Do wygrania podwójne zaproszenia na film Agora. Czekamy na zgłoszenia na adres redakcja[at]krytykapolityczna.pl do godz. 20.00 w poniedziałek 8 marca. Prosimy o mejle z tytułem „Agora”. Spośród wszystkich zgłoszeń wylosujemy zwycięskie dwa.

Pokaz odbędzie się 9 marca, we wtorek, o godz. 18.00 w kiniew Cinema City Arkadia w Warszawie. Po filmie dyskusja, którą poprowadzi Kazimiera Szczuka.

{youtube}RbuEhwselE0&hl=pl_PL&fs=1&{/youtube}

To rzecz o śmiałej i dumnej kobiecie. Odważniejszej ode mnie i od większości z nas.
Rachel Weisz (Hypatia z Aleksandrii)


Aleksandria, początek V wieku naszej ery. Rozwija się chrześcijaństwo. Dawos to niewolnik zakochany w swej pięknej pani – (…) Hypatii. Podczas gdy Hypatia ze wszystkich sił stara się uratować od zapomnienia wiedzę i mądrość starożytnego świata przed narastającym fundamentalizmem religijnym, Dawos jest rozdarty pomiędzy miłością a nową religią, która obiecuje wolność. W dodatku, o względy Hypatii ubiega się należący do elity miasta Orestes.

Tłem dla opowiadanej historii jest powolny zmierzch grecko-rzymskiej cywilizacji pod wpływem chrześcijaństwa. Znana z tolerancji Aleksandria przeżywa niebezpieczny okres. Reżyser przyznał, że u źródeł projektu znalazły się jego osobiste, hobbystyczne zainteresowania teorią względności. – Z czasem doprowadziły mnie do pomysłu na nowy film – przyznał. Scenarzysta Mateo Gil wspominał: – Z postacią Hypatii zetknęliśmy się, gdy pracowaliśmy nad innym, jeszcze większym projektem dotyczącym ludzi, którzy pragnęli określić swą tożsamość w gwałtownie zmieniającym się świecie. Zafascynowała nas i stała się naszą główną bohaterką. Twórcy filmu byli zdziwieni, jak mało o niej wiadomo. Jednak z różnych źródeł wyłaniał się obraz niezwykłej kobiety, działającej wbrew niesprzyjającym okolicznościom i społecznym konwencjom, broniącej odważnie swych poglądów, gotowej za nie oddać życie, jeśli to konieczne.

Alejandro Amenábar to jeden z najbardziej znanych twórców kina hiszpańskiego. Odniósł oszałamiający, międzynarodowy (zarówno artystyczny, jak i komercyjny) sukces. Oryginalny film grozy „Inni” stał się wielkim kasowym triumfem, a dotyczący kontrowersyjnej kwestii eutanazji film „W stronę morza” zdobył Oscara za najlepszy film zagraniczny. Mówi o nowym filmie:

 – Szczerze mówiąc, nigdy nie interesowałem się głębiej nauką. Sercem tego projektu było moim zdaniem spojrzenie na świat nauki z duchowego i emocjonalnego punktu widzenia. Naszym celem było oddanie emocji związanych z badaniem kosmosu. W końcu zdecydowaliśmy się opowiedzieć historię Hypatii, po bardzo skrupulatnym procesie selekcji. Po pierwsze, jej dzieje to także opowieść o przejściu od systemu geocentrycznego do teorii względności. Starannie sprawdziliśmy wszelkie możliwe i dostępne w literaturze szczegóły. Podczas tych studiów przekonaliśmy się, że w wielu punktach ta historia łączy się z naszym współczesnym światem i jego dylematami i to wzmogło nasze zainteresowanie.

Aleksandria symbolizuje cywilizację z wolna rozsadzaną przez różnorakie frakcje i dążenia, zwłaszcza religijne. Dla wielu badaczy czasy, w których żyła i działała Hypatia, oznaczały koniec świata starożytnego i początek średniowiecza. Od początku moja koncepcja zakładała, że publiczność ma się czuć tak, jakby oglądała reportaż CNN. Kluczowa była szybkość narracji, odmienna niż w większości widowisk kostiumowych. Nie chodziło o to, by podkreślać przepych inscenizacji, eksponować efektowne ujęcia, podkreślane patetyczną muzyką.

„Agora” to połączenie dyscypliny i widowiskowości. Pragnąłem zdecydowanie oddalić się od często martwej formalnej perfekcji, charakterystycznej dla tego typu filmów. Jeśli więc mamy scenę spotkania na ulicy, to kamera nie ogarnia całego otoczenia perfekcyjnie, ale stara się dać bardziej zwyczajny, realistyczny obraz. Chcieliśmy, by widz znalazł się w pozycji świadka tego, co się zdarzyło, a nie kontemplował obraz w efektownych, szerokich planach czy zbliżeniach. A przede wszystkim nie chcieliśmy czynić spektaklu z przemocy.

(…)

Rachel Weisz (Hypatia)
Urodziła się 7.03.1970 roku w Londynie. Jej rodzice, pochodzenia żydowskiego, opuścili kontynent w latach 30. i osiedlili się w Anglii. Jako trzynastolatka zaczęła pracę modelki. Ojciec nie zgodził się na jej występ w „Królu Dawidzie” Bruce’a Beresforda. Podczas studiów na wydziale filologii angielskiej Uniwersytetu w Cambridge, aktorka była współzałożycielką zespołu teatralnego Talking Tongues, który wystąpił podczas Edinburgh Fringe Festival z własną sztuką „Slight Possesion”, w której także zagrała. Odnosiła sukcesy w teatrze – na przykład w musicalu „West End” w Gielgud Theatre, za występ w sztuce Noela Cowarda „Design for Loving” (1994) zdobyła nagrodę krytyki dla najlepszej młodej aktorki. Zdobyła Oscara za najlepszą kobiecą rolę drugoplanową w filmie „Wierny ogrodnik”. Jest życiową partnerką reżysera Darrena Aronofsky’ego („Zapaśnik”), z którym ma syna Chance’a (ur. 2006). Deklaruje się często jako radykalna feministka. Za swoich największych idoli uznaje Jacka Nicholsona, Katharine Hepburn oraz Jimi Hendriksa i Janis Joplin.

Film w kinach od 12 marca.

Na podobny temat

• Szczecin: Spotkanie z Agnieszką Graff
• AKCJE. Dokumentacja cyklu
• „Planete DOC Review” w kioskach
• Przegląd krytyczny i nieregularny (V)
• Ostolski: List otwarty