Tydzień Krytyki to 5 spotkań w 5 dni. Odbędą się 4 dyskusję i 1 wykład. Pokażemy 3 filmy. W imprezach weźmie udział 20 panelistów (m.in. Czapliński, Dunin, Smolar, Sowa, Tomasik, Żakowski).

Dzień IV - 30 maja, piątek: Guy Debord

26-30 maja 2008.

Zaczynamy w poniedziałek spotkaniem wokół najnowszej książki Slavoja Žižka oraz pokazem filmu Astry Taylor pt. ”Žižek”.

We wtorek odbędzie się dyskusja wokół Homobiografii Krzysztofa Tomasika, w środę zapytamy o „Rewolucje jutra?”.

O wszystkich trzech imprezach oraz o pierwszym seminarium „Demokracja w czasach terroru” przeczytasz na stronie www.poznan.krytykapolityczna.pl.

Poniżej szczegóły kolejnych dwóch wydarzeń:

Realne spojrzenie. O politycznym potencjale kina.

29 maja, czwartek, godz. 19.00, Klubokawiarnia Meskal (ul. Nowowiejskiego)

W spotkaniu wokół książki Toda McGowana udział wezmą: Agnieszka Doda (IK UAM), Agnieszka Kulig (IK UAM), Kuba Mikurda (KP, IFiS PAN), Jacek Nowakowski (IFP UAM). Prowadzenie: Tomasz Mizerkiewicz (IFP UAM).

Bezpośrednio po spotkaniu zaprezentowany zostanie film niespodzianka, którego lacanowską „rozbiórkę” przeprowadzi Kuba Mikurda.

Idee # 4: Guy Debord
30 maja, piątek, godz. 19.00, księgarnia Głośna Samotność (przy pasażu Apollo)

O Debordzie opowie Jan Sowa (korporacja Ha! Art)

Zaprezentowany zostanie ostatni film autora „Społeczeństwa spektaklu”:
„In girum imus nocte et consumimur igni” (1978)

Michel Lowy o Debordzie:

Guy Debord jest bombą zegarową, trudną do rozbrojenia. Jak do tej pory niektórzy próbowali to robić. Nadal to robią. Próbują go zneutralizować, zgasić, estetyzować, albo zaprzeczyć jego oryginalności. To po prostu nie działa. Dynamit jest w niej ciągle i może eksplodować w rękach kogokolwiek, kto podniósłby go i próbował unieszkodliwić.

O bohaterze czwartej odsłony cyklu Idee:
Guy Debord (1931 – 1994) – pisarz, strateg, alkoholik. Nazywany również filozofem, teoretykiem, artystą i filmowcem. Autor kilku książek, m.in. Społeczeństwa spektaklu (1967), uznawanego przez niektórych za najważniejszą książkę krytyczną od czasów Marksa. Był jednym z założycieli Międzynarodówki Sytuacjonistycznej, której działalność odcisnęła piętno na wydarzeniach Maja ‘68. Odżegnywał się od roli przywódcy i tworzenia szkoły, kpiąc z tych, którzy usiłowali go naśladować, wywarł jednak znaczący wpływ na filozofię i teorię społeczną drugiej połowy XX wieku, zwłaszcza we Francji. Wątki i tematy pochodzące z jego myśli znaleźć można między innymi u Michela Foucault, Jeana Baudrillarda czy Gilles’a Deleuze’a.

Z Deborda:
Rewolucyjne działanie w sferze kultury musi mieć na celu poszerzenie życia – nie jego tłumaczenie. Musimy zmusić nieszczęście do rejterady. Rewolucja nie sprowadza się do pytania o to, jaki poziom produkcji osiągnął przemysł ciężki, i kto będzie nim zarządzał. Wraz z wyzyskiem muszą zginąć namiętności, kompensacje i przyzwyczajenia, które były wytworem tego wyzysku. Należy określić nowe pragnienia powiązane z już istniejącymi możliwościami. Należy już teraz, w samym sercu walki między obecnym społeczeństwem a siłami, które je zniszczą, odnaleźć zarodki wyższych form konstruowania otoczenia i nowe modele zachowań. Zarówno w celu eksperymentalnym, jak i propagandowym. Całą reszta należy do przeszłości i jej służy.

Na podobny temat

• Poznań: Relacja z Tygodnia KP
• Komuna Otwock: Kontrkultura zimna lura
• Poznań: W obronie przegranych spraw
• Gniezno, 2 września: „Społeczeństwo spektaklu”
• Poznań: Jakie rewolucje jutra?