Siła dzieła von Praunheima tkwi w prostocie formy i niezwykłych osobowościach homoseksualnych bohaterów i bohaterek, którzy/które szczerze, odważnie, a nierzadko i z humorem opowiadają o sobie. Poznajemy więc m.in. Manuelę - wydawczynię lesbijskiego magazynu �L-mag” i producentkę lesbijskich filmów porno, Ipec - mieszkającą w Berlinie Turczynkę � DJ-kę, która bez żenady wyznaje, że seks nie musi łączyć się z uczuciem, by był fantastycznym przeżyciem, czy parę lesbijek, których połączyła pasja odkrywania losów kobiet w obozach koncentracyjnych, a później również wspólnie wychowywane dziecko. Są też i geje � mocno starsi panowie, z których każdy w roku premiery filmu (2008), zgodnie z tytułem, już nie żyje. Ich opowieści krążą wokół doświadczenia życia w nazistowskich czasach. Szczególnie interesujące (a dla wielu wręcz szokujące) są wyznania pewnego 90-latka � wielbiciela seksu S/M.

Po spotkaniu planowana jest dyskusja.