresu socjologii. Jeden z tłumaczy książki Lawerence’a Lessiga Wolna kultura (2005) oraz innych tekstów socjologicznych, filozoficznych i dramatycznych takich jak: Anthony Giddens, Życie w społeczeństwie posttradycyjnym czy Candelaria Saenz Valiente, Putanek Fest. Publikował m.in. w „Nowej Fantastyce”. Aktywnie uczestniczy w projektach artystycznych związanych przede wszystkim z muzyką jazzową i współczesną oraz z teatrem. Interesuje się zagadnieniami z pogranicza filozofii, socjologii, polityki, edukacji i sztuki. Smutny optymista.
 Artur Żmijewski (1966) – artysta multimedialny związany z Fundacją Galerii Foksal. Od 2006 redaktor artystyczny „Krytyki Politycznej”. W latach 1990-95 studiował na Wydziale Rzeźby warszawskiej ASP. Uczeń „Kowalni” – pracowni Grzegorza Kowalskiego, z której wywodzą się polscy artyści sztuki krytycznej. Filmem „Powtórzenie” reprezentował Polskę na 51. Biennale Sztuki Współczesnej w Wenecji. Jest laureatem nagrody Fondazione Sandretto Re Rebaudengo Per L’Arte w 2000. Do jego najgłośniejszych prac należą: „Oko za oko” (1998) – film pokazujący niepełnosprawne osoby, którym zdrowi użyczają brakujących kończyn, tworząc osobliwe humanoidalne hybrydy, „Lekcja Śpiewu 2”(2003) - głuche dzieci próbują śpiewać kantaty Jana Sebastiana Bacha w kościele Św. Tomasza w Lipsku, ponosząc spektakularna klęskę a jednak tworząc nowy muzyczny język, „KR WP” (2000) - nadzy żołnierze z kampanii reprezentacyjnej są poddawani regularnej musztrze, pokazując swoja cielesna słabość, „Nasz Śpiewnik” (2003), nakręcony w Izraelu, dokumentacja muzyczno-emocjonalnej pamięci starszych osób, które opuściły Polskę w latach 30. i 40., przypominają sobie piosenki z dzieciństwa, z których większość to patriotyczne utwory, uchodzące za rdzeń polskiej tożsamości narodowej. Zrealizował też film „Polak w szafie” dokumentujący badaniami terenowe prowadzone w Sandomierzu, dotyczące żywotności przesądu o mordzie rytualnym. Jest autorem filmu „Oni” pokazywanego w ramach Documenta 12. w Kassel w 2007.
Autor książki Drżące ciała. Rozmowy z artystami (2007) wydanej w Serii „Krytyki Politycznej”.
Waży słowa.
|
