Drogę do Jenin przebyliśmy zmieniając dość często tożsamość. Przed checkpointem powiesiliśmy przy lusterku zawieszkę z gwiazdą Dawida i gołąbkiem pokoju, potem zostawiliśmy w jednej z wiosek samochód na izraelskich numerach i przesiedliśmy się do palestyńskiej taksówki, potem mówiliśmy do policji palestyńskiej po angielsku, udając kompletnych outsiderów.

Trzy dni w Tel Avivie. Straciłam cały emocjonalny dystans. Jestem już tak bardzo „w”, że niedługo zacznę odruchowo mówić „slicha” zamiast „przepraszam”.
Powinnam zresztą stracić dystans na lotnisku Ben Gurion. Już przy końcu rękawa samolotu Lufthansa czekali na mnie przedstawiciele sił bezpieczeństwa. Podeszli do mnie jedynej z całego wypełnionego pasażerami samolotu. Rytualne zestawy pytań. Irytacja. Sprawdzali mnie 4 razy, za każdą bramką, za każdym zakrętem. Chyba wiem dlaczego. W grudniu wzięłam udział w demonstracji „Against the Apartheid Road System” i tam izraelska policja nas wszystkich, bardzo dokładnie zarejetrowała.