ARCHIPELAG MALTA – DZIEŃ DRUGI:

EKOLOGIA TEATRU. PO NOWE ŚRODOWISKO NATURALNE TEATRU.

Druga odsłona konferencji mobilnej odbywającej się  w ramach Archipelagu Malta upłynęła na rozważaniach dotyczących ekologii teatru. Tym razem spotkanie odbyło się w Parku Mickiewicza, a udział w nim wzięli: prof. Zbigniew Osiński (UW),  Lech Raczak (reżyser teatralny), James Sloviak (New World Performance Laboratory), Jairo Cuesta (New World Performance Laboratory) oraz prowadząca: Ewa Guderian-Czaplińska (UAM).

 paneliści

James Sloviak oraz Jairo Cuesta, niegdyś współpracownicy Grotowskiego, przyjechali do Poznania ze Stanów Zjednoczonych, aby poprowadzić tu warsztaty zatytułowane „Performance ecology”. Zabierając głos na początku dyskusji, próbowali przybliżyć ideę swojej pracy, mówiąc: Performarnce ecology w ten sposób, w jaki my praktykujemy, jest próbą wytworzenia przepływu pewnych percpecji nienawykowych, aby przełamać ten nasz zwyczajny sposób przeżywania i patrzenia na świat. Tak, aby każda osoba miała dostęp do procesu twórczego. Sloviak podkreślił, że nie chodzi mu o jakąkolwiek elitę, jako że twórczość nie jest czymś danym jedynie małej grupce ludzi skupionych wokół akademii, lecz jest prawem przypisanym każdemu człowiekowi. Według niego poprzez praktykę performance ecology można odzyskać, przykryte na co dzień grubym kożuchem apatii i braku pasji, poczucie wewnętrznej potrzeby tworzenia. Cuesta wskazał wcześniej na konieczność zwrócenia uwagi na relacje naszych codziennych zamiarów wobec własnego ciała oraz całego świata i według Sloviaka właśnie o te relacje chodzi w ekologii rozumieanej ogólnie – nie o komercyjny produkt, ale o systemy oraz o sposób w jaki żyjemy i także w jaki tworzymy sztukę.

 Osiński

Ciekawy wątek do rozmowy wniósł również Lech Raczak, dyrektor artystyczny Festiwalu Malta. Opowiedział, jak na początku swojej drogi twórczej wybrał  „ślepy zaułek w dzielnicy przemysłowej”, ponieważ wydawało mu się, że naturalnym miejscem dla teatru jest taka przestrzeń, gdzie natura nie ma dostępu i gdzie rządzą prawa wielkiego miasta. Raczak przywołał napisany niegdyś przez siebie tekst, w którym krytykował ekologiczną działalność Grotowskiego, opatrując to wspomnienie następującym komentarzem: Mi ten projekt parateatralny bardzo się nie podobał z powodów społecznych i politycznych, to znaczy ja działałem na innej płaszczyźnie, ja byłem w tym wielkim mieście i protestowałem przeciw temu, że Grotowski je porzucił i powrócił do matecznika, jak to zwykł nazywać. Miałem głębokie poczucie, że niebezpieczeństwo jest to samo [co w przypadku wybrania miasta] i że droga z matecznika też prowadzi w jakiś ciemny, ślepy i niebezpieczny zaułek.

 widzowie

Artystycznym komentarzem do powyższej dyskusji była akcja artystów z Centrali Rybnej (Artur „Śledź” Śledzianowski, Andrzej „Karp” Karpiński), którzy przeprowadzili symulację grupową zatytułowaną „Pierwociniec”. Do udziału w niej udało im się zaprosić publiczność oraz niektórych uczestników panelu. Balansując na granicy performance oraz happeningu, zabrali swoich ‘podopiecznych’ na podróż do źródeł natury i tradycji kultury. Poznaniacy zgromadzeni w Parku Mickiewicza mogli w wyniku owej podróży oglądać grupę ludzi z zawiązanymi oczami, biegających boso po trawie, trzymających się przy tym za ręce i wykonujących czynności nawiązujące do zabaw znanych im z czasów przedszkolnych oraz pozwlających na osiągnięcie chociaż chwilowej harmonii z naturą. Przedstawicielom Centali Rybnej bezsprzecznie udało się wprowadzić dużo zamieszania oraz rozładować dość podniosłą atmosferę

Akcja centrali Rybnej:

Na podobny temat

• Poznań: Klub KP poleca warsztaty Performance Ecology
• Poznań: „Sztuka i środowisko” w ramach festiwalu Malta
• Poznań: Miejskie Dotleniacze. Utopie
• Poznań: Relacja z 1. dnia festiwalu „Sztuka i środowisko”
• Poznań: Ekologia polityczna