Nowość w sklepie KP!
Najnowszy numer KP
Komentarze
CYTAT DNIA
Pytałem decydentów MFW, jakie mają dowody na to, że ich neoliberalna polityka jest właściwa. Odpowiadali, że nie potrzebują dowodów. Wyglądało to tak, jakby chodziło im nie o politykę, lecz o religię. Ale to tylko część odpowiedzi. Forsowali taką politykę także dlatego, że chciało jej Wall Street. Niestabilność, kryzysy, łączenie firm, dzielenie firm to raj dla sektora finansowego, który robi na tym ogromne pieniądze.
Joseph E. Stiglitz
Książki w sklepie KP
|
Order software online
|
Czerepanyn: W Ukrainie nie ma partii naprawdę lewicowych |
|
|
pp
|
|
30.01.2010 |
Paweł Pieniążek, Krytyka Polityczna: Obecna premier Julia Tymoszenko stara się przeprowadzać reformy czy myśli o wyborach prezydenckich?
Doktor Wasyl Czerepanyn, Akademia Kijowsko-Mohylańska: Ukraińscy politycy nie myślą długoterminowo. Ewentualnie rok przed wyborami, jeśli jest się u władzy. Jednak tendencją obecnej parlamentarnej demokracji jest myślenie o następnych wyborach dzień po nich.
Jednak Tymoszenko dobrze wypada w sondażach. Skąd ten fenomen?
Dzisiaj Tymoszenko jest nie tylko najbardziej wpływowym politykiem, ale i głównym symbolem popkultury. Pop nie musi oznaczać formy sztuki, może to być najprymitywniejszy kicz, jak Popławski czy warkocz Julii Tymoszenko, która nie na darmo jest obwiniana o lewicowy pop(-)ulizm. Medialny wizerunek jest powiązany z populistyczną retoryką, która zapewnia jej popularność.
Czy najbliższe wybory wprowadzą jakąś nową jakość do polityki?
Niewątpliwie tak, tylko jaką? Teraz ukraińska polityka jest otwarta na zmiany i bynajmniej nie myślę tu o „Froncie Zmian” Arsenija Jaceniuka. Niby lewicowe, jak i prawicowe partie starają się zdobyć poparcie. Niestety obrały niebezpieczny kurs radykalno-populistyczny. Przez co po porażkach partii umiarkowanych pojawiają się partie skrajne. Straciła poparcie koalicja Nasza Ukraina-Ludowa Samoobrona i na scenie politycznej pojawiła się faszyzująca Swoboda.
Często się mówi, że w Ukrainie wszystkie partie są centrowe. To prawda?
Ukraińskie partie, które nie są polityczno-ideologicznymi tworami, istnieją według zasady „wszystkiego po trochu”. Nie oznacza to jednak, że nie można ich rozpatrywać w kategoriach „prawo-lewo”. Na przykład popularne kiedyś „Bractwo” miało dużo lewicowych idei, a nie wyzbyło się faszystowskich zapędów. Problem w tym, że nie zważając na etykiety, w ukraińskiej polityce nie ma partii naprawdę lewicowych. Istnieją tylko prawicowe, trochę prawicowe i prawicowo-populistyczne.
Może jednak są osoby albo ugrupowania, które mają lewicowe postulaty i konsekwentnie je realizują?
Z punktu widzenia politycznego mainstreamu to marginalne grupy, które obejmują bardzo małą liczbę ludności. Może zabrzmi to zbyt mocno, ale uważam, że dzisiaj w Ukrainie lewica to raczej pytanie o religię i wiarę, a nie politykę.
Gdzie w obecnej sytuacji widzi pan szansę dla lewicy?
Bardzo często kierujemy nasze lewicowe zrywy na odległe pola. Działamy w sferach, które nie są związane z naszą codzienną praktyką, a wybieramy je „dla działalności” czysto koniunkturalnej. Należy być tam, gdzie rzeczywiście bylibyśmy pożyteczni. Polityka, w szczególności lewicy, to myślenie polityczne we własnej sferze i wysnuwanie politycznych wniosków. Zajmować się swoimi politycznymi sprawami – to właśnie lewicowość. Lider Czarnych Panter Huey Newton wyznawał zasadę, którą nazywał „rewolucyjnym samobójstwem”. Brzmiała ona: „ja to my”. Czyli ja, my, wszyscy razem to jedność i jednocześnie każdy z nas jest samodzielny. W Ukrainie akurat potrzebny jest taki kolektyw, socjalnie przytomne „my”, adekwatnie lewicowe „my” to coś, co trzeba znaleźć i stworzyć.
Na podobny temat
|
|
Aktualizacja ( 30.01.2010 )
|
|
|
|
Krytyka jest prosta jak budowa cepa :...
Dlaczego seria KP dotycząca kobiet na...