Zarys wystąpienia:

Historycy i socjologowie przekonują, że ludobójstwo jest zawsze poprzedzone dehumanizacją przyszłych ofiar - całe grupy przebierane są w uniformy, a poprzez złe warunki bytowe sprawcy starają się doprowadzać przyszłe ofiary do takiego stanu, w którym nie będą one już budzić współczucia. W ciągu ostatnich dziesięciu lat psychologia społeczna zaczęła badać również to, co dzieje się w głowach samych sprawców - odkryła procesy postrzegania grupy własnej i grupy obcej, które stoją u podstaw dehumanizacji. Okazuje się, że dehumanizacja jest codzienną praktyką poznawczą, esencją każdych relacji międzygrupowych. Czy jednak oznacza to, że wszystkie grupy dehumanizowane są w tym samym stopniu? Badania europsychologiczne dowodzą, że nie do końca. Dehumanizacja ułatwia odcięcie się od winy, umożliwia odizolowanie się od ubogich, a przez to legitymizuje różnice klasowe. Z drugiej strony - umożliwia grupom o niskim statusie wyobrażenie sobie przewagi nad elitami. W wystąpieniu przedstawione są niektóre podejścia psychologiczne do tychzagadnień.

Na podobny temat

• Dystynkcja
• Dyskusja na Chłodnej
• Wdecha dla Chłodnej 25
• Źródła nietolerancji
• Polska polityka pamięci