Emisja: 16 lutego, poniedziałek, godz. 20.00 Radio Afera, 98,6 MHz, Poznań

Tym razem gościem Godziny Krytycznej będzie poznański poeta Szczepan Kopyt.

Krótkie improwizacje (live) na bas i komputer budować będą atmosferę przy odczytywaniu wierszy z najnowszego tomiku Szczepana: Sale! Sale! Sale!. Nie zabraknie żarliwych dyskusji m.in o poezji w kryzysie i kryzysie w poezji, o zaangażowaniu twórcy i wyzysku na rynku wydawniczym, o Marksie, Balibarze, przemocy, klasie, alienacji, smsach od mamy, paleniu komitetów, lewicowej polityce. Rozmawiać będzie również krytyk najmłodszego pokolenia, Krzysztof Hoffman, oliwy do ognia doleje prowadzący audycję Krystian Szadkowski.

Szczepan Kopyt (1983) - poeta i basista. Autor książek [yass] (2005) i możesz czuć się bezpiecznie (2006) Sale! Sale! Sale! (2009). Współredaktor antologii Słynni i świetni (2008). Za publikację zapłaciły mu pisma Odra, Gazeta Malarzy i Poetów oraz BR&. Zwycięzca konkursu na debiut im. Jacka Bierezina (2004). Tegoroczny stypendysta miasta Poznania.
18 listopada nakładem wytwórni Multikilti Project ukaże się pierwsza płyta jego zespołu YAZZBOT MAZUT W pustyni i w puszczy. Jego zainteresowania koncentrują się na szeroko pojętej rzeczywistości. Mieszka w Poznaniu.

Krzysztof Hoffmann (1983) - krytyk, doktorant w Zakładzie Poetyki i Krytyki Literackiej Insytutu Filologii Polskiej UAM, publikował między innymi w „Przestrzeniach Teorii”, „Kresach”, „Czasie Kultury”, „Polonistyce”, sytpendysta Fundacji UAM na rok 2009

Sale! Sale! Sale! (2009) – (z okładki): Szczepan Kopyt ma do przekazania komunikat, który niegdyś Michel Foucault, na użytek opisu działalności Georges’a Bataille’a, określił mianem „afirmacji, która niczego nie afirmuje”. Kopyt archiwizuje to, co zostało po grabieżach dokonanych przez strukturalizm i post-strukturalizm. Przerzuca szczątki obrazów, odpryski niegdysiejszych pałaców kultury śródziemnomorskiej i chrystianizmu, wegetarianizmu i buddyzmu, na wielkim cmentarzysku masowej kultury, która nie pozostawia miejsca na zaistnienie niczemu autentycznie. Tym samym najbardziej problematyczne okazuje się jednostkowe życie i możliwość jego przeżycia, pośród zaludniających teraźniejszość medialnych klonów.

Najważniejsza pozostaje jednak nie diagnoza, a wykonanie. Znać bowiem miarę tych wierszy – autor mówi tylko to, co powiedzieć chce, a to wielka sztuka. Mówi za pomocą wiersza, a nie „jest mówiony” przez wiersz.

Krzysztof Siwczyk

Na podobny temat

• Kraków: Spotkanie ze Szczepanem Kopytem
• Słuchowisko: Sale! Sale! Sale!
• Warszawa: Noc Poetów
• Poznań: Dwie dyskusje na KontenerArt Festiwal
• Poznań: Poezja zaangażowana…