Krytyka Polityczna - Nowy Teatr w Nowym Wspaniałym Świecie

NOWOŚĆ W SKLEPIE KP

Strona główna

Przewodnik lewicy

Uniwersytet Krytyczny

>>Już jest: KP30!

Komentarze

CYTAT DNIA

Nie możemy tworzyć idei, które będą łączyć ludzi, jeśli stracimy kontakt z tym, jakie jest ich życie. Jeśli nie wiemy, jak uznać sposób, w jaki ludzie obserwują świat, odczuwają go i doświadczają, nigdy nie będziemy w stanie pomóc im w uznaniu samych siebie albo zmianie świata na lepsze.
Marshall Berman, Przygody z marksizmem

Katalog Książek KP

Książki w sklepie KP

Order software online

Nowy Teatr w Nowym Wspaniałym Świecie

P.
30.09.2010
Seminarium Nowy Teatr w Nowym Wspaniałym Świecie. Prowadzenie: Katarzyna Bojarska, Katarzyna Fazan, Roman Pawłowski, Kazimiera Szczuka. Zawsze w środy o godzinie 19.00, Nowy Wspaniały Świat. PROGRAM 2010/2011 „Wielka kobieta. Widzialność, tożsamość, symbol”. Prowadzenie: Kazimiera Szczuka. Terminy spotkań: 8.12, 26.01, 2.02, 23.03, 18.05, 01.06, 22.06 Rzecz będzie dotyczyła obecności i nieobecności kobiet w sztuce, teatrze i wspólnotowych narracjach. Emblematy cnót czy narodów, alegorie oświeceniowe i romantyczne symbole przedstawiane przez Marię Janion były sublimacją wykluczenia, kulturowym zadośćuczynieniem za społeczne i polityczne podporządkowanie kobiet. Według amerykańskiej badaczki Mary Russo, modernizm stał się epoką uwidocznienia, „spektakularyzacji” kobiecego ciała i głosu. Na ogół wiązało się to nie tylko ze szczególnego rodzaju „erotycznym skandalem”, ale również z naruszeniem głęboko zakorzenionych norm estetyki, zwyczajowo legitymizujących albo wykluczających ciała, kostiumy i społeczne role kobiet. Od prześladowanych przez Inkwizycję czarownic, przez postaci rewolucjonistek, sufrażystek, działaczek związkowych czy anarchistek, wreszcie - przez modernistyczne figury postępu, takie jak lotniczka Amelia Earhart - widzialna obecność kobiet w subwersywny sposób kwestionowała społeczne normy płci, rasy i klasy społecznej służące wykluczaniu i kontroli. Według Mary Russo feministyczna redefinicja ciała i polityczne zastosowania estetyki groteski prowadzą nas do współczesnych pytań o ciała niekompletne, nie - młode, a nawet nie pojedyncze. Freak theory - po queer theory pyta o politykę tożsamości osób odbiegających od normy – tym razem fizycznie. Teksty Marii Janion, Susan Rubin Suleiman, Mary Russo, Rosi Braidotti, Barbary Creed, Krystyny Kłosińskiej, Susan Sontag czy Julii Kristevej posłużą nam rozumieniu ciała jako kategorii politycznej i estetycznej. „Trauma. Przegapione spotkania z historią”. Prowadzenie: Katarzyna Bojarska. Terminy spotkań: 6.10, 27.10, 1.12, 19.01, 02.02, 02.03, 06.04, 04.05 Nie ma wątpliwości, że pojęcie traumy przestało być terminem medycznym czy psychoanalitycznym i weszło na dobre nie tylko do słownika współczesnej humanistyki, ale i powszechnego użycia. Tym samym zaczyna być coraz bardziej „niewyraźne” iobrasta w nowe sensy. Wydaje się zatem, że to dobry moment, aby na wybranych przykładach prześledzić jego historię i przemiany. Problematyka traumy kojarzy się przede wszystkim ze studiami nad Zagładąi jej „długim cieniem”. Chcemy zaproponować spojrzenie poza ten kontekst (choć, rzecz jasna, nie porzucając go) i refleksję nad tym, dlaczego perspektywa „traumatyczna” zdaje się dominować nasze myślenie nie tylko o historii, ale i polityce. Psychoanalizę traktujemy tu jako rodzaj interpretacji polegającej na rozpoznawaniu sensu ukrytego w tym, co widoczne, na wnikaniu w strukturę rzeczy. Wydaje się, że to właśnie dzięki sztuce i poprzez nią może realizować się praca nad tym, co ukryte a nawet skrywane; zawieszanie a może nawet przezwyciężanie stłumień tak w płaszczyźnie jednostkowej, jak zbiorowej. Szczególnie interesuje nas, czy możemy mówić o ikonografii czy konwencjitraumy zarówno w sferze obrazowania, jak opisu. Co dzieje się w tym kontekście z kategorią piękna i wzniosłości? Jaką rolę odgrywają tu pojęcia i figury takie, jak nawiedzenie, widmowość, niesamowitość, żałoba, melancholia, utrata, pamięć i postpamięć, przepracowanie i inne.Warto też zastanowić się nad rolą figurą „świadka” w tworzeniu i recepcji sztuki współczesnej. Czytaj: Bojarska: Trauma. Przegapione spotkania z historią Katarzyna Bojarska - absolwentka Anglistyki i Kulturoznawstwa w ramach MISH na Uniwersytecie Warszawskim, asystentka w Zakładzie Europeistyki Literackiej Instytutu Badań Literackich PAN, doktorantka w Szkole Nauk Społecznych PAN, stypendystka Fulbrighta, tygodnika Polityka i MENiS. Autorka tekstów i przekładów, m.in. Dominick LaCapra Historia w okresie przejściowym (Universitas, 2009). * * * „Teatr non-fiction. Wprowadzenie do teatru dokumentalnego i verbatimu”. Prowadzenie: Roman Pawłowski. Terminy spotkań: 20.10, 17.11, 15.12, 12.01, 16.02, 16.03, 20.04, 25.05, 15.06 Teatr dokumentalny to jedno z najciekawszych i najbardziej radykalnych zjawisk artystycznych naszych czasów. Uważany przez jednych za publicystykę i propagandę, przez innych określany mianem najbardziej demokratycznego rodzaju teatru, budzi emocje i wywołuje żywe dyskusje. Cykl spotkań, które poprowadzi krytyk i publicysta „Gazety Wyborczej” Roman Pawłowski poświęcony będzie historii i współczesnym formom teatru dokumentalnego w Polsce, Rosji, Niemczech, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Czym jest teatr dokumentalny, w jakich warunkach społecznych powstał, na jakie potrzeby odpowiada, jakimi metodami się posługuje? Czy przekazuje rzeczywiście lepszy, bliższy prawdzie obraz świata niż teatralna fikcja? Czy też jest jeszcze jedną konwencją teatralną? Jakie są perspektywy rozwoju teatru non-fiction? Wykłady będą ilustrowane fragmentami wybranych widowisk dokumentalnych i tekstów. * * * „Obrazy odczarowane w polskim teatrze nowoczesnym”. Prowadzenie: Katarzyna Fazan. Terminy spotkań: 13.10, 10.11, 5.01, 09.02, 09.03, 27.04, 11.05, 08.06 Kwestia dobrego i złego gustu w nowych inscenizacjach jest problemem angażującym zróżnicowane opinie krytyków i widzów. Cykl wykładów podejmuje próbę nazwania zmian w stylistyce obrazowej polskiego teatru ostatniego dwudziestolecia. Punktem wyjścia jest ryzykowna teza, że ojcami-założycielami wizji nowoczesnego teatru polskiego są Tadeusz Kantor i Jerzy Grzegorzewski. Spotkania – dialogi z teatralnymi obrazami, będą się koncentrować wokół nagrania jednej inscenizacji, albo serii scen z wybranych spektakli. Obcowanie z różnie pojętą wizją jest zaproszeniem do analizy środków obrazowych wykorzystanych w konkretnych przedstawieniach, stawiania pytań o formy plastyczne i wyobraźnię wizualną, które nie zamykają się w klasycznie pojętej scenografii, lecz istnieją w interakcji z problematyką myślową przedstawień i z rzeczywistością obrazów nowoczesnej kultury. Tym bardziej, że kres „pięknego”, a zatem oczywistego teatru, często czyni widzów bezradnymi wobec chaosu teatralnych wrażeń wnoszących rozmaite jakości estetyczne, trudne do nazwania i zaakceptowania. * * * Seminaria Uniwersytetu Krytycznego - jesień 2010 Program zajęć Uniwersytetu Krytycznego Program Uniwersytetu Krytycznego jesień 2010: Pobierz plik! [.pdf 695kB] Na podobny temat Bojarska: Trauma. Przegapione spotkania z historią Seminarium 10 listopada Seminarium Nowego Teatru: Suflerzy historii Seminarium Nowego Teatru: Kazimiera Szczuka Nowy Teatr w NWŚ: wykład Katarzyny Fazan
Aktualizacja ( 26.01.2011 )