🚅 Transport publiczny

Wydawałoby się, że założenie słuchawek przy oglądaniu filmików w pociągu to tylko kwestia dobrych manier, a nie coś, czym powinien zajmować się rząd. Hałas w komunikacji publicznej stał się jednak na tyle powszechny i nieznośny, że wysokie grzywny to konieczność – a przynajmniej do takich wniosków doszły brytyjskie władze.

Sukces nowego prezydenta Krakowa zależy w dużej mierze od przychylności rządu w Warszawie i Rady Miasta. Może się okazać, że najbliższe 2,5 roku upłynie pod znakiem personalnych utarczek, problemów finansowych, paraliżu decyzyjnego i nieustannej kampanii wyborczej.

Za równowartość tegorocznego programu Ceny Paliwa Niżej (CPN) rząd mógłby wprowadzić w całym kraju bezpłatną komunikację lokalną. A to doprowadziłoby do spadku cen na stacjach.

W Niemczech działa tani „bilet zintegrowany” na transport publiczny, jaki w Polsce obiecywał Donald Tusk. U nas bilety kolejowe bywają horrendalnie drogie, za to zrzucamy się na tańszą benzynę – dokładnie tak, jak w swoim kraju postuluje Alternative für Deutschland.

Tanie bilety, większy wybór i koniec państwowych monopoli – konkurencja miała uzdrowić europejską kolej. Wraz z nowymi przewoźnikami na tory wkraczają jednak patologiczne praktyki linii lotniczych, a liberalizacja może przynieść szereg ukrytych kosztów, które poniesiemy wszyscy.

Rząd chwali się, że 63 miasta odzyskały dostęp do kolei. Ministerstwo Infrastruktury nie potrafi jednak wskazać tych miast, bo liczba dotyczy w rzeczywistości nowych przystanków – także w Krakowie, Katowicach i Łodzi.

Drożejące mieszkania, korki, słaba komunikacja i klasistowsko zaprojektowana Strefa Czystego Transportu. Na krakowskich obrzeżach narastała złość, która doprowadziła do odwołania prezydenta. Teraz kandydaci będą musieli się z nią zmierzyć.

Rozkłady jazdy powiązane z pociągami, dzwonkami w szkołach i pracą w okolicznych zakładach. Pasażer może śledzić autobus w aplikacji. Bilety są niedrogie, a dla części pasażerów bezpłatne. Brzmi dobrze?

Gdy Rybnik stracił codzienny pociąg do Krakowa, mieszkańcy zaczęli liczyć pasażerów, zbierać podpisy i naciskać na polityków.

Biletowy populizm łączy wszystkie polskie partie – od nudnej socjaldemokracji, przez sługusów Tuska, po do reszty skonfederaciałą prawicę. To jednak strategia o wyjątkowo krótkich nóżkach.