Z cyklu wykładów Joanny Warszy „Nowy Nie-Teatr” - o widowiskach z pogranicza sztuki, teatru, życia codziennego i performansu. Spotkanie w ramach seminariów Nowy Teatr na Nowym Świecie.

25 listopada, środa, godz. 19.00, Nowy Wspaniały Świat, Nowy Świat 63

Taniec krytyczny postrzega ciało jako produkt technik, systemów władzy i wiedzy, uzusów, cytatów, kontekstów czy tez naukowych. Taniec krytyczny odrzuca to, co spektakularne. Aktywni od końca lat 90. francuscy choreografowie Xavier le Roy czy Jérôme Bel zajmują się społecznymi, filozoficznymi czy kulturowymi znaczeniami „bycia ciałem”. Negując mechanizm iluzji teatralnej nawiązują często do postulatów drugiej awangardy i modernizmu. Rudolf Laban, autor kinetografii  - systemu notacji tańca już w latach 30. pytał o stan ciała w warunkach społecznych, apelował o jego „obudzenie” oraz rozpoznanie zależności pomiędzy wysiłkiem, ekonomią wydajności a wyczerpaniem. Polityczne i społeczne spojrzenie na ruch oraz zanegowanie rzekomej pozawerbalnej i intuicyjnej ekspresji ciała są kontynuowane w najciekawszych spektaklach współczesnej choreografii europejskiej.

Granica między sztuką a życiem powinna zostać tak płynna i niezauważalna jak to tylko możliwe.
Allan Kaprow

Cykl seminariów „Nowy Nie-Teatr”, a więc prezentacji, rozmów i projekcji będzie poświęcony idei teatralności obecnej poza instytucjami teatru: od inscenizowania wystaw przez Romana Ondáka i Martina Creeda, przez taniec konceptualny Xavier le Roy i Jérôme’a Bela, estetykę relacyjną, subwersywne działania w przestrzeni publicznej berlińskiej grupy Gob Squad, żywe rzeźby Tino Seghala i duetu Gilbert and George, krytykę instytucjonalną i społeczną, inscenizowanie życia codziennego Michaela Elmgreena i Ingara Dragseta czy wreszcie różne modele współpracy z publicznością.

Nie dla spektaklu nie dla wirtuozerii nie dla przekształcania i nie dla magii nie dla uwiarygodnienia nie dla splendoru i transcendencji nie dla wizerunku gwiazdy nie dla heroiczności nie dla anty-heroiczności nie dla śmieciowej wyobraźni nie dla zaangażowania wykonawcy lub widza nie dla stylu nie dla estetyki camp nie dla kuszenia widza przez wykonawcę nie dla ekscentryczności nie dla ruszania się nie dla bycia poruszanym.
Yvonne Rainer, 1965

Więcej o seminariach Nowego Teatru: tutaj.

Na podobny temat

• NWS: Wojtek Ziemilski - Mała narracja
• Seminaria Nowego Teatru
• Seminarium Nowego Teatru: wymiana wiedzy przez skajp
• Seminarium Nowego Teatru: Czarująca muzyka pop
• Seminarium Nowego Teatru: Public Movement