Krytyka Polityczna i Planete Doc Review zapraszają na spotkania z cyklu  „Polityka Natury”.  Inspiracją do rozmowy będzie film Wiek głupoty Franny Armstrong oraz książka Polityka natury Brunona Latoura.

9 maja, sobota, projekcja filmu o godz. 18.00, dyskusje: 19.30

Na wszystkie dyskusje wstęp wolny

 — 

Podczas Weekendu z cyfrowym Planete Doc Review, 9 maja o godz. 19.30, w 10 miastach Polski Kluby Krytyki Politycznej zapraszają do dyskusji o związkach polityki i ekologii.

Inspiracją do rozmowy będzie film Wiek głupoty Franny Armstrong i książka Polityka natury Brunona Latoura (Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2009). Debaty z udziałem socjologów, dziennikarzy, filozofów, publicystów i ekologów!

1 DZIEŃ – 10 MIAST – 10 DEBAT

Biletowane pokazy i niebiletowane dyskusje odbędą się w miastach:

Gdańsk
Akademickie Centrum Kultury, ul. Wita Stwosza 58
- Dariusz Szwed (przewodniczący Zielonych 2004),
- dr Michał Kaczmarczyk (socjolog, Uniwersytet Gdański),
- Mikołaj Chrzan („Gazeta Wyborcza”).
Prowadzenie: Piotr Kozak (Krytyka Polityczna)

Katowice
Rialto, ul. świetego Jana 24
- Jacek Bożek (założyciel i prezes Klubu Gaja),
- Przemysław Sadura (socjolog, publicysta, Krytyka Polityczna),
- Katarzyna Lisowska (biolog).
Prowadzący: Małgorzata Tkacz-Janik (Zieloni 2004)

Kraków
Kino Pod Baranami, Rynek Głowny 27
- Adam Ostolski (filozof, socjolog, Krytyka Polityczna),
- Michał Olszewski (pisarz, ekolog, publicysta „Tygodnika Powszechnego”),
- Jakub Majmurek (Krytyka Polityczna).
Prowadzenie: Sebastian Liszka (Krytyka Polityczna)

Lublin
klubokawiarnia Archiwum, ul. Akademicka 4.
Start wyjątkowo godz. 16.00 Wstep wolny!
- Agnieszka Graff (pisarka, publicystka, feministka, Krytyka Polityczna),
- Agnieszka Grzybek (przewodnicząca Zielonych 2004),
- Zbigniew Wróblewski (filozof przyrody, KUL).
Prowadzenie: Tomasz Kitliński (filozof)

Łódź
kino Charlie, ul. Piotrkowska 203-205
- Julia Michalak (koordynator kampanii klimatyczno-energetycznej Greenpeace),
- dr Jakub Kronenberg (Uniwersytet Łódzki),
- Michał Sobczyk („Obywatel”),
- Monika Dzięgielewska-Geitz (Lodz Integrated Restoration Institute).
Prowadzenie: Jakub Bożek (Krytyka Polityczna)

Poznań
Muza, ul. św. Marcin 30
- Karol Zamojski (filozof, aktywista społeczny, szef magazynu internetowego Verte, Zieloni 2004),
- Robert Cyglicki (dyrektor Greenpeace Polska),
- Monika Bakke (filozof, UAM).
Prowadzenie: Agnieszka Kowalczyk (Krytyka Polityczna)

Szczecin
Zamek, ul. Korsarzy 34
- Marcin Kowalski (politolog, prezes Fundacji Kultury i Sportu „Prawobrzeże”)
- Wojciech Kłosowski (ekolog, Zieloni 2004)
- Monika Wasylko-Małachowska (Urząd Miasta Szczecina)
- Przemysław Galor (ekolog, administrator egos.pl)
Prowadzenie: Ewa Koś (ekolożka, feministka, Zieloni 2004)

Toruń
CSW „Znaki Czasu”, ul. Wały Generała Sikorskiego 13
- dr Ewa Bińczyk (filozof przyrody z UMK w Toruniu),
- dr Krzysztof Abriszewski (socjolog, autor książki Poznanie, zbiorowość, polityka. Analiza teorii aktora - sieci Brunona Latoura),
- Krzysztof Ślebioda (Pracownia Zrównoważonego Rozwoju).
Prowadzenie: Natalia Zielińska (kulturoznawczyni, Zielonogórskie Laboratorium Kultury Współczesnej) i Natalia Papierska (dziennikarka, reporterka)

Wrocław
Kino Warszawa, ul. Piłsudskiego 64A
- prof. Ludwik Tomiałojć (ekolog, wykładowca Uniwersytetu Wrocławskiego, Zieloni 2004),
- dr Szymon Szewrański (wykładowca Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, Krytyka Polityczna),
- dr Marek Krukowski (Uniwersytet Przyrodniczy, Zieloni 2004).
Prowadzenie: Roman Kurkiewicz (dziennikarz, Krytyka Polityczna)

Warszawa
Kinoteka, plac Defilad 1
- prof. Magdalena Środa (etyk, filozof),
- prof. Maciej Nowicki (minister środowiska),
- dr Maciej Gdula (autor wstępu do książki Brunona Latoura Polityka natury, Krytyka Polityczna),
- Ewa Smuk-Stratenwerth (antropolog, ekolog, stowarzyszenie „Ziarno”).
Prowadzenie: Edwin Bendyk (tygodnik „Polityka”)


Nowoczesność miała wyzwolić człowieka z uzależnienia od przyrody. Maszyna parowa zastąpiła pracę ludzkich mięśni, a elektryczny odświeżacz powietrza pozwolił cieszyć się zapachem morskiej bryzy, kiedy mamy ochotę, a nie, kiedy mamy czas na wycieczki na łono natury.

Za każdym wynalazkiem stoi sztab ludzi. Ktoś podejmuje decyzję o rozpoczęciu badań naukowych nad środowiskiem. Ktoś szuka na te badania pieniędzy, ktoś inny przyznaje na nie dotacje. Abyśmy mogli dowiedzieć się z gazet, że w dolinie Rospudy żyje chroniona żaba jeziorkowa, sztab ludzi musi podjąć setki działań – ekonomicznych, społecznych i politycznych. Światy natury i kultury przenikają się. Cóż, nawet żaba jest polityczna.

Zapraszamy do debaty o tym, ile jest polityki w ekologii. Czy ekologia jest prawicowa czy może lewicowa? Czy przyrody należy bronić zawsze i wszędzie? Czy może ekologowie powinni mieć jeszcze inne cele? Czy zwierzęta, lasy, a nawet bakterie – to też podmioty polityczne? Kto powinien reprezentować ich interesy i jakie to są interesy?

WIEK GŁUPOTY

Reżyseria: Franny ARMSTRONG
Wielka Brytania 2009

Jak będzie wyglądać Ziemia za 50 lat? W jakim miejscu znajdzie się człowiek? Czy spełni się katastroficzna wizja przyszłości: wody z roztopionych lodowców zaleją świat, oszalałe słońce wypali żyzne grunty, zapanuje wielki głód, a gatunki zaczną po kolei wymierać?

Wiek głupoty to ambitnie zrealizowana próba przepowiedzenia naszej nieodległej przyszłości. Po kataklizmie ostatni z ludzi budują schron, w którym jak w biblijnej Arce, przechowywane są ostatnie okazy zwierząt, owadów i roślinności. Postać kustosza tego przedziwnego miejsca gra brytyjski aktor Pete Postlethwaite (znany polskiej widowni z Orkiestry i W imię ojca).

Jest rok 2055, mężczyzna przegląda archiwalne materiały z przeszłości i stawia pytanie, dlaczego nie powstrzymaliśmy zmian klimatycznych na Ziemi, kiedy jeszcze było to możliwe. Odpowiedzi szuka w całym stylu życia współczesnego człowieka, szczególnie zaś nastawionego na konsumowanie, człowieka Zachodu.

W filmie znajdziemy wiele pomysłowo i niekiedy dowcipnie zrealizowanych animacji, które pokazują ewolucję gatunku ludzkiego, historię wojen o surowce, proporcje zużycia energii przez mieszkańców USA, Europy i krajów Trzeciego Świata. Przygnębiającą wymowę swego filmu autorzy przełamują kilkoma portretami współczesnych Don Kichotów: Guya Piersa walczącego o budowę wiatraków na terenie jednego ze szkockich hrabstw czy Fernanda Pareau, wieloletniego przewodnika górskiego z Chamonix, który sprzeciwia się rozbudowie tuneli pod Alpami.

{youtube}-awnpBm33Vg{/youtube}
Film Franny Armstrong to kino powstałe ze szlachetnych pobudek, zaangażowane w dzieło odbudowy naszej zbiorowej świadomości. Nie unika demagogii, ale wydaje się ona w pełni usprawiedliwiona aktualnością stawianego problemu.


POLITYKA NATURY

Bruno LATOUR

Wydawnictwo Krytyki Politycznej
Premiera: 9 maja 2009

Znana definicja głosi, że „człowiek to zwierzę polityczne”. Czy to połączenie jest faktycznie tak oczywiste, jak nam się wydaje? Francuski socjolog Bruno Latour sięga po argumenty z dziedziny filozofii, socjologii wiedzy i antropologii porównawczej, z rozmysłem buduje paradoksy i kwestionuje nasze schematy myślowe. W efekcie roztacza przed czytelnikami wizję „nowej Konstytucji” – nowego, zrewolucjonizowanego kolektywu politycznego, w którym rozróżnienie na ludzi i nie-ludzi będzie mniej ważne niż zachowanie ciągłości debaty politycznej i powszechna odpowiedzialność za nasz wspólny świat.

Polityka natury to pierwsza książka Brunona Latoura publikowana w języku polskim.

Wbrew pozorom „Polityka natury” nie jest książką dyskutującą problemy ekologii. Gdyby analizy francuskiego badacza odnosiły się jedynie do peryferyjnego obszaru ruchów ekologicznych i postulatów politycznych, znaczenie „Polityki natury” byłoby raczej marginalne. Tymczasem rozważając propozycję Brunona Latoura przystępujemy do namysłu nad fundamentami współczesnego społeczeństwa globalnego.
Jest rozdźwięk między rzeczywistą praktyką polityczną ruchów ekologicznych, a ich teoriami czy też własnym obrazem tego, co sami dokonują. Latour zauważa po prostu, że ekologowie co innego robią, co innego głoszą. Dlaczego tak się dzieje wyjaśnia książka „Polityka natury”, w której  znajdziemy wyraźną troskę nie tylko o przyszłość ruchów ekologicznych, ale przede wszystkim o to, abyśmy mogli, realizując marzenie Leibniza, żyć w świecie najlepszym z możliwych.
dr Ewy Bińczyk

Twierdzenia o naturze „nietkniętej ludzką ręką” są zwykłym blefem. Ta święta Natura wymaga naszej nieustannej opieki, naszych bardzo drogich instrumentów, tysięcy uczonych, wielkich instytucji i całej masy pieniędzy. To jest paradoks: mieliśmy naturę, mieliśmy kulturę, ale nigdy nie pamiętaliśmy o tym, że natura potrzebuje kultury… Dlatego musimy jak najszybciej wyprodukować narrację alternatywną - taką, która nie traktowałaby natury jako odmiennej od ludzkiego świata.
Bruno Latour

O AUTORZE

Bruno Latour  (1947) – francuski filozof i antropolog, wykładał w szkołach inżynierskich – najpierw w CNAM, następnie w Ecole des Mines. W 1982 r. wszedł w skład ekipy Centrum Socjologii Innowacji. Od września 2006 r. jest profesorem nauk politycznych w Centrum Socjologii Organizacji (CSO). W czerwcu 2007 r. został wicedyrektorem prestiżowych Sciences Po do spraw polityki naukowej. Opublikował m.in. La vie de laboratorie (Życie laboratorium, wspólnie ze Steve’em Woolgarem, 1988), Les Microbes: Guerre et paix (Wojna i pokój mikrobów, 1984) oraz La science en action (Nauka w działaniu, 1989).

 — 
Zachęcamy do zapoznania się z zagadnieniami ekologii!
Sekcja filmowa Planete Doc Review Klimat na zmiany oraz konkurs Green Warsaw Award
Dzień Sprawiedliwego Handlu organizowany przez Grupę eFTe

 — 
Organizatorzy: Planete Doc Review, Krytyka Polityczna
Koordynacja: Agnieszka Wiśniewska, Przemysław Wiśniewski (kontakt)
Współpraca: tygodnik „Polityka”
Wsparcie: Fundacja im. H. Boella

Na podobny temat

• Wrocław: Polityka natury
• Łódź: Polityka natury
• Kraków: Polityka natury
• Lublin: Polityka natury
• Toruń: Polityka natury