Krytyka Polityczna - Łódź, kał i ska

Kabaret Starszych Panów, zwany niekiedy grupą artystyczną Łódź Kaliska, wypierdział coś, co - przy odrobinie poczucia humoru - można by nazwać wystawą. Sprawa jest znana: futurologiczna wizja świata, w której „rasa” kobiet (jak piszą w manifeście do wystawki Starsi Panowie) zwycięża męski ród, okraszona jest serią fotografii przedstawiającej kobiety wykonujące „męskie” prace. Sporo tu golizny, efektownych pozycji, podtekstów seksualnych. Nie ma potrzeby pastwić się nad artystami, bo – jak powiada staropolskie przysłowie – krowy latać nie nauczysz. Łodzianie konsekwentnie pozostają w mentalności lat 80. i rozpoznają każdy dyskurs tożsamościowy, który nosi ślady politycznej interwencji jako strasznego smoka ideologii. W zasadzie wypadałoby Starszych Panów pochwalić za to, że wbrew mass-kulturowemu parciu na ciągłą transformację form i tematów, od trzech dekad drążą stare szmaty (jak mawia Czeczot) swoich intelektualnych i seksualnych wzruszeń. Parafrazując wieszcza: chuj z nimi. Mnie w tej historii interesuje coś innego…

Cóż takiego stało się w publicznym języku sztuki, że warszawskie CSW – galeria o renomie instytucji wspierającej emancypacyjne nadzieje dyskryminowanych wspólnot – poświęciła swoją intelektualną, instytucjonalną, finansową i artystyczną energię na przygotowanie i propagowanie produkcji, opartej na horyzoncie wartości wyznaczanym przez mizoginię, seksizm i rasizm? Jak bardzo publiczny dyskurs sztuki cierpieć musi na chorobę infantylnego pluralizmu, by Centrum Sztuki Współczesnej pragnęło odnaleźć się w szeregu instytucji dyskryminujących, wykluczających, nieczułych na współczesne zniuansowanie indywidualnego poczucia niesprawiedliwości? Cóż takiego nastąpiło w ciągu minionych lat, że ośrodek myśli krytycznej, za jaki uchodził Zamek Ujazdowski, zmienił się w przychodnię dla podstarzałych mizoginów, afirmującą quasi-endecki porządek społeczny? Nie wiem…

Nie wiem, ale mam dla zacnego Centrum i kuratora Marka Grygiela pewną propozycję. A może by tak postawić kolejny krok na bujnej glebie dyskryminacji i jebnąć wystawkę antysemicką ze zdjęciami Żydów na wysypisku śmieci albo nie - homofobiczną! Powiesić kilku pedałów na dziedzińcu Zamku Ujazdowskiego w ramach happeningu. Wystylizować całą scenę na znane fotografie drugo-wojennych egzekucji, żeby pojawił się element historyczny i intertekstualny. A potem zaprosić do zdejmowania trupów, grupę Azjatów i Czarnuchów, którzy przy okazji mogliby być gwałceni przez zwierzęta ze schroniska, trzymane na łańcuchach, do których (po drugiej stronie) można by uczepić ubogie dzieci z Ameryki Południowej chore na AIDS i kazać im barować się o miskę kuskusa! A wszystko niech fotografuje Kabaret Starszych Panów, zwany niekiedy grupą artystyczną Łódź Kaliska, srając symultanicznie na matki Azjatów, Czarnuchów, dzieci z Ameryki Południowej, pedałów, zwierzęta i Żydów w rytm pulsującego ska! Będzie zajebiście!!!

—
O wystawie Łodzi Kaliskiej - czytaj również felieton Adama Ostolskiego.

Komentarze

Dodaj nowy