|
Jak zrobić „materiał” telewizyjny pokazujący narodową jedność („tę, która istniała, kiedy papież umierał, kiedy wydarzył się Smoleńsk, ale potem… została zniszczona…”)? Trzeba wziąć migawki z czyjegoś pogrzebu, najlepiej z jak największą grupą ludzi, zdjąć z nich wszelkie kolory, położyć filtr w sepii, a potem zilustrować to wszystko muzycznie za pomocą najbardziej badziewiarskiego hipermarketowego muzaka, najlepiej na pianinie i oczywiście w tonacji mol przebijanej czasami jakimś zniewalającym akordem septymowym wyrażającym nadzieję wyglądającą zza obłoków smutku (trzeba przyznać, że Jaruzelski robił takie rzeczy wyłącznie przy użyciu Chopina). To wiedzą wszyscy, od Telewizji Trwam po TVN24, nawet jeśli publiczna nadal w tym celuje.
Jak zniszczyć polskie państwo i polską politykę zagraniczną za pomocą raportu MAK? - to też wiedzą wszyscy, znaczna część polskich polityków, a nawet znaczna część polskich dziennikarzy. I nawet robią, co wiedzą. Jak jednak polskie państwo i polską politykę zagraniczną przed raportem MAK uratować? - to wydaje się obchodzić niewielu polskich polityków, a nawet dziennikarzy. Nie do tego w końcu służą, żeby ratować, ale żeby dać świadectwo. No więc dają. Próbując zepchnąć Tuska do narożnika, nawet jeśli wiedzą doskonale, że rozgrywającym jest Putin.
Oczywiście względny konsensus w polskiej polityce zagranicznej nie został zerwany dzisiaj, ale gdzieś tak w początkach 2006 roku, kiedy dwie prawice konsumowały swoje podwójne zwycięstwo, a robiły to w jedyny znany sobie sposób, żrąc się nawzajem. W tle Macierewicz wyzywał publicznie Geremka od sowieckich agentów, Geremek zwoływał konferencje prasowe w europarlamencie, żeby tam ostrzegać przed „prawie Putinem”, a wszyscy, prawie wszyscy, kibicowali jednej albo drugiej stronie. I wszyscy, prawie wszyscy, świetnie się bawili. Ostatecznie stanęło na tym, że Tusk będzie próbował rządzić Polską całkiem sam (to więcej niż trudne), a Kaczyński nie pozwoli rządzić Polską nikomu, skoro jemu nie pozwolono. Wszystko to było przykre do oglądania, ale pozornie wciąż jeszcze nie niebezpieczne.
Dopiero dzisiaj „tryumf republikańskiej polityczności” w obszarze polskiej myśli państwowej i polskiej polityki zagranicznej wydaje swoje najbardziej zatrute owoce. Zamiast wspólnie radzić sobie z raportem Anodiny, z jego piarowymi nadwyżkami i niedopowiedzeniami, Tusk nadal próbuje rządzić sam, a inni (politycy i dziennikarze) starają się mu udowodnić, że rządzić Polską w ogóle się nie da. Wkrótce wszyscy pójdziemy na Moskwę (oczywiście już na wysokości Wołomina przewracając się o własne sznurowadła), żeby znaleźć tam zamachowców i ich srogo ukarać. No chyba, że zadowolimy się ukaraniem Komorowskiego i Tuska, których Kaczyński szparko obsadzi w smoleńskej wieży kontrolnej, podobnie jak wcześniej bez żadnych problemów obsadzał Niesiołowskiego w roli mega komucha, a Edwarda Gierka w roli ostatniego przedstawiciela polskiej myśli mocarstwowej.
Jak już będziemy na tę Moskwę maszerować, bezprzedmiotowe staną się logiczne wątpliwości (zasada wyłączonego środka, w dużym przybliżeniu), że Rosja albo jest imperium zła, albo normalnym państwem, które do gry z Zachodem potrzebuje w miarę normalnych stosunków z Polską (nawet jeśli, jako „rozgrabione imperium”, cyt. za Włodzimierz Marciniak, buduje te normalne stosunki z subtelnością słonia w składzie porcelany). Jeśli dzisiejsza Rosja jest imperium zła, nie należy jej pomagać w tym, żeby rozchwiewała polską politykę zagraniczną i wewnętrzną w wybranym przez siebie rytmie i metodami dla siebie nad wyraz tanimi. Nawet najbardziej sarmaccy patrioci nie powinni tego robić, no chyba że są w istocie najlepiej zainstalowanymi agentami imperium zła. Jeśli natomiast dzisiejsza Rosja jest normalnym państwem (ach, jakież te normalne państwa są wredne), które pragmatyczno-cynicznie potrzebuje w miarę poprawnych stosunków z Polską w momencie budowania w miarę poprawnych stosunków z całym Zachodem, to nawet próbując wykończyć Komorowskiego i Tuska na własnym podwórku nie wolno - z uwagi na sterowność i przewidywalność polskiej polityki zagranicznej - bredzić o zamachu i szantażować Tuska, że jak nie pomaszeruje na Moskwę, żeby sprawców zamachu ujawinić, a potem ukarać, to… „powinien natychmiast podać się do dymisji” (cyt. tym razem za Markiem Jurkiem, szlachetnym wyznawcą bardzo silnych wartości, który wygrzebał się z otchłani jednoprocentowego poparcia, żeby się włączyć do ogólnej młócki, bo może Król-Tusk padnie i będzie można skubnąć jakiś klejnot z jego bogatej politycznej szaty). Wszyscy pomału zapominają, że nie należy składać całej polskiej polityki zagranicznej na smoleńskim stosie, bo przecież w tym samym czasie gramy o naszą pozycję w Unii, gramy o Białoruś…
Jednak zamiast choćby prób racjonalnego zachowania, w polskiej polityce (i mediach) prowadzona jest brawurowa licytacja na „bycie oplutym”. Licytację odpalił Kłopotek, któremu już wcześniej durne odzywki zapewniły pozycję złotych ust PSL-u (politycy innych partii uczcie się i naśladujcie, a na pewno traficie do Rymanowskiego). Powiedział, że czuje się jakby ktoś „napluł mu w twarz”. Jest to oczywiście plagiat z zapomnianego już nieco hymnu „Samoobrony” („ten kraj jest nasz i wasz, nie damy bić się w twarz”), ale w końcu „Samoobrona” była najpoważniejszym konkurentem PSL-u, który walczył z nią i wygrał kopiując co bardziej efektywne chwyty. Kłopotka (i hymn „Samoobrony”) szybko przelicytowała Anna Fotyga twierdząc, że nie w twarz, ale „w pysk nam napluto”. Teraz po szerokim trakcie podążają (skaczą w workach z jajkiem na łyżce trzymanej w zaciśniętych zębach) na wyścigi Czarnecki, Sakiewicz, Krasnodębski, Kempa…
Po wiekach ucisku wciąż popularna jest w Polsce odmiana patriotyzmu wyrażająca się wyłącznie w przeżywaniu upokorzenia. Nie ujawnia się w chwilach zwycięstw (było ich za mało), nie wyraża w pracy, ale jak tylko poczuje okazję do masochistycznego tarzania się w błocie… wówczas mamy święto, rozpalamy grilla albo stosy, zresztą wszystko jedno, przy stosie tak jak przy grillu można się pożywić.
Patrioci tego typu wydają się cierpieć na psychozę maniakalno-depresyjną, nazywaną też „chorobą afektywną dwubiegunową”. W późnym wieku cierpiał na to Herbert (cyt. za Tomasz Jastrun i Jacek Żakowski, zatem mam chyba prawo cytować), a więc nieprzypadkiem to jego użyto (użyliśmy?) jako sztandar wspólnoty dotkniętych. Patrioci tego typu oscylują pomiędzy poczuciem absolutnego upokorzenia, a snem o potędze; pomiędzy „jagiellońską polityką zagraniczną”, a „dziadowskim państwem”. Moje pokolenie jest tym syndromem szczególnie dotknięte. Ukształtowaliśmy się przecież pomiędzy „Posłaniem do Robotników Europy Wschodniej”, a upokorzeniem Stanu Wojennego (nadzwyczaj łatwym spacyfikowaniem naszej wyobrażonej republikańskiej potęgi, nawet bez przywoływania na odsiecz „Europy Wschodniej”). Po okrągłym stole też nie wiedzieliśmy - karmieni mitami przez wrogów i przyjaciół - czy to w końcu my obaliliśmy komunizm od Berlina po Władywostok (dopiero pieprzeni Chińczycy zatrzymali nas na placu Tiananmen, ale na nasze usprawiedliwienie trzeba przypomnieć, że jest ich półtora miliarda), czy też przeciwnie, zostaliśmy znów wycyckani przez „postkomuchów” i „ruskich”, zatem pozostaje nam tylko nasze zwyczajowe „wybili, panie, wybili”. Człowiek ukształtowany w takiej oscylacji nie hartuje się, ale wariuje, bo nie każdy jest przecież „człowiekiem z żelaza” (cyt. za Andrzej Wajda).
Sam jestem kompletnie zdestabilizowany przez lata huśtania się na tej huśtawce, gdzie co pięć sekund przebywam drogę pomiędzy imperium a chlewem, na jednym końcu jest deszcz pochwał (chwali mnie Reagan, Thatcher, nawet Dalajlama pod rękę z porucznikiem Drebinem), a na drugim końcu znów „plują mi w pysk”. I właśnie jako człowiek kompletnie zdestabilizowany częstuję was czasem obrazami Polski zbyt przeczernionymi. Ale ja, w przeciwieństwie do Anny Fotygi, chciałbym kiedyś wyzdrowieć i w jakiejś instytucji złożonej wyłącznie z ludzi jako tako wyleczonych móc jeszcze kiedyś pracować nad odnalezieniem i zdefiniowaniem przez Polaków ich właściwej skali. Skali trzydziestokilkumilionowego narodu w trakcie odbudowy. Chociaż więc ja także należę do wielkiej narodowej wspólnoty dotkniętych, to nie będę „wieszał” Tuska i Sikorskiego za to, że po ogłoszeniu raportu MAK nie wyruszyli na Moskwę (bo za to akurat jestem gotów zagłosować na nich w kolejnych wyborach, w absolutnym przeciwieństwie w do dziennikarzy „Rzeczpospolitej”, a nawet niektórych z TVN-u), ale będę rozliczał Platformę raczej za „kwiaty dla Grabarczyka” (parafraza za Daniel Keyes, „Kwiaty dla Algernona”). Bo bronić go skutecznie przed opozycją to jedno, ale nagradzać wielkim bukietem kwiatów za „piekło kolejowe” (parafraza za Terry Pratchett, „Piekło pocztowe”) to więcej niż zbrodnia, to nadzwyczajna polityczna głupota. Świadcząca o tym, że Donald Tusk, jak rasowy bohater kreskówek wciąż bezskutecznie szukający kogoś, z kim mógłby przegrać, zapomniał o tym, że rządząc Polską zazwyczaj przegrywa się z Profesorem Chaosem (cyt. za South Park, Profesor Chaos to w tym serialu po prostu Leopold „Butters” Stotch, kiedy władzę nad nim przejmuje jego mroczna strona i Butters zakłada na głowę swój tekturowy hełm oklejony srebrną cynfolią).
PS. Adam Lipiński włącza się właśnie do licytacji upokorzonych na TVN24: „reakcja Tuska na raport MAK to wyrok na polską niepodległość”. Przypominając sobie przy tej okazji jego brawurowy sposób prowadzenia negocjacji koalicyjnych z Renatą Beger, dochodzę do wniosku, że najbardziej pokrzywdzoną przez elity polskiej transformacji warstwą społeczną są politycy „Samoobrony”. Zostali obrabowani praktycznie ze wszystkiego. O plagiacie Kłopotka z hymnu „Samoobrony” już sobie powiedzieliśmy. Najbardziej kapitalny materiał z obszaru dziennikarstwa śledczego zrobiła Renata Beger („Samoobrona”), a nagrody otrzymali za to Sekielski i Morozowski. Pierwszy o talibach w Klewkach doniósł Andrzej Lepper („Samoobrona”) i został za to wyszydzony, a kiedy wiele lat później film o talibie grasującym w okolicach Klewek zrealizował Jerzy Skolimowski, otrzymał za to nagrodę specjalną na festiwalu w Wenecji. To już będzie moje ostatnie smutne spostrzeżenie na dzisiaj (zaliczam właśnie doła w mojej „dwubiegunówce”), ale kiedy teraz, po latach doświadczeń, porównuję ze sobą Leppera i Kaczyńskiego, dochodzę do wniosku, że z tych dwóch Lepper był jednak bez porównania uczciwszym populistą. Nigdy nie udawał - tak jak to robił od czasu do czasu Jarosław Kaczyński - odpowiedzialności za państwo.
Felietony Cezarego Michalskiego publikujemy w poniedziałki i w środy.
Na podobny temat
|
Order software online 
I to jest tendencja trwała, w zacho...
Um, ale Wy wiecie, że to nie są nauko...