NOWOŚĆ W SKLEPIE KP
>>Już jest: KP30!
Komentarze
CYTAT DNIA
Nie możemy tworzyć idei, które będą łączyć ludzi, jeśli stracimy kontakt z tym, jakie jest ich życie. Jeśli nie wiemy, jak uznać sposób, w jaki ludzie obserwują świat, odczuwają go i doświadczają, nigdy nie będziemy w stanie pomóc im w uznaniu samych siebie albo zmianie świata na lepsze.
Marshall Berman, Przygody z marksizmem
Książki w sklepie KP
|
Order software online
|
Oslo, 26 sierpnia: NORWEGIA fest. Droga do społeczeństwa otwartego |
|
|
mc
|
|
25.08.2011 |
 Zapraszamy na ostatnią odsłonę NORWEGIA fest – cyklu wydarzeń kulturalnych, które łączą muzykę, literaturę, teatr, film, filozofię i politykę. Po wydarzeniach prezentujących Norwegię w Polsce w czerwcu w Gdańsku i w Warszawie zapraszamy na spotkanie organizowane przez Krytykę Polityczną i Hausmanie do Oslo.
Spotkanie odbędzie się w piątek 26 sierpnia o godz. 19.00 w siedzibie Hausmanii w Oslo (Hausmannsgate 34) - prezentacja trylogii … i zadziwi się Europa Yael Bartany oraz dyskusja z udziałem przedstawicielek Krytyki Politycznej Marii Klaman i Małgorzaty Łukomskiej oraz przedstawicieli ruchów pacyfistycznych i walczących o prawa człowieka z norweskich organizacji.
W zachodniej Europie ścierają się za sobą postulaty homogeniczności społeczeństwa oraz teorie multikulturalizmu. Zarówno Norwegia jak i Polska mają podobny problem z obecnością „innych” w społeczeństwie. W Norwegii przybiera to już wymiar czysto praktycznych rozwiązań, jak asymilować i współżyć z przybyszami na przykład z Afryki lub Azji, a także najliczniejszą grupą imigrantów – Polakami. W Polsce ma to często wymiar historyczny. Meritum tej sprawy pozostaje wciąż wspólna kwestia takich rozwiązań, które nie doprowadzą do tak ekstremistycznych, nacjonalistycznych postaw, jak ostatnie zamachy w Oslo.
Norwescy artyści poświęcają w swych pracach sporo miejsca tematowi różnic kulturowych i narodowych. Sprawdzimy, jak skomentują sztukę zaangażowaną w tematykę z Polski.
 Na wystawę …i zadziwi się Europa składa się trzyczęściowa instalacja wideo izraelskiej artystki Yael Bartany, która w całości po raz pierwszy zaprezentowana była w polskim pawilonie podczas tegorocznego Biennale w Wenecji. Bartana po raz pierwszy w historii reprezentowała kraj nie będąc narodowości polskiej. Głównym tematem filmowej trylogii Yael Bartany, w skład której wchodzą prace Mary Koszmary (2007), Mur i wieża (2009) i Zamach (2011), jest działalność Ruchu Odrodzenia Żydowskiego w Polsce, stworzonego przez artystkę ruchu politycznego stawiającego sobie za cel powrót ponad trzech milionów Żydów do ojczyzny ich przodków. Akcja filmu Bartany rozgrywa się w symbolicznej przestrzeni pełnej blizn po konfliktach etnicznych i wojnach. Splatają się tu ze sobą wątki dotyczące izraelskiego ruchu osadniczego, syjonistycznych marzeń, antysemityzmu, Holokaustu i palestyńskiego prawa do ziemi. Integralną częścią projektu Bartany jest stworzenie fundamentów realnego ruchu społeczno-politycznego.
Mary Koszmary — pierwsza część trylogii — koncentruje się na złożonych relacjach pomiędzy Żydami, Polakami i innymi europejskimi nacjami w dobie globalizacji. Młody aktywista, grany przez Sławomira Sierakowskiego (założyciela i redaktora naczelnego „Krytyki Politycznej”), wygłasza przemówienie na pustym Stadionie Dziesięciolecia. Wzywa trzy miliony Żydów do powrotu do Polski. Odwołując się do modelu i estetyki filmów propagandowych z czasów ostatniej wojny, film porusza zagadnienia antysemityzmu i ksenofobii we współczesnej Polsce, tęsknoty za żydowską przeszłością wśród liberalnej polskiej inteligencji, przywołuje także syjonistyczne marzenia o powrocie do Izraela.
Drugi film wchodzący w skład trylogii — Mur i wieża — zrealizowany został na warszawskim Muranowie, gdzie zbudowano „pierwszy kibuc w Europie”, będący rekonstrukcją fragmentu prowizorycznego osiedla, jakie żydowscy osadnicy wznosili podczas arabskiej rewolty lat 1936 – 1939 roku w czasach Brytyjskiego Mandatu Palestyny. Kibuc w centrum Warszawy wydaje się być egzotyczną strukturą, pomimo że ulokowany został w miejscu stanowiącym niegdyś część „żydowskiej dzielnicy mieszkaniowej”, a następnie getta. Film nawiązuje do heroicznych przedstawień żydowskich osadników, budujących państwo Izrael: pięknych i silnych mężczyzn i kobiet. Ukazywano ich jako pełnych determinacji pionierów, którzy pomimo najbardziej niesprzyjających warunków kolektywnie budowali domy, uprawiali ziemię, uczyli się, wychowywali dzieci, dzielili się dobytkiem i odbywali ćwiczenia wojskowe, by mężnie odeprzeć ataki wroga. Artystka wskrzesza w swoich pracach ten bezpowrotnie utracony świat, w całkowicie odmiennej konfiguracji politycznej i geograficznej początku XXI wieku. Przywołuję przeszłość, czas socjalistycznej utopii, młodości i optymizmu — czas, kiedy naprawdę próbowano zrealizować modernistyczny ideał budowy nowego świata — mówi Bartana.
W swym najnowszym, wieńczącym trylogię filmie Zamach (którego premiera odbyła się podczas tegorocznego weneckiego biennale oraz równolegle w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki), Yael Bartana poddaje „ostatecznemu sprawdzianowi” marzenia o zbudowaniu wielonarodowej wspólnoty, nowego społeczeństwa polskiego. Film rozgrywa się w niedalekiej przyszłości, podczas ceremonii pogrzebowej lidera Ruchu Odrodzenia Żydowskiego w Polsce, który ginie z rąk nieznanego zamachowca. Poprzez symboliczną śmierć lidera scalony zostaje mit nowego ruchu politycznego, którego działalność stanowić może konkretny projekt, możliwy do wdrożenia w najbliższej przyszłości w Polsce, Europie czy też na Bliskim Wschodzie.
Projekt Yael Bartany (filmy oraz podwaliny ruchu politycznego) to eksperymentalna forma grupowej psychoterapii, podczas której narodowe demony budzone są i wywlekane na światło dzienne. Abstrahując od złożonego obrazu stosunków polsko-żydowskich, jest to uniwersalna opowieść o gotowości na przyjęcie obcego i problemie integracji kulturalnej, w niestabilnym świecie w czasach politycznych rewolt. Bartana bada reakcje na powrót „dawno niewidzianego sąsiada” i wskrzesza zapominany motyw alternatywnych lokalizacji państwa Izrael (jak np. Uganda), rozważanych niegdyś przez syjonistów.
Yael Bartana urodziła się w 1970 roku w Afuli w Izraelu. Zajmuje się filmem, fotografią, instalacjami wideo i dźwiękowymi. Jest autorką licznych wystaw indywidualnych, m.in. w PS1 w Nowym Jorku, Moderna Museet w Malmö, Center for Contemporary Art w Tel Awiwie, Kunstverein w Hamburgu, Van Abbemuseum w Eindhoven czy Fridericianum w Kassel. Brała udział w prestiżowych wystawach, takich jak Manifesta 4, Frankfurt (2002), 27. Biennale w São Paulo (2006) i documenta 12 w Kassel (2007). W swoich pracach realizowanych w Izraelu Bartana zajmowała się głównie problemem dotyczącym tego, w jaki sposób wojna, rytuały militarne i poczucie zagrożenia wpływają na codzienne życie. Od roku 2008 roku pracuje również w Polsce, tworząc projekty na temat historii stosunków polsko-żydowskich i jej wpływu na dzisiejszą tożsamość Polaków. Jest laureatką wielu nagród, m.in. Artes Mundi 4 (Walia, 2010), nagrody Anselma Kiefera (2003), Prix Dazibao (Montreal, 2009), Prix de Rome (Rijksakademie, Amsterdam, 2005), Dorothea von Stetten Kunstpreis (Kunstmuseum Bonn, 2005), Nathan Gottesdiener Foundation Israeli Art Prize (2007). Redaktorka artystyczna czasopisma „Krytyka Polityczna”.
***
Czytaj też: serwis norweski KP
Zobacz: fotorelacja z otwarcia festiwalu w Gdańsku
Zobacz: fotorelacja z koncertu Maji Ratkje w NWS w Warszawie
Organizator: Stowarzyszenie im. S. Brzozowskiego / Świetlica Krytyki Politycznej w Trójmieście
Pokaz odbywa się dzięki uprzejmości Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Narodowej Galerii Sztuki Zachęta i Fundacji Galerii Foksal.
 
Na podobny temat
|
|
Aktualizacja ( 25.08.2011 )
|
|
|
|
Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat:
www.nowywspanialyswiat.pl
znamienne, że głos w tej sprawie zabi...
@Spokojny "Overall proponuje...