Biografia Krzywonos

krzywonos_okladka_145.jpg

KP22: prze-moc

okladka_kp22_145.jpg
Strona główna
Przewodnik lewicy
Publicystyka
Felietony
Pismo
Książki
Zaproszenia
Audio/wideo
Kluby KP
Darczyńcy
Inni w sieci
Archiwum

Komentarze

polska_OST_NEW01m.jpg

CYTAT DNIA

Krytyczna misja pomnika i monumentu jest stłumiona przez kontynuację
niewolnictwa z przeszłości i przez nadmierną i bezkrytyczną pamięć
uroczystych obowiązków i funkcji. Pomimo wszystkich bolesnych wydarzeń
i doświadczeń, których byliśmy uczestnikami (pomniki także), pomimo
wielu ofiar i istnienia "przetrwańców", władze nie pozwalają na
swobodne dawanie świadectwa, protestowanie i krytykę w przestrzeni
publicznej. Pomniki i monumenty są nieczynne, zmuszone do trwania w
milczeniu, w rzeczywistym i symbolicznym odcięciu od współczesnych
realiów i doświadczeń.
Krzysztof Wodiczko, Miasto, demokracja i sztuka
Advertisement

Wydawnictwo KP

Warto przeczytać

Dodaj
List otwarty: Przeciwko komercjalizacji kultury Drukuj
ASz   
22.09.2009
Jako uczestnicy Kongresu Kultury Polskiej w Krakowie pragniemy wyrazić  swoje głębokie zaniepokojenie postępującą komercjalizacją  instytucji kultury oraz degeneracją mediów publicznych. Obecny system finansowania kultury i mediów, w którym poważny udział mają środki publiczne, z pewnością wymaga modyfikacji i usprawnień. Jednak metodą uzdrawiania go nie może być wprowadzanie instrumentów wolnego rynku jako niemal wyłącznych regulatorów życia kulturalnego w kraju. Wiele dyskusji publicznych, przedsięwzięć artystycznych, projektów muzycznych, teatralnych i filmowych nigdy nie powstałoby bez udziału środków publicznych. Komercjalizacja instytucji kultury i mediów publicznych uniemożliwia długofalowe planowanie działalności oraz uzależnia je od doraźnego zapotrzebowania ze strony rynku.

Wszelką działalność publiczną należy oceniać pod kątem gospodarności. Jednak w obszarze kultury nie służy jej komercjalizacja, ale stworzenie lub wzmocnienie autonomicznych instytucji –   złożonych z najwybitniejszych twórców i animatorów życia kulturalnego. Polityka kulturalna państwa nie może polegać na zrzucaniu odpowiedzialności na sektor prywatny albo pozarządowy. Państwo powinno aktywnie współpracować z instytucjami kultury.

Szczególną opieką państwa powinny być otoczone nowocześnie zorganizowane instytucje kulturalne, które udowodniły, że potrafią funkcjonować w nowej rzeczywistości. Takie instytucje jak Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, Stowarzyszenie im. Stanisława Brzozowskiego, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Nowy Teatr w Warszawie – to tylko jedne z wielu, które powstały jako spontaniczne działania oddolnych środowisk, a następnie zostały dostrzeżone i wsparte przez państwo.

Kultura to dobro wspólne, a nie tylko obszar partykularnych interesów środowisk twórczych czy podmiotów komercyjnych zarabiających na kulturze. Kultury nie wolno traktować jak towaru.

Edwin Bendyk
Andrzej Chłopecki
Przemysław Czapliński
Kazimierz Frieske
Maciej Gdula
Agnieszka Graff
Agnieszka Holland
Jan Klata
Krzysztof Krauze
Ireneusz Krzemiński
Marcin Kula
Jarosław Lipszyc
Piotr Marecki
Michał Paweł Markowski
Joanna Mytkowska
Maciej Nowak
Krzysztof Pomian
Anna Maria Potocka
Andrzej Przywara
Anda Rottenberg
Wilhelm Sasnal
Sławomir Sierakowski
Tadeusz Sobolewski
Paweł Śpiewak
Olga Tokarczuk
Joanna Tokarska-Bakir
Jan Topolski
Andrzej Wajda
Jacek Żakowski
Artur Żmijewski

Na podobny temat
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »
[ Wróć ]