Świnki Roberta Glińskiego i Galerianki Katarzyny Rosłaniec. Nie sposób nie zestawić z sobą tych dwóch filmów. Oba to współczesne opowieści o dziecięcej prostytucji. W obu bohaterami są nastolatki wykorzystywane i dające się wykorzystywać za małe pieniądze i tanie prezenty. W obu dzieciaki są genialnie zagrane przez młodych aktorów. W obu filmach rodzice nie zauważają, że ich dzieci mają problem, że nagle z dnia na dzień zaczynają się lepiej ubierać, że wracają coraz później do domu. Rodzice są ślepi i bezradni. Podobnie nauczyciele. Nic nie widzą, nic nie rozumieją, nikt ich nie szanuje. Rodzice nie mają autorytetu u dzieci, więc skutecznie podważają autorytet nauczycieli. Taka tradycja i taki zwyczaj. A poza tym - na wszelki wypadek lepiej, żeby dziecko nie szanowało bardziej obcych niż własnych rodziców. Koniec końców dzieci nikogo nie szanują, a wzorem jest dla nich dobrze ubrany wyszczekany kolega czy koleżanka z klasy.

Wszystko to brzmi jak belferskie gadanie. Można pomyśleć, że powstały dwa filmy, które mają uświadomić dorosłym, że dzieciaki mają problem. Pytanie tylko, czy dorośli filmy zobaczą i czy się przejmą. Rodzice bohaterów Świnek i Galerianek filmu raczej nie obejrzą - nie chodzą do kina, ledwo wiążą koniec z końcem, ani myślą o wyprawie do miejskiego megapleksu i wydaniu na dwa bilety czterech dych. Jedyną szansą na pokazanie filmu rodzicom jest wyemitowanie go w jedynce po dzienniku. Tylko czy rodzice zauważą, że filmowi bohaterowie mają kłopoty podobne do kłopotów ich dzieci? Nawet jeśli nie są mamą i tatą nastolatki, która idzie do łóżka z facetem, bo ten obiecał jej nową opaskę, to może są znajomymi takiej mamy. Pewno pomyślą, że nie są. Akcja filmu Świnki toczy się w miasteczku przy granicy z Niemcami, Galerianek w dużym mieście, bo tam są galerie handlowe. Rodzice i nauczyciele dzieci z innych miast gotowi pomyśleć, że to egzotyczny problem miast dużych i przygranicznych i ich nie dotyczy.

Filmy Glińskiego i Rosłaniec są dobre. Świnki - opowieść o chłopakach zrobiona przez chłopaka - są mroczne i przerażające, Galerianki bardziej dziewczyńskie, spokojniejsze i poetyckie. Tylko do kogo te filmy są kierowane? Młodzieży mogą się spodobać. Rodziców mogą znudzić i zmęczyć. Najgorszą rzeczą, a taka szansa istnieje, to nie obejrzenie ich przez tych, którzy powinni je obejrzeć i spodobanie się tym, których powinny przerazić. Dialogi z Galerianek wejdą do języka nastolatek („Miłość w naszych czasach nie istnieje, trzeba robić melanż i się nie przyzwyczajać, nie?”), a dorośli będą ich słuchać i nic nadal nie będą z tego rozumieć.

Kuriozum dnia: Dekalog 89+ - projekt, w ramach którego powstają filmy, w których młodzi twórcy pokazują „wpływ przykazań dekalogu na współczesnego człowieka” (cytat ze strony internetowej projektu). Film Siódme: street feeling to historia grafika, który nie ma weny, więc kradnie cudzy projekt. Ten projekt to graffiti namalowane pod jego oknem. Poznajecie?

W napisach końcowych szukałam informacji o autorze tego graffiti. Nie ma. Czyżby ktoś ukradł projekt do filmu o tym, że źle jest kraść projekty? Doprawdy dziwny jest „wpływ dekalogu na współczesnego człowieka”.

Na podobny temat

• Przedszkole? Dla każdego!
• Strzał w dziesiątkę
• Sztandera: Potrzebny jest ferment
• Dzień trzeci: Kurs z wiedzy o wiedzy potocznej
• Kowalscy: Dokumenty w internecie