Przedmiotem cyklu wykładów jest rozpoznanie i krytyczna interpretacja kondycji kultury współczesnej (od lat 70-tych ubiegłego wieku do chwili obecnej). W przekonaniu wielu analityków, krytyków i diagnostyków kultury od kilkudziesięciu lat mamy do czynienia z wielosegmentowym i polisemicznym „pęknięciem” (wykładanym jako „kryzys”, „przełom”, „bankructwo”, „koniec”, „kres”, „przezwyciężenie” etc.) struktury „świata”, „doświadczenia”, „języka”, „sensowności” kultury europejskiej, a w konsekwencji – globalnej. Terminy „ponowoczesność” i „postmodernizm” stanowią od dawna dyskursywne instrumenty służące uchwyceniu i opisowi tego przełomowego „pęknięcia”. Od momentu powstania budzą liczne kontrowersje i dyskusje związane z ich rzekomo opisowym, przedmiotowym, referencyjnym charakterem i prowokują pytania o ich funkcję projektującą, performatywną i ideologiczną. Cztery dekady dyskusji stwarzają odpowiedni dystans niezbędny do krytycznej „weryfikacji” idiomu i doświadczenia „ponowoczesności”. Zakładam, że dystans tego rodzaju sygnalizuje moment, w którym Sowa Minerwy sposobi się do lotu (bywa, że również – czego z góry przewidzieć niepodobna – do odlotu…). Pytanie o status „ponowoczesności” i jej języka – języków – jest próbą namysłu nad sensem „naszego” własnego języka i jego wieloznacznego uwikłania w świat (nowy? wspaniały?), w którym i którym  jesteśmy. Tu i teraz. Ale zarazem: tam i przedtem oraz tam i potem.

22.02, wtorek, godz. 19.00

Wstęp wolny.

Na podobny temat

• Krytyka rozumu ponowoczesnego
• O czym w Polsce się nie mówi, a mówić powinno (II)
• Projekt Agamben: Wykład Łukasza Musiała
• Seminarium Panoptykon: Czy pragniemy być nadzorowani?
• 29 czerwca: Logika Warszawy?