Co się  stało, że wydarzenia, które niegdyś były oczywistym składnikiem toczącej się historii, dziś zyskały miano wyjątkowych, absolutnie rzadkich momentów zerwania? Czemu dziś utożsamiamy Wydarzenie z czymś absolutnie niecodziennym i nieuchwytnym? Jedną z możliwych odpowiedzi na to pytanie jest stwierdzenie, podzielane przez tak różne postaci jak Giorgio Agamben, Peter Sloterdijk czy Boris Groys, że świat zamienił się w muzeum i że w ramach przestrzeni wystawienniczej, w jakiej żyjemy, żadne realne zmiany nie mogą mieć miejsca. Nie ma więc autentycznej polityki, rewolucji ani utopii. Jean Baudrillard rozwija tę tezę i twierdzi, że nawet sama rzeczywistość dawno już zniknęła pod powłoką symulacji. Być może świat nie jest jednak muzeum, lecz archiwum, być może też nawet w globalnej wiosce symulacji można odnaleźć obraz utopii? Jak w tym kontekście wyglądają wydarzenia: przełom 1989 roku w Rumunii i zamach z 11 września 2001 w Nowym Yorku?

Po wykładzie odbędzie się pokaz analizowanego na nim filmu Haruna Farockiego Wideogramy rewolucji [Videogramme der Revolution]. Wersja w języku angielskim.

Na podobny temat

• Warszawa: Archiwum i utopia w XX wieku
• Warszawa: Nowe pojęcie archiwum
• Warszawa: Utopia po końcu utopii
• Warszawa, 20 maja: Pomniki chwil radykalnych
• Warszawa: Wiek XX między negacją i substrakcją