Krytyka Polityczna - 27 stycznia: Spotkanie z chińskim poetą Yang Lianem

NOWOŚĆ W SKLEPIE KP

Strona główna

Przewodnik lewicy

>>Już jest: KP30!

Komentarze

CYTAT DNIA

Nie możemy tworzyć idei, które będą łączyć ludzi, jeśli stracimy kontakt z tym, jakie jest ich życie. Jeśli nie wiemy, jak uznać sposób, w jaki ludzie obserwują świat, odczuwają go i doświadczają, nigdy nie będziemy w stanie pomóc im w uznaniu samych siebie albo zmianie świata na lepsze.
Marshall Berman, Przygody z marksizmem

Katalog Książek KP

Książki w sklepie KP

Order software online

27 stycznia: Spotkanie z chińskim poetą Yang Lianem

ASz
26.01.2011
Wraz z polskim PEN Clubem zapraszamy na spotkanie z chińskim poetą Yang Lianem. Spotkanie poprowadzi Anna Nasiłowska. 27 stycznia, czwartek, godz. 18.00, Nowy Wspaniały Świat, wstęp wolny Yang Lian urodził się w 1955 roku w Bernie w Szwajcarii, w rodzinie dyplomaty. Wychował się w Pekinie. W latach 1974-1977 był zesłany na wieś na reedukację przez pracę fizyczną. W 1976, po śmierci matki zaczął pisać pierwsze utwory. Po powrocie do Pekinu związany był z grupą młodych poetów, wydających pismo „Dzisiaj”. W latach osiemdziesiątych jego utwory stały się głośne w Chinach, a poemat „Norlang” był krytykowany przez władze w ramach „kampanii anty-spirytualistycznej”. W 1988 roku wyjechał na dłuższy pobyt do Australii i Nowej Zelandii, po masakrze na placu Tienanmen - zdecydował się na emigrację. Od 1993 roku mieszka w Londynie. Jego wiersze nie mogą być drukowane w Chinach, ale - dzięki przekładom - są dobrze znanena Zachodzie, gdzie jego poezja budzi duże zainteresowanie. W 2009 roku prezentował swoje utwory na amerykańskich uniwersytetach - Brown, Yale i Harvard. Yang Lian jest poetą „ciemnym”, zaliczanym do „misty poets”. Charakterystyczne dla niego jest zamknięcie w obrębie świata wewnętrznego, introwertyczne skupienie na refleksach rzeczywistości przetworzonej w wizję lub sen, w którym powracają koszmary zesłania i symbole. Czerpie zarówno z tradycji poezji chińskiej jak i tradycji zachodniego modernizmu.[a.n.] PISANIE NA WYGNANIU Nie ma tu mnie I pustka martwym ptakiem krąży po twarzy Księżyc po pogrzebie Zwraca moje życie wstecz Wertuje stronice na których brak mnie Gdy piszę Wykreślanie siebie napisane wymiata wichura ręka odcięta zatem moja specjalność Głos jakby cudzy Wyssane kości od niechcenia wyplute w kąt Cichy szmer na powierzchni wody Niekiedy zmienia się w oddech Jakiegoś Li Że stos czaszek na ziemi to ty Przez jedną noc postarzały między słowami Własnego wiersza który niewidzialnie przeniknął świat by nie rozpoznano LONDYN Rzeczywistość jest częścią mnie Wiosna znów się zgadza by umarli strzelili zielenią Ulice przyjmują więcej pogrzebów jeszcze czarniejszych pod kwieciem Czerwone budki telefoniczne w deszczu jak ostrzeżenie Czas to część moich wewnętrznych organów głos ptaków Otwiera wszystkie postarzałe twarze na ławkach Oczy wpatrzone w noc widzą złożony przypadek Wymazany kolejny dzień Wylać na papier całe moje szaleństwo zlizać pianę z piwa Dźwięk dzwonu w mózgu ptaka wibruje ponury wiersz Miasto to część słowa Pokazuje Na spleśniałą baranią skórę za oknem Wspomnienie baraniny dobija Umieranie w soczewce Pośród stronic druku jest grób a za grobem ocean Londyn jestem bez znaczenia i najstraszliwsza część mnie udzielając zgody bez czucia ŚWIETLISTA DYNASTIA MING Teraz nikt nie umiera po tamtej stronie mostu jest przeszłość W długich rękawach trzysta lat sztuk pięknych Śni ptasi sen o błyszczących dachach Do łoża Przybija popchnięta łódź całą noc mały strumyk płynie poprzez ciało Za drewnianą ramą okna szata księżycowego blasku Zrzucona Biała jak śnieg dłoń czasu obserwuje śmierć tak podobna rozwiązaniu trudnej kwestii Bez ruchu co jest za mostem po naszej stronie. Na każdym rogu ulicy wisi samotny cesarz Lampy uliczne Doskonałość ciała czas skręca się w napiętą strunę Rozpostarta w jego cieple głupia dynastia Piękno trwonione nie dba że zniweczy je dreszcz Przebudzenia Tam za mostem Dynastii Ming ciemne strony Tak mówią nam duchy śląc wiedzę o tym co teraz rozświetlają międlące czas zegary omywa rzeźbiona pułapka oddechu ŚNIEG Kiedy stajesz się sobie obcy nawiedza cię śnieg I rozświetlając przenika wilgocią Czystość rozmów bez końca w białym pokoju O północy jesteś nastroszony jak ptak Nasłuchujesz śniegu w śniegu Ukrytego w wodzie Ukrytego w ręce która pisze twe imię na śniegu, na piasku Nagle przezroczystych sześć stopni nieba Rzucasz się do ucieczki Śmiejesz się bo tak wypada z dni ciągle niszczonych Możesz zajrzeć w przestrzeń dobrze znanej muzyki Schowanej w każdym ciemnym grobie Pióra całkiem opadły Co srebrzy gwiazdozbiory na niebie Biel niezrównana Jedyna rzecz to nagość ducha to pierwszy napad szaleństwa kamienie piją z ciebie zostało światło Przełożyli z chińskiego Bogusław Zakrzewski i Anna Nasiłowska [„Odra” 2009 nr 6] 1989 Kto powiedział, że zmarli odchodzą? skrępowani jak konie za oknem srebrnosiny blask zmarli tak stoją nie bardzo odległe szaleńcy przywiązani do łóżek sztywne stalowe paznokcie naklejają znaczki ciemności codziennie trumna odprowadza dzień aż po jego kres widoczne w poświacie i minione dni Kto powiedział, że zmarli umarli? Zmarli zatrzymani w ich dniach ostatnich są mistrzami wieczności Na cztery strony świata na czterech ścianach twarze wciąż powraca masakra to ten sławny pejzaż śpiąc pod nagrobkiem byliby szczęśliwi jutro w coraz głośniejszym pisku mew to jest bez wątpienia ten nasz doskonale zwyczajny rok krew ale się obudzą Wiesz dotyczy masakry na placu Tienanmen 4 czerwca 1989 roku. ZA KŁAMSTWAMI: DLA DZIEWIĘCIOLATKI ZABITEJ W MASAKRZE Powiedzieli to przez czerwoną opaskę gdy przeskakiwałaś z klasy do klasy narysowanej kredą na chodniku tego dnia gdy spadł niesamowicie ciężki deszcz Na twoim ciele słodko rozrastało się dziewięć dziur powiedzieli igrałaś z księżycem i straciłaś miarę zielona trawa wyrzyna się na grobie to nowe ząbkowanie Dorastając w miejscu gdzie nie ma śmierci nie umrzesz ciągle siedzisz w szkolnej ławce powiedzieli Wyraźny stukot za tablicą nagle dzwonek, niespodziewanie, wakacje to zabłąkana ślepa kula zabija twoją śmierć Powiedzieli co roku będziemy czcić twoje urodziny tak jakbyś nigdy nie umarła teraz jesteś kobietą, matką nawet Przełożyła Anna Nasiłowska [Publ. „Odra” 2010 nr 6] ULICA Z MOJEGO OKNA Na ulicy którą widzę z okna nigdy nie pada deszcz tylko pod moim parapetem rozciąga się pusto i cicho jak wymieciona czeka milcząca kobieta nadfrunie jak zmęczona mewa nad brzeg z rękami ciążącymi jak kamienie na jej ramieniu w szarej torbie na zakupy pełnej jedzenia cytryna powoli zmienia swoją postać Na ulicy którą widzę z okna leży śnieg przez całą zimę w opuszczonym samochodzie i siedem dzikich kotów na ulicy tylko bezdomny śpi albo osiem identycznych par oczu jak puste łupiny tak poważne przyrzekli sobie karmić się swoimi ciałami obiecując sobie wydrążone z uczuć jestem pewien będę wcieleniem łagodności BUCHENWALD, ZIMNO O ZMIERZCHU Nie ma ostatniego autobusu rozkład jazdy niepewny niczego nie rozstrzyga pierwsze zimno oblega różową skórę czekamy na autobus czekamy na zmierzch po którym dzień będzie pogrążoną w mroku czytelnią noc wydziela się z naszych ciał czekając na ciemność kamienie osadzają się na swoich miejscach gałęzie ciszą obwieszone w czarnych perłach ostatnie promienie światła na słupku rtęci Za górą jest życie w ślad za słońcem na czubkach przemarźniętych palców kryształ starego dzwonu trochę popiołu odłożyło się w kościach postępowanie trzeba sprawdzić horyzont oczyszony do nicości kropla skamieniałej spermy twardej jak meteoryt czekajac na bezludną przyszłość wystarczy skok i tam będziesz bez końca schylającym się za metalowy parapet w małym słowniku krzywd leży w cementowej vaginie dawno odszedł ostatni autobus HARMONICA pod zimnym niebem kwiaty wyglądają asurdalnie tylko zarysy ich wyjątkowe rzeczna woda nastawia małe uszy by usłyszeć śpiewający język przeszłości lizać po nieobecne dno półton po półtonie kamienie przybijają i odbijają czas wiosenny wdycha i wydycha trzcin mylne drogi na wietrze? utopić słowa nie ciąży aż tyle co kłamstwo czy to światło czy rybie ości świat jest jak chmury przeganiane dzwięczą gdy niezdarnie zielone palce uczą się szeptać ból cię znajdzie życie się uprości do tylko tego życia nurt rzeki płynie dalej właśnie teraz jest najostrzejszy najgłębiej wnika albo uciśnij opuszki kochając jeszcze raz wytrysk ciemnego źródła w głośnikach na dłużej niż przyszłość zrób użytek z bielejącego paznokcia odarte ze skóry znów BERLIN, STORKWINKEL NUMER 122 Dramat śmierci przepalił zmysły nie przypomina sobie śmiechu i strachu rozpierzchłych dzieci wejście kompletnie puste Wrzesień właśnie roznosi po świecie złoto poleruje mosiężny numer z elegancją ekscentryka napisy na klatce schodowej niezwykła pora nastała krusząc brzegi oceanu nikt już drzewo w niespokojnych gałęziach samotny kapelusz w pokoju świetlista i wyniosła krew nie opowiada bajek tylko odzyskana moc umarłych milcząc zawiewa znów ku domowi uschłe jesienne liście list zwyczajnie kłamie zerwane wraz z naszymi te najdoskonalsze ukazują całą ludzką niedoskonałość a mapa nieba polerowana dziecięcymi dłońmi kogo przyzywa wycie wiatru wasze nazwiska widma tylko na starej fotografii nie wdepnij w czarny jad śmierć wiersz to jedyny adres możliwego odrodzenia Przełożyła Anna Nasiłowska Na podobny temat Komunikacyjna otchłań Roszak: Dziewięć wierszy kryzysowych Bruno Jasieński uwolniony! Kanon literatury: Nowoczesny, ponowoczesny czy autorytarny? Dlaczego 1 stycznia?
Aktualizacja ( 27.01.2011 )