Paktofonika - przewodnik, Życie - suplement

Kiedy Rahim na spotkaniu w REDakcji opowiadał o swojej depresji przyznał, że niewiele brakowało, aby skończył jak Magik. Równie dobrze jego też mogłoby już z nami nie być. Z nami czy raczej z nimi. Swoimi ludźmi. To być może najbardziej podobało mi się w jego wypowiedzi, że wydawał się znać ciężar samotności i ważność obcowania z ludźmi. Bo kiedy jesteś sam, to jesteś sam i jasne, że trzeba to potrafić, ale jednak to inni są najważniejsi. Trzeba umieć być samemu, nie będąc samotnym, a jednocześnie odnajdywać sens w relacjach z ludźmi, nie dając się manipulować. Ten etos ziomkostwa jest jedną z bardziej interesujących mnie rzeczy w hip-hopie. Którego oczywiście nie byłem nigdy fanem, bo to nie są moi koledzy, to nie jest moje estetyka i dlaczego Ci murzyni na mnie krzyczą, a jednak ich historię mogą traktowane być uniwersalnie. W ten sposób odbieram Księgę Tajemniczą i choć nigdy nie wkręciłem się Paktofonikę, to pewnie bym mógł. Głównie za sprawą postaci Magika.

Los Magik będąc wyjątkowy i niepowtarzalny można jednak również opisywać jak szerszą paralelę polski epoki przełomu wieków. Potencjał ten zauważył Maciej Pisuk i postanowił nakręcić o nim film. Jako młody, zdolny z kontaktami wydawało się, że ma duże szanse na zrobienie wzorowego dramatu obyczajowego. A jednak coś się nie udało. A właściwie nie coś, co raczej wszystko. Choć powstał interesujący scenariusz filmu, choć było nim zainteresowanych wielu producentów, w tym również największy, polski, prywatny koncern telewizyjny, to film nie powstał. Historia jego niepowstania jest poniekąd dalszy ciągiem nieszczęsnego końca Magika. Jeśli Magik nie miał pieniędzy, żeby kupić swojemu synowi prezent na gwiazdkę, choć Kinematografia sprzedawała się w dziesiątkach tysięcy egzemplarzy, to każe pomyśleć, że być może jego wydawca jest złodziejem. A być może miał po prostu duże koszty własne, o kosztach promocji zespołu nie wspominając. Tak duże, że na wynagrodzenie dla chłopaków już nie starczyło. Tym razem Rahim i Fokus wraz z Maciejem Pisukiem postanowili nie podpisywać równie mało uczciwej umowy. Więc okazało się, że nie mogą podpisać jej wcale. Okazuje się, że jeśli nie chcemy dawać się dymać, powinniśmy w ogóle zrezygnować z seksu.

Poniekąd zgadzam się z taką diagnozą świata, choć nie zgadzam się na świat, który taki jest. Pozostaję więc ze swoją niezgodą i mogę jedynie obserwować oraz się dzielić, co niniejszym czynię. Jeśli ktoś miał jeszcze jakiekolwiek wątpliwość, że prawa autorskie są dla producentów, a nie dla twórców, to może się ich niniejszym pozbyć. Prawo w kapitalizmie jest dla silniejszego, a co w związku z tym już wiecie, bo powtarzam, to chyba w każdej notce. Jeśli w hh chodzi o zasady, a być może, że w tym najfajniejszym chodzi, to okazuje się, że jest on czymś zgoła wyjątkowym. Zasady są mało popularne i pożądane w świecie, gdzie trzeba być mobilnym i elastycznym. Mimo wszystko niektórzy nie chcą się ugiąć i wydadzą nawet książkę w lewicowym wydawnictwie, choć o politykę dbają mniej więcej tyle, co o rosę. To dobrze, choć żal, że tak musi być. Być może, że byłby to kolejny film o tym, jak smutne jest życie na śląsku, ale prawdopodobnie byłby czymś więcej. Dziełem, o tym dlaczego najzdolniejsi z nas muszą umierać, jeśli nie potrafią się ugiąć.

Tekst ukazał się na blogu Listy z pop kultury, 22 grudnia 2008.

Na podobny temat

• PFK: Kinematografia
• Pisuk: „Magik” żył w nędzy, mimo że był gwiazdą
• „Echo Miasta” o PFK
• O PFK w Bielsku-Białej
• Łódź: Spotkanie o PFK