|
Kolejne dni festiwalu upływają w atmosferze zdziwienia i zaskoczenia - przede wszystkim ogromną liczbą filmów „bez słów”, wizualnych esejów koncentrujących się na leśnej ściółce i wydumanych scenach erotycznych, m.in. pod wodą. W tym roku zdecydowałam, że kluczem doboru oglądanych przeze mnie filmów będą motywy wojenne i ludobójcze. Oczywiście ze złudną nadzieją wybrałam się także na kilka filmów konkursowych, m.in. na Wśród drzew, który rzekomo miał być filmem o pożądaniu w scenerii leśnej. Niestety, mimo wymyślnych akrobacji w trakcie scen erotycznych i mocnych zbliżeń kory drzew obraz Angelosa Frantzisa razi wręcz filmową grafomanią. Apeluję aby opuścić ten seans pod groźbą zaćmy, bądź katarakty. Podobnie Trash Humpers Harmony Korine’a – nic nowego w starej stylistyce plus brudne taśmy VHS.
Dla odmiany zaskoczył mnie dokument rosyjskiej pary reżyserskiej, Olgi Konskaya i Andreia Nekrasova, Lekcje rosyjskiego. Film dotyka problemu konfliktu rosyjsko-gruzińskiego z 2008 roku, dodatkowo zahaczając o wojnę w Abchazji z początku lat 90. i atak terrorystyczny w szkole w Biesłanie. Twórcy w bardzo konsekwentny sposób próbują przekonać widza, że wszystkiemu winna jest „wszechmocna” Federacja Rosyjska, która dodatkowo manipuluje mediami na całym świecie. I wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, iż w pewnym momencie widz zaczyna zdawać sobie sprawę, że Lekcje rosyjskiego, mimo iż prawdopodobnie w słusznej sprawie, przedstawiają wydarzenia polityczno-historyczne z tylko jednej perspektywy. W takim razie, choć motywacje były prawdopodobnie bardzo „wielkoduszne”, film Konskayi i Nekrasova niebezpiecznie ociera się o propagandową agitkę. A szkoda.
Mimo iż Michał Zygmunt wspomniał już o genialnym Złym poruczniku Herzoga, pozwalam sobie również przywołać ten film, który całkowicie mnie zaskoczył, w bardzo pozytywnym sensie. Szczególnie że wcześniejszy film tego reżysera, pokazywany zresztą także na festiwalu Synu, mój synu, cóżeś uczynił, nie należy do udanych, mówiąc niezwykle delikatnie. Zły porucznik to przede wszystkim świetna rozrywka bazująca na łamaniu filmowych konwencji, w której Nicolas Cage, „skręcony w pół” po urazie kręgosłupa, odgrywa jedną z lepszych parodii nienawiści, jakie kiedykolwiek widziałam.
Przede wszystkim jednak warto wspomnieć o filmie Swastyka Phillippe’a Mory, który był na festiwalu pokazywany tylko raz. Chapeau bas dla reżysera za pomysł odnalezienia materiałów filmowych kręconych głównie przez Ewę Braun i podłożenie do nich głosu. Na dokładkę zdjęcia archiwalne z parad i manifestacji nazistowskich w latach trzydziestych plus motto, w którym reżyser przekonuje widza, że najważniejsze to nie zapominać, że dyktator mimo wszystko był człowiekiem. Świeże spojrzenie, na pierwszy rzut oka banalne, ale po głębszym zastanowieniu bardzo, bardzo odległe dla zwykłego śmiertelnika, który w postaci Adolfa upatruje „kosmiczne, pozaziemskie zło”. W końcu trudno zaakceptować, że każdy z nas mógłby być Eichmannem…
Na podobny temat
|
Order software online 
Krytyka jest prosta jak budowa cepa :...
Dlaczego seria KP dotycząca kobiet na...