PROGRAM PRZEGLĄDU:
4 listopada - godz. 18.00 - Błękitna Nuta
4 listopada - godz. 20.30 - Trzecia część nocy
5 listopada - godz. 18.00 - Na srebrnym globie
5 listopada - godz. 20.30 - Opetanie
6 listopada - godz. 18.00 - Wierność
6 listopada - godz. 21.00: spotkanie z Andrzejem Żuławskim

Bilet na jeden film kosztuje 8 zł, Karnet na wszystkie filmy kosztuje 25 zł

Andrzej Żuławski (1940) - Powszechnie uważany za jednego z najbardziej kontrowersyjnych polskich reżyserów i wybitną postać współczesnego kina. Dorobek artystyczny Żuławskiego obejmuje w sumie 12 filmów fabularnych, z czego znakomitą część krytycy uznali za genialne. Ukończył reżyserię na paryskim IDHEC-u, w Warszawie studiował filozofię. Był asystentem Andrzeja Wajdy. Debiutował wizjonerską i szokującą „Trzecią częścią nocy” (1971) zwracając na siebie uwagę gwałtownym w swej estetyce obrazem okupacji. Równie ekspresyjne, wzbudzające wiele kontrowersji były jego kolejne filmy. Po nakręceniu zatrzymanego przez cenzurę obrazu „Diabeł” (1972) wyjechał do Francji i od tego czasu związał swoje losy z kinematografią zachodnią. Międzynarodową sławę zyskał dzięki oryginalnym i pełnym ekspresji filmom wywołującym w widzach skrajne emocje. Szokujące „Opętanie” (1981), „Kobieta publiczna” (1984) oraz „Moje noce są piękniejsze od waszych dni” (1989) to dzieła ukazujące skomplikowane międzyludzkie relacje i krańcowe stany psychiczne. Źródeł podejmowanej przez reżysera tematyki można szukać w udzielonym niedawno wywiadzie-rzece, w którym przyznał, że tortury, jakich doznaje, są główną siłą sprawczą jego filmów. Żuławski powszechnie jest znany z charakterystycznego, kontrowersyjnego stylu opartego na niemal histerycznej grze aktorów, w swych filmach wykorzystuje rozmaite środki artystycznego wyrazu, łamie normy i konwencje.

Błękitna Nuta, Francja/Niemcy, 1991, 131 min.
Scenariusz: Andrzej Żuławski

Wykonawcy: Janusz Olejniczak, Marie-France Pisier, Sophie Marceau. 

Film ukazuje 36 godzin z życia Chopina, które kompozytor spędza w Nohant. W tym ostatnim dniu miłość Chopina i George Sand kończy się, a wraz z nią kończy się twórczość kompozytora, który na parę lat przed śmiercią umieścił na papierze ostatnią nutę. Tę właśnie George Sand nazwała La note bleue.

Trzecia część nocy – Polska, 1971, 101 min.
Scenariusz: Mirosław Żuławski, Andrzej Żuławski
Wykonawcy: Małgorzata Braunek, Leszek Teleszyńsko, Jan Nowicki

„Trzecia część nocy” spadła jak meteor na kino europejskie, onieśmielała poetycka brawurą i plastyczną energią. Michael Sineux

Długometrażowy debiut Andrzeja Żuławskiego stał się jednym z najgoręcej dyskutowanych filmów 1971 roku. Na tle ówczesnej polskiej kinematografii szokował oryginalną strukturą narracji, barokowym przepychem inscenizacji, odważnym łączeniem brutalnego naturalizmu z wizjonerstwem. Wniósł też nową interpretację okresu okupacji, dość odległą od tego, co proponowała „szkoła polska”. W filmie zainspirowanym losami ojca reżysera śmierć została odarta z heroizmu. Poświęcenie dla ojczyzny objawia się w akcie karmienia wszy krwią w instytucie preparującym antidotum na tyfus. Karmicielem jest główny bohater filmu, młody mężczyzna, którego żona i dziecko zostali zamordowani przez Niemców. Żuławski składa swój film z obrazów pełnych rozedrgania, gwałtu, tańca śmierci. Życie filmowych bohaterów to spazmatyczne szarpanie, okrucieństwo, płacz, brzydota, w której jedynie na ułamek sekundy objawia się piękno                                                     .    

Na srebrnym globie – Polska, 1987, 157 min.
Scenariusz: Andrzej Żuławski
Wykonawcy: Andrzej Seweryn Jerzy Trela, Krystyna Janda

„Na srebrnym globie” jest najbardziej osobliwym filmem polskiej kinematografii. Jan Słodowski

Jedyny epicki film fantastyczno-naukowy w całej historii polskiej kinematografii. Wielka, porywająca filmowa wizja równie potężnej wizji literackiej (film jest adaptacją „Trylogii Księżycowej” Jerzego Żuławskiego). Dzieło, realizowane z licznymi kłopotami przez 12 lat (ostatecznie produkcję przerwały komunistyczne władze), stanowi formę raportu z niezwykłej filmowej podróży. Epicka opowieść rozgrywa się wśród kolonizatorów Srebrnego Globu, przybyłych ze Starej Ziemi. Żuławski opisuje wydarzenia w Innym Świecie, w świecie Nowym, jednak powtarzającym błędy świata Starego. Film jest trawestacją najważniejszych wątków ze starego i nowego Testamentu.

Opętanie – RFN, Francja, 1981, 127 min.
Scenariusz: Frederic Tuten, Andrzej Żuławski
Wykonawcy: Isabelle Adjani, Sam Neill 

Fantazmatyczna metamorfoza genialnego filmowca-mistyka, przywracającego sens słowu „kino”. Max Tessier, La Revue du Cinema

Realizując „Opętanie” Andrzej Żuławski dołączył do grona najbardziej kontrowersyjnych twórców kina. Seksualno-fantastyczny thriller rozgrywa się w podzielonym murem Berlinie. Dwa światy. Dwoje ludzi. Kobieta i mężczyzna. On (Sam Neill) jest agentem służb specjalnych, wykonujących „brudne” zadania dla zachodnich mocarstw. Ona (Isabelle Adjani) jest nauczycielką w szkole baletowej. Kobieta zdradza męża z „tym trzecim”, którym jest monstrum z innego wymiaru – penisopodobny potwór przetrzymywany przez bohaterkę w opuszczonej kawalerce, karmiony mięsem zabijanych przez kobietę mężczyzn. Czy mamy do czynienia jedynie z projekcją szaleństwa cierpiącej na schizofrenię bohaterki? Czy może poruszamy się w świecie rodem z fantastyki naukowej? Mistrzostwo filmu Żuławskiego polega na pełnoprawnym współistnieniu obu interpretacji. Adjani odgrywa najczystszy obraz ludzkiego szaleństwa w całym kinie Żuławskiego, a może w całym kinie w ogóle. To histeria w stanie czystym. Szaleństwo jednostki, będące podstawowym tematem „Opętania”, staje się dla Żuławskiego pryzmatem, przez który wyraźnie widać skrzywienie całego, represyjnego społeczeństwa.

Wierność – Francja, 2000, 165 min.
Scenariusz: Andrzej Żuławski
Wykonawcy: Sophie Marceau, Pascal Greggory, Guillaume Canet

Uwspółcześniona, filmowa wersja XVIII-wiecznej powieści, której tematem jest wartość małżeńskiej wierności w hedonistycznym świecie wyzbytym wszelkiej moralności.  Bohaterką filmu jest młoda i piękna fotografka o imieniu Clélia (Sophie Marceau), zatrudniona w wysokonakładowym brukowcu. Dziewczyna wychodzi za mąż za statecznego wydawcę. Oczywiście pojawia się „ten trzeci”, który wystawia na próbę wierność bohaterki. Film udowadnia tezę, że pomimo upływu lat niepokorny Żuławski wciąż uprawia to samo kontrowersyjne i drapieżne kino, w odważny sposób operujące przerysowaniem, okrucieństwem i naturalizmem w poszukiwaniu prawdy o roli uczuć w ludzkim życiu. Film staje się swoistą antytezą „Szamanki”, od wymiaru cielesnego miłości przechodzi do jej wymiaru transcendentnego. To, co najważniejsze w miłosnym związku dwojga ludzi, rozgrywa się w spojrzeniu, w delikatnym dotyku, w niewypowiedzianym słowie.