Zapraszamy do lokalu_30 na wystawę Anny Baumgart.

La révolution n’est pas un dîner de gala Anny Baumgart to pierwsza odsłona projektu dotyczącego szeroko pojętej „ikony rewolucji”, problemów polskiej awangardy, jej depolitycyzacji 
(w reakcji na epizod socrealizmu), sakralizacji oraz przechodzenia na pozycje liberalne, 
co zaprzecza istocie programu historycznej awangardy, w której sztuka jest nierozerwalnie związana z budową „nowego wspaniałego świata”. Stanowi komentarz do polityki wytwarzania, powielania i transponowania sfery symbolicznej. Polska jawi się na tle Europy jako kraj
o szczególnie zawiłej historii – katolicka i konserwatywna tradycja stanowiła w PRL źródło emancypacji i oporu wobec wypaczonej doktryny komunistycznej. AnnaBaumgart podjęła próbę eksploracji ikonosfery politycznej Francji i Polski w 1968; pokazana w pochodzącym z 1967 roku filmie Jean – Luca Godarda La Chinoise fascynacja paryskiej młodzieży polityką komunistycznych Chin zderza się z otwartym oporem inteligencji polskiej wobec reżimu Polski Ludowej. Postrzegane na Zachodzie jako modne gadżety podobizny Mao, Lenina i Che Guevary budziły w tym samym czasie w Polsce skrajnie odmienne emocje. Praca Anny Baumgart pokazuje, w jaki sposób kultura masowa zmienia znaczenie znaku; wytworzony przez lewicowy dyskurs symbol, multiplikowany
i powielony w setkach egzemplarzy zmienia się w wyzutą z pierwotnego znaczenia dekorację. Inspirowana dziełem Godarda La révolution n’est pas un dîner de gala to kolejna realizacja artystki, w której dokonuje ona zabiegu obnażania procesów kulturowych w zakresie prawdy historycznej, władzy symbolicznej, zawłaszczania dyskursów przez media i popkulturę. Baumgart jawi się tym samym jako archiwistka historii najnowszej, badaczka nie tyle samych faktów kulturowych, ile procesów, jakimi są one poddawane.

Aaron Shuster, eseista i filozof, odwołując się do rozważań Waltera Benjamina, tak komentuje pracę artystki:

[…]w którym kierunku porusza się anioł podróżujący na wspak? Na Wschód czy na Zachód? Jak pisał Hegel, uniwersalny sposób opowiadania historii prowadzi w prostej linii ze Wschodu na Zachód, od orientalnego despotyzmu do zachodniego liberalizmu, z Europą jako granicą absolutną, chociaż w ostatniej dekadzie wielu wskazałoby na Stany Zjednoczone jako duchową granicę, a sam Hegel spekulował, że Ameryka jest… krainą przyszłości, gdzie w nadchodzącym czasie ujawni sie ciężar historii świata. Jednak
w post-historii duch porusza sie regresywnie z Zachodu na Wschód; wraca do korzeni, aby wprowadzić w epokę modernizmu ziemie, które kiedyś omijał, nie stroniąc jednak od tego rodzaju wypadków, antagonizmów i dziwnych zwrotów, które same w sobie tworzą materię historii. 
W rzeczy samej, post-historia może być niczym więcej jak właśnie tą zmianą w kierunku w jakim zjawa się porusza. Cóż lepiej reprezentuje Weltgeist ostatnich dekad niż Jeffrey Sachs i jego grupa ekonomistów z Harvardu podróżujących do Rosji w celu przemiany dysfunkcyjnej ekonomii tego kraju w lśniący przykład wolnego rynku? Ich terapia szokowa (zaawansowana i efektywna wersja „prymitywnej akumulacji” Marxa) pomogła wprowadzić nową formę kapitalizmu autorytarnego
na miarę XXI-wieku.

Wystawa czynna do 20 czerwca 2010

środa – piątek 16.00 – 19.00 oraz po umówieniu: +48 668 48 23 68

lokal_30 ul. Foksal 17 b/30, Warszawa

Na podobny temat

• Bojarska: Zdobywcy słońca
• Toruń: 11 czerwca, „I zadziwi się Europa”, pokaz filmów Yael Bartany
• Wątroba: już nadchodzi!
• Uniwersytet zaangażowany
• Warszawa, 9 lutego: Między Kominternem a Sztukiternem