Zapraszamy na pierwsze urodziny Świetlicy Krytyki Politycznej w Trójmieście!

Z tej okazji w Świetlcy gościć będziemy: Zygmunta Baumana, Pawła Demirskiego, Kingę Dunin, Macieja Gdulę, Ewę Graczyk, Bartosza Frąckowiaka, Ryszard Koziołka, Macieja Nowaka, Joannę Rajkowską, Igora Stokfiszewskiego, Michała Sutowskiego, Tomasza Szkudlarka, Magdalena Środę.

Zapraszamy 9-17 listopada, Świetlica Krytyki Politycznej w Trójmieście, ul. Nowe Ogrody 35, Gdańsk.

PROGRAM SPOTKAŃ:

9 listopada, wtorek, godz. 19.00, Kino zaangażowane: Rachel

10 listopada, środa,  godz. 19.00, Sztuka publicznej możliwości. Spotkanie z Joanną Rajkowską i Grzegorzem Klamanem

Artystka Joanna Rajkowska, podejmująca działania artystyczne w przestrzeni publicznej, omówi i zaprezentuje swój budzący kontrowersje projekt Minaret w kontekście projektu tureckiego Benjamin w Konyi. Jeden wyjaśnia drugi. Konserwatywna Konya i jej problem z tożsamością versus Poznań i tożsamość konstruowana. W rozmowie z Grzegorzem Klamanem zastanowią się, w jaki sposób budowane są współczesne tożsamości: polityczna, kulturowa, religijną.

11 listopada, czwartek, godz. 19.00, Sienkiewicz na niepodległość. Projekt „Work in progress: W pustyni i w puszczy” Bartosza Frąckowiaka oraz Bartosz Frąckowiak, Igor Stokfiszewski i Ryszard Koziołek

Prezentacja wersji roboczej scenariusza do projektu W pustyni i w puszczy Bartosza Frąckowiaka i późniejsza dyskusja o tym, jak współczesny teatr boryka się z toposem narodu i nacjonalizmu, z udziałem autora Bartosza Frąckowiaka, Ryszarda Koziołka i Igora Stokfiszewskiego.

Koncepcja spektaklu W pustyni i w puszczy oparta jest na krytycznej lekturze powieści Sienkiewicza. Szczególny nacisk zostanie położony na wątki dotyczące polskich marzeń kolonialnych, istniejących w niejawnej formie w rożnych tekstach kultury. Afrykańska historia Stasia i Nel nie jest traktowana jako niewinna i transparentna narracja przygodowa, lecz jako forma  polskich kolonialnych snów o potędze. Formuła powieści edukacyjnej, zaproponowana przez Sienkiewicza, służy w istocie ukształtowaniu postaw opartych na hegemonicznym światopoglądzie, wykluczającym wszelkie formy inności poza nawias człowieczeństwa rozumianego zgodnie z europejskim modelem lub też projektującym europejską i polską siatkę wartości na to, co obce, nieznane, nierozpoznawalne. W spektaklu zderzone zostaną różne polskie i europejskie narracje i fantazmaty kolonialne, wywiedzione z różnorodnego materiału literackiego oraz ikonograficznego (np. Jądro ciemności Josepha Conrada, polskie książki podróżnicze: Brandys, Fiedler, Szklarski, komiksy Makuszyńskiego, proza Coetzeego i Sebalda, periodyk Morze i kolonie, opracowania dotyczące Ligii Morskiej i Kolonialnej, fotografie Leni Riefenstahl, Felice Beato, prace Janka Simona, filmy Herzoga, Coppoli i Miliusa). Dzięki temu forma sceniczna uzyska unikatową postać teatralnego eseju.
Więcej informacji o projekcie.

12 listopada, piątek, godz. 16.00, Warsztaty z publicystyki kulturalnej. Prowadzenie: Igor Stokfiszewski

Na podstawie zaprezentowanej pracy „Work in progress: W pustyni i w puszczy” Bartosza Frąckowiaka Igor Stokfiszewski poprowadzi otwarte warsztaty z publicystyki kulturalnej, w których poruszy kwestie tego, w jaki sposób komentować i recenzować współczesny, nowy teatr.

12 listopada, piątek, godz. 19.00, Zwrot polityczny. Paweł Demirski, Maciej Nowak, Igor Stokfiszewski + afterparty: RAWEL

O polskiej sztuce i zmianach w niej zachodzących w ciągu ostatnich 20 lat.

Na napiętej tkance kultury, spójnej i liberalno-konserwatywnej anatomii, pojawiła się rysa, tak opisuje zwrot polityczny Igor Stokfiszewski, jako pewne cięcie. Jakie nadzieje niesie ze sobą współczesny nowy teatr, nowy dramat, nowa literatura, walcząc ze zdroworozsądkowymi i religijnymi ideologiami i pozorem apolityczności? O tym rozmawiać będą: Paweł Demirski, Maciej Nowak i Igor Stokfiszewski.

Po spotkaniu zespół Świetlicy KP w Trójmieście zaprasza na małe afterparty z RAWELEM. Będzie nam miło porozmawiać z odwiedzającymi nas często gośćmi.

[Nowy] teatr wprowadził na scenę nowych bohaterów. W ich losach, sposobie mówienia i zachowania odbijały się problemy społeczne, które przyniosła zmiana systemu gospodarczego i politycznego: zakwestionowanie tradycyjnych stylów życia i relacji społecznych, bezrobocie, bezdomność, nasilający się nacjonalizm. Zderzyliśmy się też ze zjawiskami wcześniej nieznanymi.
Maciej Nowak ze wstępu do Wątroba. Słownik polskiego teatru po 1997 roku

13 listopada, sobota, godz. 19.00, Kapitalizm z ludzką twarzą? Kinga Dunin, Ewa Graczyk, Maciej Gdula, Tomasz Szkudlarek, Michał Sutowski

Jakiej Polski chcielibyśmy? Jak powinna funkcjonować jej gospodarka? Jakie stosunki społeczne powinny łączyć jej obywateli? Czy obietnica modelu szwedzkiego sprawdziłaby się w realiach polskich? Dlaczego niektórzy w tej wizji państwa dobrobytu doszukują się nowego totalitaryzmu? I gdzie zostaje miejsce dla polskiej duszy „romantycznej”? Te problemy poruszą intelektualiści ze środowiska Krytyki Politycznej i nasi przyjaciele.

14 listopada, niedziela, godz. 16.00, Konsumowanie jaźni. Wykład prof. Zygmunta Baumana

Wykład gościa specjalnego o problemach współczesnego człowieka w konstruowaniu swojego „ja” pośród innych ludzi, idei, łudzących szczęściem obietnic świata oraz roli, jaką odgrywa wizja socjalistyczna. 

Życie nowoczesne, czyli obsesyjne przerabianie wszystkiego na nowe, lepsze wersje, jest nie do pomyślenia bez utopii. A jednak wraz z XX wiekiem coś się w myśleniu utopijnym skończyło. Każda reklama nowego kosmetyku czy nowej recepty na odchudzanie maluje obraz utopijnego szczęścia! Nadzieje na lepsze życie wiążemy nie ze zmianą świata, ale własnego ciała, najbliższego jego otoczenia i zawartości utkanej przez nas „sieci” znajomości i kontaktów… Wizja socjalistyczna jest bodaj jedyną, która odważa się wykraczać poza horyzont codziennej rutyny. Jest jedyną niemal szansą dotarcia do źródeł społecznie wytwarzanych niedomagań, bolączek i etycznej ułomności ludzkiego współbytowania…
Zygmunt Bauman, Socjalizm. Utopia w działaniu

15 listopada, poniedziałek, godz. 11.00, To nie krasnoludki palą śmieci. Akcja malowania muralu przy CSW Łaźnia, ul. Jaskółcza 1, Gdańsk

16 listopada, wtorek, godz. 19.00, Płeć polskiej demokracji. Wykład prof. Magdaleny Środy

Wykład prof. Magdaleny Środy o stanie polskiej demokracji w ponad 20 lat po zmianie ustroju politycznego. 20 lat rządów mężczyzn, nieobecności polityczek i niewidzialności działaczek, wykluczania ekonomicznego i podejmowania kolejnych, uderzających w kobiety błędnych decyzji.

17 listopada, godz. 19.00, Kino zaangażowane: Doktryna szoku

Doktryna szoku, posługując się teoriami Naomi Klein, która sama pojawia się we włączonych do filmu materiałach archiwalnych – fragmentach wywiadów i wykładów, próbuje wyjaśnić katastroficzne skutki kapitalizmu. Film skupia się na analizie mechanizmu wykorzystania momentów kryzysu w podatnych na niego krajach, przez rządy i wielkie koncerny. Twórcy śledzą początki tytułowej doktryny i jej rozwój na przestrzeni ponad 40 lat w tak różnych krajach, jak Chile Augusto Pinocheta, Rosja Borysa Jelcyna czy Wielka Brytania epoki Margaret Thatcher. Odnoszą ją także do niedawnych inwazji na Afganistan i Irak.

Prelekcja: Tomasz Nowicki (KP).

Naomi Klein - ur. 1970, kanadyjska dziennikarka, publicystka i działaczka społeczna. Jedna z najważniejszych postaci światowego ruchu alterglobalizacyjnego. Sławę przyniosła jej opublikowana w 2000 roku książka No Logo (wyd. pol. 2004), będąca ostrym pamfletem wymierzonym w wielkie międzynarodowe korporacje. W 2004 roku jej reportaż z wojny w Iraku przygotowany dla „Harper’s Magazine” otrzymał nagrodę Jamesa Aronsona przyznawaną dziennikarzom zaangażowanym w walkę o sprawiedliwość społeczną. Współpracuje m.in. z „The Nation” oraz „The Guardian”. W 2008 roku ukazała się jej książka Doktryna szoku.

O książce Doktryna szoku:

Książka Naomi Klein, najsłynniejszej intelektualistki świata, to potężne oskarżenie późnego kapitalizmu. Lektura obowiązkowa na czas dzisiejszego kryzysu  –  także dla tych, którzy nie do końca się z nią zgadzają.
Maciej Nowicki, „Magazyn Europa”

Kryzys, który zaczął się u schyłku pierwszej dekady XXI wieku potwierdza, że solidnie udokumentowane tezy obu ważnych książek Naomi Klein  –  No Logo i Doktryny szoku  –  były niestety trafne. Bardziej trafne niż zapewnienia entuzjastów wolnorynkowej wersji globalizacji. Kto chce zrozumieć, co się dzieje ze światem, musi wiedzieć, skąd się wzięła i jak działa opisana w tej książce neoliberalna szokowa doktryna modernizacyjna.
Jacek Żakowski, „Polityka”

Doktryna szoku to prawdziwy proces wytoczony neoliberalnej wersji kapitalizmu. […] To jedna z tych książek, które nie tylko interpretują świat, ale też mają go zmienić.
Przemysław Wielgosz, „Le Monde diplomatique - edycja polska”

Doktryna szoku (The Shock Doctrine)
reż. Michael Winterbottom, Mat Whitecross, Wlk. Brytania 2009, 90’

Na wszystkie wydarzenia w Świetlicy KP w Trójmieście wstęp wolny!

Czytaj też: Media podsumowują rok działalności Świetlicy KP.

 ***

Zygmunt Bauman   –   socjolog, filozof, eseista, jeden z najważniejszych twórców koncepcji postmodernizmu (ponowoczesności, płynnej nowoczesności, późnej nowoczesności) i najbardziej znany na świecie polski myśliciel społeczny. Wielokrotnie nagradzany prestiżowymi nagrodami, w tym nagrodą im. Theodora W. Adorno.

Paweł Demirski  –  absolwent dziennikarstwa, dramaturg, zadebiutował w teatrze w 2002. Pisze polityczne sztuki dotykające takich problemów jak bezrobocie wśród młodych, emigracja, kryzys patriotyzmu, wojna w Iraku. Autor m.in. Kiedy przyjdą podpalić dom, to się nie zdziw, From Poland with Love, Padnij, Wałęsa. Historia wesoła, a ogromnie przez to smutna (na znak sprzeciwu wobec zwolnienia Macieja Nowaka, dyrektora gdańskiej sceny, nie przyjął za dramat nagrody teatralnej marszałka województwa pomorskiego ). W latach 2004-2006 kierownik literacki Teatru Wybrzeże. Od 2006 roku dramaturg-rezydent TR Warszawa.

Kinga Dunin – socjolożka, publicystka, pisarka, krytyczka literacka. Jedna z głównych postaci środowiska Krytyki Politycznej. Od 1977 roku współpracowniczka KOR oraz Niezależnej Oficyny Wydawniczej. Zajmowała się organizacją dystrybucji i sprzedażą niezależnej prasy i książek. Brała także udział w organizacji i spotkaniach Uniwersytetu Latającego oraz SKS. Nie zapisała się do Solidarności z powodu niechęci do Lecha Wałęsy, Kościoła Katolickiego oraz narodu polskiego. Po roku 1989 współpracowała z ruchem feministycznym. Współzałożycielka partii Zielonych. Felietonistka „Wysokich Obcasów” (dodatku „Gazety Wyborczej”). Autorka licznych publikacji (m.in. Tao gospodyni domowej, Karoca z dyni  –  finalistka Nagrody Literackiej Nike w 2001) i opracowań naukowych.

Bartosz Frąckowiak  –  dramaturg, kurator projektów teatralnych, kulturoznawca. Studiował na Międzywydziałowych Indywidualnych Studiach Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim i w Akademii ‘Artes Liberales’. Trzykrotny stypendysta Ministra Edukacji Narodowej. Pracował jako dramaturg spektakli: Tramwaj zwany pożądaniem Tennesee Williamsa w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (2006), Terrordrom Breslau według powieści Tima Staffela w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2006), Lilla Weneda Juliusza Słowackiego w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (2007), Przebudzenie wiosny Franka Wedekinda w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (2007), Drugie zabicie psa Marka Hłaski w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (2007). Współpracuje z reżyserem Wiktorem Rubinem. 

Ewa Graczyk – studia ukończyła w 1977 roku. Uczestniczyła w seminariach prof. Marii Janion na UG, rozpoczynając tam pisanie doktoratu o życiu i twórczości Stanisławy Przybyszewskiej. W 1979 roku została przyjęta na studium doktoranckie IBL PAN w Warszawie. Potem podjęła pracę na UG. Od 1994 do 1998 roku pracowała jako lektorka i wykładowczyni literatury polskiej na Uniwersytecie Le Mireil w Tuluzie. Po powrocie kontynuowała pisanie rozpoczętej już wcześniej rozprawy o przedwojennej twórczości Witolda Gombrowicza. W listopadzie 2000 roku w Gdańsku zorganizowała wraz z dr Moniką Pomirską konferencję poświęconą motywowi Kopciuszka w literaturze i kulturze masowej. Rok później opublikowały tom pokonferencyjny Siostry i ich Kopciuszek. Na Uniwersytecie Gdańskim, m.in. razem z Moniką Pomirską i Lucyną Kopciewicz prowadzą koło naukowe „Gender Studies” działające już od 3 lat. Również od 3 lat organizują w Gdańsku manify z okazji 8 marca.

Maciej Gdula  –  doktor socjologii, publicysta, członek zarządu Stowarzyszenia im. Stanisława Brzozowskiego. Pracuje w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się teorią społeczną i teorią polityki, łącząc te zainteresowania z zaangażowaniem w debatę publiczną. Na łamach prasy wielokrotnie krytykował władzę sondaży opinii publicznej, wskazując na wiele ukrytych założeń, które nie pasują do statusu naukowości przypisywanego tym badaniom. Publikował teksty teoretyczne dotyczące przestrzeni miejskiej, polskiego pola politycznego i polityki historycznej. Tłumaczył i współredagował polskie przekłady tekstów i książek Pierre’a Bourdieu. Autor książki Trzy dyskursy miłosne (2009).

Ryszard Koziołek - literaturoznawca, pracownik Uniwersytetu Śląskiego. Laureat Nagrody Literackiej GDYNIA 2010 w kategorii eseistyka za książkę Ciała Sienkiewicza. Studia o płci i przemocy. Wydał również: Zdobyć historię (1999) i opracowanie powieści Parnickiego Tylko Beatrycze w serii Biblioteka Narodowa (2004). Zajmuje się historią i teorią powieści nowoczesnej.

Maciej Nowak - polski dziennikarz, publicysta, krytyk teatralny i kulinarny, kucharz, satyryk. Od roku 1983 publikował na łamach miesięcznika „Teatr”. W latach 1990-1992 twórca i redaktor naczelny „Gońca Teatralnego”, a w latach 1994-2005 „Ruchu Teatralnego”. Od 1997 do 2000 kierownik działu kultury „Gazety Wyborczej”. W latach 2000-2006 dyrektor naczelny i artystyczny Teatru Wybrzeże, który w tym czasie stał się jedną z najżywiej komentowanych polskich scen, miejscem debiutów i sukcesów grupy młodych reżyserów: Grażyny Kani, Agnieszki Olsten, Moniki Pecikiewicz, Pawła Demirskiego, Jana Klaty, Wojciecha Klemma, Grzegorza Wiśniewskiego, Michała Zadary. Od roku 2003 dyrektor Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie. Twórca „Niekabaretu Maćka Nowaka”. Liczne występy w programach telewizji TVN. W roku 2008 tygodnik „Polityka” uznał go za najbardziej wpływową postać polskiego teatru. Laureat m.in. Nagrody Artystycznej Młodych im. Wyspiańskiego (1990), Nagrody im. Schillera (2002), medalu Gloria Artis (2005).

Joanna Rajkowska - autorka filmów, instalacji, akcji i interwencji artystycznych w przestrzeni publicznej, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Rajkowska jest jedną z najżywiej dyskutowanych współczesnych polskich artystek. Jej najbardziej znane realizacje z ostatnich lat   –   Pozdrowienia z Alei Jerozolimskich (2002) i Dotleniacz (2006   –   2007)   –   przybrały formę rzeźb społecznych zainstalowanych w przestrzeni miejskiej Warszawy, Minaret (2009 - 2010) - Poznań, Benjamin w Konyi (2010) - British Council, Konya, Turcja.  W 2007 roku artystka otrzymała Paszport „Polityki” za „niezwykłe projekty realizowane w przestrzeni publicznej, za wyciąganie ręki w kierunku  błąkającego się po mieście człowieka”.

Magdalena Środa  –  filozofka, publicystka, feministka. Zajmuje się historią idei etycznych, etyką stosowaną i filozofią polityczną. Redaktorka „Przeglądu Filozoficznego” i „Etyki”. Autorka książek Idea godności w kulturze i etyce (1993) i Indywidualizm i jego krytycy (2003). Stała felietonistka „Gazety Wyborczej”. W latach 80. uczestniczka opozycji demokratycznej. Jedna z głównych w Polsce rzeczniczek lewicowego liberalizmu  –  broni związku między etycznym i politycznym indywidualizmem a socjalną polityką państwa.

Tomasz Szkudlarek – pedagog, profesor, kierownik Zakładu Filozofii Wychowania i Studiów Kulturowych przy Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego. Należy do światowej czołówki przedstawicieli krytycznych badań społecznych - pedagogiki krytycznej, pedagogiki kultury, pedagogiki radykalnej. Jest autorem licznych artykułów i publikacji z zakresu filozofii wychowania, pedagogiki krytycznej i problematyki mediów. Bierze udział w wielu projektach badawczych finansowanych przez KBN lub instytucje pozarządowe; ostatni projekt: „Students as Journeymen between Comunities of Higher Education and Work”. W latach 1998-2000 członek i przewodniczący Sekcji Psychologii i Pedagogiki Komitetu Badań Naukowych. Wykładał gościnnie na Uniwersytecie w Hiroszimie (2001). W latach 2000-2002 visiting professor w Institute of Behavioral Sciences na Linköping University (Szwecja). W 2003 wykładał na studiach doktoranckich (program The Normative Dimension of Higher Education) na Uniwersytecie Oslo (Norwegia). Doctor honoris causa Linköping University.

Igor Stokfiszewski - krytyk literacki, dramaturg, członek zespołu „Krytyki Politycznej”, współredaktor książek Tekstylia. O „rocznikach siedemdziesiątych” (Ha!art, Kraków 2002), Tekstylia bis. Słownik młodej polskiej kultury (Ha!art, Kraków 2006) i Ludzie, miasta. Literatura Białorusi, Niemiec, Polski i Ukrainy - ślady „nieistniejącego języka” (Ha!art, Kraków 2008). Wspólnie z Wojtkiem Klemmem przygotował inscenizację Piekarni Bertolta Brechta w krakowskim Teatrze Starym oraz Cementu Heinera Müllera we wrocławskim Teatrze Współczesnym.

Michał Sutowski - politolog, absolwent Kolegium MISH UW, kończy stosowane nauki społeczne na UW, autor pracy magisterskiej nt. konserwatywnej modernizacji w putinowskiej Rosji. Zajmuje się m.in. ideologią polskiej opozycji demokratycznej, polityką rosyjską i niemiecką a także myślą polityczną Carla Schmitta, Chantal Mouffe i Borysa Kagarlickiego. Germanofil z szerokim spektrum fascynacji (od Ulrike Meinhof po Judith Holofernes). W wolnych chwilach tłumaczy, pisze felietony dla Wirtualnej Polski, a w audycji Kazi Szczuki w Roxy FM spełnia się jako DJ radiowy. Sekretarz redakcji pisma, członek zespołu wydawnictwa KP.

 Wsparcie:

 Partner:

 Patronat:

Na podobny temat

• Trójmiasto, 18 maja: Naomi Klein. O doktrynie szoku w ZKFie
• Poznań: Magdalena Środa o polskim autorytaryzmie
• Kalisz, 12 grudnia: „Doktryna Szoku”
• Bytom, 27 listopada: „Doktryna szoku”
• Szczecin, 31 stycznia: „Doktryna szoku”