Ten numer „Krytyki Politycznej” to niemal same obrazy. Uchylamy na chwilę hegemonię tekstu i zamieniamy się w oglądaczy. Docieramy do sedna rzeczy poprzez wizualność. Myślimy okiem, spekulujemy spojrzeniem. Wiem, że mówiąc o zniesieniu na chwilę hegemonii tekstu, mylę się  –  tekst już dawno utracił hegemonię i nawet on zamienił się w obraz płynący po ekranach naszych komputerów. Stajemy wobec rozmaitych obrazów i często jesteśmy wobec nich bezradni, nie umiemy się bronić przed ich perswazyjną siłą.

Dzisiaj, w sytuacji demokratycznych wolności, to obrazy najczęściej padają ofiarą cenzury. Nie aresztuje się już tekstów, aresztuje się i oskarża obrazy. Często dlatego, że bywają „za mocne”, szokujące, bluźniercze. Z tego powodu oskarżono Dorotę Nieznalską, występuje się przeciw projektowi Joanny Rajkowskiej budowy minaretu w Poznaniu. Stosunkowo niedawnym przykładem cenzury może być historia opisana przez „Gazetę Wyborczą”: Ze zdjęcia zabitego młodego chłopaka, przed publikacją, wymazano krew. 19-letni Isis Obeth Murillo brał udział w demonstracji na lotnisku i zginął od wojskowej kuli. […] Gazeta „La Prensa”, która dopuściła się manipulacji, wspiera przeciwników obalonego prezydenta Hondurasu Manuela Zelayi, dlatego śmierć jego zwolennika jest kłopotliwa dla buntowników.

Jednym z zadań tego numeru jest „otwieranie”  –  podzielenie się kodem dostępu. Czym jest kod dostępu? Kompetencją obrazowania i pisania. Kim są owi niedopuszczeni, którym odmawia się dostępu do sfery publicznej? To ci, którzy tej kompetencji nie mają, np. robotnicy budowlani albo emigranci. Nie wolno im mówić wprost  –  tylko przez fantazje elit, np. poprzez serial o emigrantach w polskiej telewizji „Londyńczycy”. Milczą ci, co nie mają dość giętkiego i kompetentnego języka, by opowiedzieć o swoim doświadczeniu i tym samym uczynić je wartym wysłuchania. W tym numerze „Krytyki Politycznej” mówią ci niekompetentni  –  robotnicy budowlani i sprzątaczki. Opowiadają o swojej pracy rysunkami. Nie liczy się ich kompetencja językowa (obraz jest językiem), nie wymaga się od nich pięknych obrazów czy literackiego języka. Mówią tak, jak potrafią. Co zresztą dotyczy również kompetentnych, erudycyjnych elit  –  one też mówią tak, jak potrafią.
Artur Żmijewski

 — 

Książka dostępna w sieci Empik i w dobrych ksiegarniach, a w cenie promocyjnej w księgarni Szatnia Nieczynna w Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat i w sklepie internetowym KP .

SPIS RZECZY

Santiago Sierra, Cyganie

Artur Żmijewski, Real. Recycling

Paweł Althamer, Wodzowie

Sanja Iveković, Invisible women

Marcin Kaliński, Ogniem i mieczem

Maurycy Gomulicki, Evil. Shit

Michal Heiman, Anonim

Zofia Waślicka, Stocznia

Anna Molska, Górnicy

Artur Żmijewski, Robotnice. Robotnicy

Roni Lahav, Pogrom

Ahlam Shibli, Dom

Paweł Althamer, Henrietta Varju, Orzeł na dołku

Joanna Erbel, Motornicza

Adrian Paci, Czarni

Opracowanie graficzne, skład i łamanie: Maurycy Gomulicki.

Numer jest projektem autorskim Artura Żmijewskiego i Maurycego Gomulickiego.

Wydawanie pisma „Krytyka Polityczna” dofinansowane jest ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Na podobny temat

• kp18: spis rzeczy
• „Gazeta Wyborcza”: Debata o mediach w Łodzi
• Spotkanie z Arturem Żmijewskim
• Cieszyn, 19 kwietnia: „Katastrofa”
• 24 czerwca 2011 (piątek) w Krytyce Politycznej