Film Żmijewskiego został wybrany do Pawilonu Polskiego na 51. Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Wenecji. Film pokazywaliśmy także w REDakcji 30 października 2006.

W Polsce wzbudził gwałtowne reakcje – krytykowano go między innymi za mało dramatyczny, odbiegający od oryginału przebieg i „aktorstwo” uczestników projektu. Co ciekawe, poza granicami Polski o „Powtórzeniu” wypowiadano się entuzjastycznie. Magazyn „Frieze” uznał film za jedno z 10 najważniejszych  wydarzeń biennale. W podobnym duchu pisano o projekcie Żmijewskiego w „Artforum”, „Le Monde” czy „The Washington Post”.

Philip Zimbardo będzie pisał o „Powtórzeniu” w swojej nowej książce.

 —  — 
Artur Żmijewski urodził się w 1966 roku, w latach 1990-1995 studiował w pracowni rzeźby prof. Grzegorza Kowalskiego w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Swoje prace prezentował na wielu wystawach w Polsce i zagranica: miedzy innymi w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (1998), Galerii Peter Kilchmann, Zurych (2002), Galerie für Zeitgönosische Kunst, Lipsk, Fundacji Galerii Foksal, Warszawa (2003), a także na dużej wystawie retrospektywnej w MIT List Visual Arts Center w Bostonie (2004).

Jest laureatem nagrody Fondazione Sandretto Re Rebaudengo Per L’Arte w 2000.

Najchętniej używanym przez artystę medium jest film para-dokumentalny, polegający na prowokowaniu niecodziennych sytuacji i niemal laboratoryjnej obserwacji ich rozwoju i rezultatów.

Do jego najgłośniejszych prac należą: „Oko za oko” (1998) - pokazujący niepełnosprawne osoby, którym zdrowi użyczają brakujących kończyn, tworząc osobliwe humanoidalne hybrydy, „Lekcja Śpiewu 2”(2003) - głuche dzieci próbują śpiewać kantaty Jana Sebastiana Bacha w kościele Św. Tomasza w Lipsku, ponosząc spektakularna klęskę a jednak tworząc nowy muzyczny język, „KR WP” (2000) - nadzy żołnierze z kampanii reprezentacyjnej są poddawani regularnej musztrze, pokazując swoja cielesna słabość, „Nasz Śpiewnik” (2003), nakręcony w Izraelu, dokumentacja muzyczno-emocjonalnej pamięci starszych osób, które opuściły Polskę w latach 30. i 40., przypominają sobie piosenki z dzieciństwa, z których większość to patriotyczne utwory, uchodzące za rdzeń polskiej tożsamości narodowej.

Na podobny temat

• Powtórzenie w REDakcji KP
• Powtórzenie
• Przegląd krytyczny i nieregularny (V)
• Szczecin: Spotkanie z Agnieszką Graff
• AKCJE. Dokumentacja cyklu