Nowość w sklepie KP!
Najnowszy numer KP
Komentarze
CYTAT DNIA
Pytałem decydentów MFW, jakie mają dowody na to, że ich neoliberalna polityka jest właściwa. Odpowiadali, że nie potrzebują dowodów. Wyglądało to tak, jakby chodziło im nie o politykę, lecz o religię. Ale to tylko część odpowiedzi. Forsowali taką politykę także dlatego, że chciało jej Wall Street. Niestabilność, kryzysy, łączenie firm, dzielenie firm to raj dla sektora finansowego, który robi na tym ogromne pieniądze.
Joseph E. Stiglitz
Książki w sklepie KP
|
Order software online
|
Trójmiasto, 8 czerwca: Teatr publiczny. Pokaz Ragazzo dell’Europa René Pollescha |
|
|
mc
|
|
01.06.2010 |
|
W Teatrze Zaangażowanego Klubu Filmowego w Świetlicy Krytyki Politycznej w Trójmieście przy ul. Nowe Ogrody 35 w Gdańsku we wtorek 8 czerwca o godz. 19.00 zaprezentujemy spektakl René Pollescha Ragazzo dell’Europa zarejestrowany w TR Warszawa w 2007 roku. Projekcję poprzedzi prelekcja Katarzyny Fidos o teatrze politycznym.
Ragazzo dell’Europa na podstawie Cappuccetto Rosso w przekładzie Doroty Sajewskiej i Pabla w markecie Plusa w przekładzie Hanny Krogulskiej.
reżyseria: René Pollesch;
scenografia i światło: Bert Neumann; kostiumy: Nina von Mechow; konsultacja światła: Jacqueline Sobiszewski; operator kamery: Adrian Hutyriak; dramaturg: Szymon Wróblewski;
obsada: Aleksandra Konieczna, Agnieszka Podsiadlik, Piotr Głowacki, Tomasz Tyndyk
Spektakl TR WARSZAWA. Premiera 26 maja 2007.
Znany ze stworzenia własnego, bardzo osobnego języka teatralnego – René Pollesch – po raz pierwszy pracował w Polsce, z polskimi aktorami. Uważany jest za jednego z najwybitniejszych reprezentantów teatru postdramatycznego. Odchodzi od tradycyjnie konstruowanego teatru, w którym aktorzy budują postacie z całą skalą ich motywacji psychologicznych. Jego przedstawienia są ostro sformułowaną wypowiedzią polityczną, w której reżyser, będący zarazem autorem tekstu, precyzyjnie analizuje mechanizmy socjopolityczne i ekonomiczne determinujące sytuację współczesnego człowieka. W swoich tekstach scenicznych Pollesch chętnie wykorzystuje tezy filozofów zaangażowanych w krytykę współczesnego porządku, takich jak Jean Baudrillard czy Giorgio Agamben. Do jego teatru wyjątkowo dobrze pasuje teoria symulakrów czy głoszenie konieczności profanacji idoli zmanipulowanego społeczeństwa konsumpcyjnego.
René Pollesch (1962) - niemiecki reżyser i dramatopisarz, twórca autorskich spektakli teatralnych, należy do czołówki reżyserów europejskich. Studiował w Instytucie Teatrologii Stosowanej na uniwersytecie w Giessen pod kierunkiem takich nauczycieli jak Andrzej Wirth i Hans-Thies Lehmann, brał udział w projektach scenicznych Heinera Müllera i George’a Taboriego. Jako stypendysta Royal Court Theatre w Londynie uczestniczył w seminariach Harolda Pintera i Caryl Churchill. Pracował jako dramaturg w Luzerner Theater i Deutsches Schauspielhaus w Hamburgu. Od sześciu lat jest dyrektorem artystycznym sceny Prater berlińskiej Volksbühne. To wystawiane tam spektakle, szczególnie Trylogia z Prateru (2001-2002), przyniosły mu sławę. W 2002 roku Pollesch otrzymał prestiżowe wyróżnienie dla autora roku przyznawane przez miesięcznik „Theater Heute”.
Teksty Pollescha powstają na próbach, a ich bazą są często cytaty z innych tekstów, filmów i przedstawień. Pollesch rzadko zgadza się na wydawanie swoich dramatów. Są one bowiem raczej partyturami dla teatru. Interesuje mnie aktor w trakcie prób, w trakcie rozmowy. Nie trenuję aktora do wyprodukowania tekstu. Chcę wiedzieć, czy aktor potrafi coś z nim zrobić, czy to, o czym mówi, go interesuje - mówi reżyser.
Spektakl staje się poszatkowaną, nielinearną opowieścią o aktorach, którzy próbują zrozumieć, na czym polega ich funkcjonowanie na rynku. Do czego zmusza ich model teatru reprezentacji? Na co im nie pozwala? (…) Spektakl przypomina popremierową, mocno wspomaganą chemicznie imprezę w garderobie. Ukrytych za ogromnymi planszami z napisem SALE aktorów filmuje paroosobowa ekipa, wśród kanap, toaletek i materacy błąka się sufler, peruki, butelki i kostiumy krążą z rąk do rąk. Agnieszka Podsiadlik zagaduje osoby uwiecznione na ogromnych zdjęciach z warszawskich ulic, Piotr Głowacki terroryzuje kolegów jako reżyser faszysta, Tomasz Tyndyk narzeka, że zakażenie grzybem podważyło jego przynależność do Homo sapiens. Od szalonych scen ostrzału z bananów i suszarek przeskakują do scen miłosnych wyznań, krzyki i wyzwiska przenikają się z najczystszą intymnością. Publiczność jest zachwycona odkrytą nagle szczerością teatru.
Joanna Derkaczew, Nielinearna opowieść o aktorach w „Gazecie Wyborczej” z 28 maja 2007
Trailer przedstawienia .
Wsparcie finansowe w ramach projektów: „Edukacja do równości w wolności” - Miasto Gdańsk oraz „Warsztaty sztuki zaangażowanej” - Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Współorganizator: Gdańsk i Metropolia Europejska Stolica Kultury 2016 – Kandydat.

Współpraca: TR Warszawa.

Patronat:
Na podobny temat
|
|
Aktualizacja ( 07.06.2010 )
|
|
Świetlica KP w Trójmieście
Leczyć zamiast karać
Fotoreportaż: Dolne Miasto
Koncerty w Świetlicy
|
|
Krytyka jest prosta jak budowa cepa :...
Dlaczego seria KP dotycząca kobiet na...