Krytyka Polityczna - Wybieram życie

Klingsor - od realizmu do oportunizmu

|29.07.2009 06:01:05

Taka - jak wyżej realistyczna (a raczej oportunistyczna)polityka historyczna
jest świetnym uzsadnienieniem SLD-owskiego konformizmu.

thomas

|29.07.2009 12:03:22

Jeśli to ma być argument za polityką antyrealistyczną, to się nie udał, bo przez
argumentację ad personam nie można zbić poglądów jako niesłusznych. Pewnie, do
kibla chodził też i Hitler, ale czy to znaczy, że mam srać na balkonie?

Klingsor - Thomas,

|29.07.2009 14:22:02

Chodziło mi raczej o pokazanie losow pewnych struktur ideologicznych. Realizm
geopolityczny zawsze u nas był obciążony oportunizmem. U stańczyków czy
Wielopolskiego, na przykład, uzasadniał ugodowość wobec zaborcy. Natomiast u
Kiszczaka, Urbana, Kwaśniewskiego sprowadzał się do okrzyku: górą nasi! - A
ktorzy nasi? - Ci, co są górą. Wszystko jedno, Rosjanie czy Amerykanie.

Thome

|29.07.2009 15:44:46

Na wstępie - polecam T. Łubieńskiego.

"Dowódca zgrupowania odpowiedział
A ja mam scyzoryk. Szczęść Boże."
Byli "przytomniejsi".
Twierdzili, że "broń zdobędziemy na wrogu!".

"Po pierwsze, AK
to jednak było karne wojsko, działające na rozkaz. Po drugie, ten mit powstał
już w czasie powstania, stworzony został przez tych, którzy chcieli
usprawiedliwić swoje tragiczne w konsekwencjach błędy"

To prawda. Mit
Powstania Warszawskiego zatruwa polski krwioobieg mocniej niż mit np. powstania
listopadowego.

"Powstania, w którym Niemców zastąpiliby czerwoni
przeznaczeni do wieszania na latarniach."

Praca ideologiczna wre….
Ale wstydziłby się Auto, aby hekatombę powstania idiotów w Warszawie wpleść w
swoje ideolo-rozważania.

andrzejek76

|30.07.2009 06:16:47

Powstanie Warszawskie było zbrodnią.

hero1119

|30.07.2009 11:28:47

Bardzo trafne spojrzenie na powstanie… Szkoda,że nie jest popularniejsze,
mogłoby być solą w oku apologetów powstania chcących budować za pomocą
nacjonalistycznej psychozy kapitał polityczny…

hero1119

|30.07.2009 11:29:00

takai - czy aby na pewno

|31.07.2009 06:44:02

Mam wrażenie, że artykuł tylko aspiruje do przedstawienia problemu powstania w
formie nowej, treści świeżej i obrazoburczej dla zatęchłych ciemnogrodzian.
Przedstawia jednak, mimo starań o stworzenie wrażenia nie wyrywania zdarzeń z
kontekstu bardzo jednostronną i wielce nieodpowiadającą rzeczywistości recepcję
tego wydarzenia.
Niekoniecznie ludzie z AK mieli wywoływać powstanie. Przed
powstaniem trąbiła o nim i wzywała do czynu radiostacja sowiecka zza Wisły.
Niemcy przechodzący przez Warszawę to nie byli wymuskani Teutoni wybijający rytm
podkutymi butami, przez Warszawę przejeżdżały trącące dziadostwem furmanki z
obandażowanymi Niemcami, dychawiczne ciężarówki wyżyłowane na sowieckich
bezdrożach. W całym mieście zdarzały się przypadki samorzutnych rekwizycji
broni, czasem nawet prowadzonych przez nieuzbrojonych członków AK którzy w ten
sposób chcieli poprawić swój stan uzbrojenia. Czasem kończyło się to marnie,
zdaje się, że właśnie prof. Ciechanowski opisuje taką nieudaną rekwizycję na
żandarmach, którzy zorganizowawszy pułapkę na amatorów broni ukryli pod plandeką
poczwórnie sprzężone działko przeciwlotnicze jakim dali do wiwatu niewczesnym
amatorom ich uzbrojenia (może to jednak był Leski, nie pomnę). Umiejętność
korzystania ze źródeł pozwala nam z tego faktu wyprowadzić również ten, że
problem musiał być istotny, skoro organizowane były tak wymyślne pułapki.

Decyzja o wybuchu powstania była więc podejmowana po to również, żeby zacząć
je w wybranym przez siebie momencie, a nie w sytuacji kiedy Niemcy zaczęliby
tłumić rozszerzające się zamieszki powodowane, iluzorycznym jak się potem
okazało, wrażeniem ich słabości. Ostatecznie dowolne inne ugrupowanie zbrojne
poza Armią Krajową również mogło się zdecydować na ten krok, jak choćby
całkowicie zależna od Sowietów politycznie i wojskowo Armia Ludowa. Ewentualnych
skutków wojskowych i politycznych takiego wydarzenia nie trzeba nawet sobie
wyobrażać (również dla obecnej niepodległości Polski).
Nie należy też zapominać
o tym, że Niemcy zamierzali wezwać 100 000 mężczyzn do kopania rowów… Biorąc
pod uwagę niemieckie praktyki nie ma gwarancji gdzie i czy rzeczywiście rowy
byłyby kopane. Lato 44 to czas kiedy niemiecki przemysł zbrojeniowy był u
szczytu możliwości wytwórczych i potrzebował zastrzyku robotników przymusowych,
również w rozmaitych filiach obozów koncentracyjnych. Czy kierownictwo Państwa
Podziemnego mogło się na coś takiego zgodzić, kiedy za Wisłą stał sojusznik a
wyzwolenie było teoretycznie o krok?
Prawdą jest że ruszenie do powstania mogło
odpowiadać obu okupantom, zarówno ówczesnemu jak i przyszłemu, prawdą że dowódcy
AK mogli zostać zmanipulowani, ulegli ułudzie sojusznika który nie powinien stać
z bronią u nogi. Amerykanie we Francji odwrócili przecież cały front, byle tylko
dać wsparcie dość paradnemu zresztą w porównaniu z warszawskim, powstaniu
paryskiemu. Ale dali, Francuzi mogli czuć, że wyzwalają swoją stolicę, chociaż
ani nie było to Amerykanom na rękę ani też nie leżało w ich interesie
politycznym. To jest różnica między powstaniami i między sojusznikami i
"sojusznikami". Wszak Sowieci zapowiedzieli, że będą zestrzeliwać
amerykańskie samoloty które miały zasilać zrzutami powstanie i lądować pod
Połtawą, co dałoby możliwość realnego wsparcia powstańczego wysiłku, bez
angażowania Sowietów. Wyraźnie widać więc, że im chodziło o rzeź, bo wiedzieli
że Warszawa i tak wpadnie w ich ręce, nie uczynili jednak nic żeby wpadła
prędzej niż w styczniu 1945 r. Mogli być więc równie zdeterminowani do wywołania
powstania jak później byli zdecydowani na ułatwienie Niemcom utopienia go we
krwi.
Co do szczepionki to owszem, została ona wstrzyknięta, chociaż głównie
środowiskom zgrupowanym wokół rządu londyńskiego i Radia Wolna Europa. Pamiętam
relacje ze spotkań emigracyjnych, na których Jan Nowak Jeziorański dość
histerycznie podchodził to tego co się dzieje w Warszawie w latach 80tych
zarówno na początku jak i na końcu tej dekady panicznie bojąc się wybuchu nowego
powstania utopionego we krwi. Trauma tego wydarzenia pozostała w nim na wiele
lat, mówił o tym uzasadniając przyczyny dla jakich nie zdecydowali się z żoną na
posiadanie dzieci. Jest on zresztą przywoływany jako przykład przez przeciwników
wszczynania powstania. Trzeba jednak pamiętać, że ten sam JNJ mówił o tym iż
danina krwi powstańczej sprawiła iż polska nie stała się sowiecką republiką i
była traktowana z mniejszym zamordyzmem niż inne kraje bloku sowieckiego.
Przypuszczam że drugą składową tego posunięcia były walki powojennego podziemia.
Sowieci brali te rachuby pod uwagę i mimo brutalności lat stalinizmu musieli
dbać o jednanie stosunkowo dużej części społeczeństwa. I nie należy doszukiwać
się w tych jego wypowiedziach drugiego dna wywodząc ich sens z okresu w jakim je
formułował, miał to szczęście że do końca życia chorowało jego ciało, ale nie
umysł.
Ta danina krwi miała więc wymierną korzyść dla przyszłych pokoleń i nie
należy jej lekceważyć. Nie umniejsza to rzecz jasna tej tragedii.
Wreszcie
sami warszawscy członkowie AK. Zginęli w powstaniu, w każdym razie wielu z nich.
Niektórzy powstańczy dowódcy, również, ci którzy wykazywali się dużą i nie
koniecznie kalkulującą ofiary determinacją w osiąganiu celów taktycznych,
podnosili argument, iż hekatomby powstania należało uniknąć (gwoli prawdy nikt
nie spodziewał się, że to będzie hekatomba) by potem zastępy patriotów budowały
lepszą powojenną Polskę, nawet i pod sowieckim butem. Pytanie tylko (w
nawiązaniu do wyżej przytoczonych refleksji JNJ) jaka by to była Polska i jak
byliby traktowani gdyby nie wisiały na ich piersiach krzyże Virtuti za
powstanie. Jak wyglądałaby polska droga do niepodległości bez mitu
założycielskiego powstania, jak wyglądała by ocena ludzi którzy przez pięć lat
szykowali się na finalny bój z Niemcami ale w końcu do niego nie poszli, patrząc
z bronią u nogi (uporczywy zarzut sowieckiej propagandy) jak z Warszawy jest
wywożonych 100 000 mężczyzn, albo też sami byli przez Niemców
wywożeni.
Argumenty o prawicowym czczeniu powstania trzeba już chyba
potraktować jedynie jako efekt gonienia w piętkę i przypadkowo najpewniej (swoją
drogą celny komentarz o pochwale konformizmu), dawanie uzasadnienia dla
skandalicznego traktowania, głupich czy mądrych, ale bohaterów, którzy swoją
pierwszą defiladę zwycięstwa mogli odbyć dopiero w XXI wieku, a wcześniej
defilowali tylko na spacerniakach. Oczywiście ci, którzy przeżyli
"wyzwolenie".

thomas

|31.07.2009 10:47:32

takai, masz rację, że radio Moskwa walnie przyczyniało się do wywołania
poczucia, że wojska radzieckie pomogą powstaniu i nawoływało do jego wszczęcia.
To była ewidentna prowokacja - i przywódcy AK, zamiast skontaktować się ze
Stalinem i uzyskać jakieś konkretne deklaracje i informacje, dali się ponieść i
wpadli w pułapkę.

Ale łatwowierność to nie cnota, to oznaka głupoty.

Nie
rozumiem też argumentu z "daniny krwi". Skoro Polacy przestraszyli się
powstań, to czemu mieliby je znowu organizować? Dlaczego Stalin miałby się bać
kolejnego powstania, skoro Polacy się nauczyli, że mogą być bolesne? Czemu
miałby szanować "daninę krwi" w końcu? Ten argument jest dęty, nie widzę
racjonalnych podstaw. Powstanie się nie udało, militarnie i moralnie. Nie miało
żadnych pozytywnych konsekwencji.

Sherlock

|01.08.2010 13:24:52

Walka z mitem Powstania to jakiś kolejny mit. Od lat wszyscy modni publicyści
piszą o PW albo w tonie agresywnym i trudnym do przyjęcia, jak w KP, albo
tragicznym, jak wszędzie indziej, "najlepsze" co można o Powstaniu
przeczytać to merytoryczne argumenty takie jak te, które przytoczył takai.
Jednostronnie o bohaterskiej walce ostatni raz słyszałam w domu od babci, która
to widziała. Więc na czym polega mit? Że muzeum po prostu stoi tak jak stoją
wspomnienia po innych niezbyt dobrych w skutkach wydarzeniach historycznych?

Nowość w sklepie KP!

Katalog Książek KP

Najnowszy numer KP

Komentarze

CYTAT DNIA

Książki w sklepie KP

Warto przeczytać

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.”

Na podobny temat

Felietony Bartosza Machalicy