Projekt Mars. Gigantyczny nasyp ziemny w kształcie ucha. Realizacja powstała w Niemczech.

„Kurtyna”. Park Drwęskich w Poznaniu. Najprawdopodobniej nie zostanie zrealizowana.

Powyżej i poniżej: Projekt Muzeum Sztuki Współczesnej w Warszawie

Spotkanie prowadził Jakub Głaz (po prawej)

Krzysztof Kalitko omawia prace Kozakiewicza

Widzowie. Na pierwszym planie Jerzy Gurawski, za chwilę dołączy do panelu.

 Paneliści

Na wstępie warto zwrócić uwagę na brak obecności w dyskusji samego artysty – architekta i zaproszenie gości, którzy niemal jednoznacznie twórczość Kozakiewicza popierają. Jak zauważył na koniec Jakub Głaz powstała z tej rozmowy laurka dla nieobecnego. Niemniej jednak pojawiły się pytania istotne dla myślenia o architekturze oraz przestrzeni miejskiej. Sprawa fundamentalna: czy w ogóle warto takie rzeczy, jakimi zajmuje się Kozakiewicz, wymyślać, pokazywać i wcielać w życie? Czy jego projekty powinny zostać w fazie wirtualnych koncepcji czy powinny być realizowane? A może chociaż mogłyby stanowić swoistą ideę do rozwinięcia, inspiracje dla innych twórców?

Gurawski, Głaz

Trudno wyłowić w piątkowym panelu rzeczowe odpowiedzi na powyższe pytania czy też jakiekolwiek inne. Rozmówcy raczej próbowali przedstawiać sobie nawzajem różne koncepcje i interpretacje. Pojawiła się w ten sposób kwestia rozumienia architektury jako śladu czy bodźca drażniącego pojęcie estetyczności współczesnego człowieka. Rozważano także kwestię ingerowania w przestrzeń miejską, a szczególnie w przestrzeń prestiżową, nasyconą historią i symboliką, przede wszystkim w sensie emocjonalnym. Kalitko wypowiedział w tym kontekście dość istotne zdanie: Tylko to co rzeczywiście ważne, wymaga istotnych architektonicznych czy artystycznych ingerencji w przestrzeń, która nas porusza.

Maciej Gdula przysłuchuje się dyskusji

Próbowano także, głównie w odniesieniu do Poznania i projektów, jakie Kozakiewicz przedstawił dla tego miasta, odnaleźć odpowiedź na pytanie, co zrobić, żeby taki sposób patrzenia na przestrzeń i krajobraz znalazł swoje miejsce w dyskusjach na szczeblu władzy. W tym miejscu z jednej strony pojawiła się kwestia konieczności zmiany systemu edykacyjnego na taki, który od najmłodszych lat kształtowałby w dzieciach otwartość w myśleniu o ich własnym otoczeniu (Rewers). Z drugiej strony natomiast wskazano, że w rozumieniu Kozakiewicza budynek nie ma być znakiem, ale obiektem dla lokalnych użytkowników tego miasta i miejsca (Kalitko). Nie chodzi mu o samą spektakularność, ale przede wszystkim funkcjonalność, służenie codziennym użytkownikom danej przestrzeni. W takim kontekście projekty architekta, nawet mimo swej utopijności w obecnych warunkach, mają niepodważalną zaletę, z czym zgodzili się wszyscy paneliści – przenoszą nasze myślenie o przestrzeni miejskiej w nieco innym niż dotychczas kierunku.

Utopijność działań w przestrzeni miejskiej, wszelkie próby jej zmieniania i gry z nią przy pomocy  artystycznego języka gestów przestawiła zgromadzonej publiczności Akademia Ruchu.

Akcja „Akademii Ruchu”