Etos lewicy. Esej o narodzinach kulturalizmu polskiego Andrzeja Mencwela, to książka już klasyczna, choć powstała nie aż tak dawno, bo 22 lata temu, w 1988 roku. Chciałoby się ją nazwać „biblią lewicy”, ale byłoby to wyrazem nadmiernego optymizmu, idealistycznej, naiwnej wiary w to, że przynajmniej znacząca część ludzi przyznających się dziś do poglądów lewicowych ma za sobą lekturę tej książki lub przynajmniej zna ją ze słyszenia. Wypada w to, niestety, wątpić. Na miano „biblii” zasługuje jednak dzieło A. Mencwela z całą pewnością w tym sensie, że jest to rzecz wybitna.

Klasycznym Etos lewicy jest z dwóch z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że został wspaniale, porywająco napisany, z uczoną erudycją, eseistyczną finezją i jeszcze z „tym czymś” w tle, „tym czymś” co niełatwo określić, ale co być może ma swoje źródło w sercu autora i co sprawia, że jego dzieło tchnie jakąś charyzmatycznością pióra i że czyta się je z gęsią skórką na plecach. Po drugie dlatego, że praca ta jest unikalna. Jest to bowiem jedyny, a przy tym tak rozległy i głęboki portret historycznej, radykalnej polskiej lewicy, ale nie innej niż ta z przełomu XIX i XX wieku, której przestrzeń i wagę wyznaczają nazwiska Wacława Nałkowskiego, Ludwika Krzywickiego (zwanego „papieżem socjalizmu polskiego”), „Warszawiaków” z najsławniejszym z nich, charyzmatycznym Edwardem Abramowskim na czele, Jana Władysława Dawida z jego pismem „Głos”, Adama Mahrburga z jego „Ogniwem”, Janusza Korczaka czy w końcu Stanisława Brzozowskiego, którego przynależność do tej historycznej lewicy duchowej nie jest wprawdzie prostą oczywistością encyklopedyczną, ale bez którego - przynajmniej w cząstce - żadna mądra lewica obejść się nie może. […]

Etos lewicy nie jest sprawozdawczym traktatem akademickim, jest eseistycznym dyskursem uczonego z bohaterami tej epopei intelektualnej. Znalazł on już niewątpliwie miejsce obok najświetniejszych dokonań polskiego eseju XX wieku, w jednym szeregu choćby z Legendą Młodej Polski Stanisława Brzozowskiego, Esejem dla Kasandry Jerzego Stempowskiego czy Rodowodami niepokornych Bohdana Cywińskiego. […]

O książce Etos lewicy Andrzeja Mencwela pisze Krzysztof Lubczyński na stronie pisarze.pl

O KSIĄŻCE

Etos lewicy to jeden z najważniejszych manifestów ideowych polskiej inteligencji zaangażowanej.  

Książka poświęcona tradycji polskiej lewicy z przełomu XIX i XX wieku pokazuje, jak wielką  wykonano w Polsce pracę na rzecz społecznego postępu, walki z przesądami, ciasnotą umysłową. Historie polskich społeczników i intelektualistów, pozytywistów i marksistów, anarchistów i państwowców  –  Brzozowskiego, Abramowskiego, Krzywickiego czy Kelles-Krauza  –  to opowieści o tym, jak w naszym kraju próbowano opisać i zmienić świat. Zrozumieć lokalny kontekst i wpisać go w procesy ogólne  –  nowoczesność i europejski kapitalizm. Próby te różniło wiele, ale łączyła idea, że ludzki świat tworzymy my sami, że w dotychczasowym kształcie jest on niesprawiedliwy i domaga się naprawy, a jego ulepszenie wymaga nowoczesnych narzędzi opisu. Myśleć i działać jednocześnie, teoretyzować i praktykować polityczną naprawę świata  –  oto przesłanie Etosu lewicy.  

O AUTORZE

Andrzej Mencwel (1940)  –    kulturoznawca, historyk idei, twórca Instytutu Kultury Polskiej UW, wybitny znawca m.in. twórczości Stanisława Brzozowskiego, a także idei paryskiej „Kultury”, laureat nagrody Polskiego PEN Clubu im. Jana Strzeleckiego. Autor licznych książek, m.in. Sprawa sensu (1971), Stanisław Brzozowski  –  kształtowanie myśli krytycznej (1976), Spoiwa (1983), Przedwiośnie czy potop (1997), Wyobraźnia antropologiczna (2006), Rodzinna Europa po raz pierwszy (2009). 

Zamów książkę w księgarni internetowej KP.

DANE KSIĄŻKI

Tytuł: Etos lewicy. Esej o narodzinach kulturalizmu polskiego
Autor: Andrzej Mencwel
Seria Idee, t. 19
Kategoria: filozofia, historia idei

Gatunek: esej filozoficzny
ISBN 978-83-61006-66-4

Na podobny temat

• Kalisz: Andrzej Mencwel w Salonie Literackim Arkadiusza Pacholskiego
• Brzozowski i nowoczesność, sem. 02
• Łódź: Umysłowy proletariat
• Etos lewicy
• Trójmiasto, 7 października: Etos lewicy, etos modernizacji?