Klub Krytyki Politycznej w Poznaniu i Centrum Kultury Zamek zapraszają na druga odsłonę cyklu „Krytyka na Zamku”: Polskie mary. Polskie koszmary.
29 kwietnia, wtorek, godz. 19.00, Centrum Kultury Zamek, sala kameralna

W spotkaniu inspirowanym filmem izraelskiej artystki Yael Bartany Mary Koszmary, zrealizowanym na podstawie scenariusza Sławomira Sierakowskiego i Kingi Dunin udział wezmą:

Jan Tomasz Gross  – wykłada na Princeton University, zajmuje się naukami politycznymi i społecznymi, a w tym kontekście szczególnie problematyką wojenną. Autor książek Sąsiedzi oraz Strach.

Kinga Dunin - socjolożka, publicystka, pisarka, krytyczka literacka. Jedna z głównych postaci środowiska „Krytyki Politycznej”. Felietonistka „Wysokich Obcasów”. Autorka licznych publikacji i opracowań naukowych. Współautorka scenariusza do filmu Yael Bartany.

Piotr Forecki  – politolog z Zakładu Kultury Politycznej Instytutu Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM. Specjalista w zakresie debaty publicznej oraz kultury politycznej. Zajmuje się kwestią niepamięci w dialogu polsko-żydowskim i retoryką antysemicką. Publikował m. in. na łamach „Gazety Wyborczej” i „Tygodnika Powszechnego”.

Ewa Toniak - historyczka i krytyczka sztuki. Zajmuje się m. in.„pustymi miejscami” w polskiej historii. W Instytucie Badań Literackich PAN, pod kierunkiem prof. Marii Janion, kończy doktorat o polskim dyskursie heroicznym i szuka w nim miejsca dla Innego.. Publikowała m.in. w: „Res Publice Nowej”, „Czasie Kultury”, „Obiegu”, „Formacie”, „Odrze”, „Twórczości”, „Midraszu”, „Zadrze” i „Rzeczpospolitej”.

O spotkaniu:

W ciągu minionych kilku lat doszło w Polsce do dwóch ważnych debat publicznych na temat polsko-żydowskiej trudnej przeszłości. Obie wywołane zostały publikacjami książek Jana Tomasza Grossa – Sąsiadów oraz Strachu, których treść kazała Polakom ujrzeć siebie w dotychczas niezapoznanej roli – nie ofiar, lecz sprawców czyjegoś cierpienia. Roli odrzucanej, bo jakże kolidującej z heroiczno-martyrologicznym paradygmatem w historiografii i potocznym myśleniu o dziejach narodu. Czy obie te publiczne debaty przyczyniły się w jakimś stopniu do jego odrzucenia i uzupełnienia naszej samowiedzy? Jakie podziały zostały w ich toku odsłonięte? Czy za każdym razem, gdy tylko problem polsko-żydowskiej przeszłości staje się przedmiotem publicznej debaty skazani jesteśmy na jej rytualizację i odwzorowanie podziału na „światłych obywateli” i „upokorzonych patriotów”? Czy jako naród tworzymy wspólnotę opartą na nie-pamięci tego, co niewygodne? A może potrzeba nam nowego języka, by o tym wszystkim mówić? Języka sztuki? Spróbujmy poszukać odpowiedzi.
Piotr Forecki

O filmie Yael Bartany:

Jedno o filmie „Mary koszmary” możemy powiedzieć na pewno: trafia w sam środek sporu o polski antysemityzm obudzonego na nowo książką Jana Tomasza Grossa. Choć zbieżność premiery filmu Bartany z polską publikacją „Strachu” to przypadek, skoro już tak się stało, nie da się go wyrwać z tego kontekstu. Myślę zresztą, że właśnie porównanie z książką Grossa świetnie uprzytomni nam, czym jest ten film i co nam mówi. Film podejmuje wątek, na którym Gross swoją książkę kończy, kiedy pisze, że wojenne i powojenne relacje Polaków i Żydów to nasze „jądro ciemności”, a „żeby się z tym dziedzictwem uporać, musimy je najpierw uczynić własnym, to znaczy przyswoić je sobie i umieścić w historii mocą własnej narracji”.
Dorota Jarecka, „Gazeta Wyborcza”, 30 stycznia 2008

O tym, jak bardzo nieobecność trzech milionów Żydów wpływa wciąż na życie 40 milionów Polaków, świadczy aż nadto dobitnie rozedrgana dyskusja wokół książki Strach Jana Tomasza Grossa. I trudno nie zgodzić się, że powrót wymordowanych żydowskich współobywateli – do pamięci i świadomości – jest niezbędny do odpędzenia tytułowych Marów koszmarów, które zatruwają polską tożsamość.
Stach Szabłowski, magazyn „Kultura” - „Dziennik”, 1 lutego 2008

Fragment scenariusza:

Sławomir Sierakowski, szef „Krytyki Politycznej” krzyczy ze środka Stadionu Dziesięciolecia:

Żydzi! Rodacy! Ludzie! Luuudzieee!!!!!
To apel, ale nie apel poległych, tylko apel dla życia. Chcemy, aby do Polski wróciło 3 miliony Żydów i abyście znowu z nami zamieszkali. Potrzebujemy was! Prosimy, wróćcie!
Kiedy was zabrakło, cieszyliśmy się skrycie. Powtarzaliśmy: nareszcie jesteśmy sami we własnym domu. Polski Polak w Polsce, któremu nareszcie nikt nie przeszkadza. A ponieważ ciągle nie byliśmy szczęśliwi, czasem udawało nam się znaleźć jeszcze jakiegoś Żyda i wyprosić go z naszego kraju. Nawet, jak już było wiadomo, że nikogo z was nie ma, ciągle byli tacy, którzy was wyrzucali i wyrzucali. I co? Dziś ze znudzeniem patrzymy na nasze podobne do siebie twarze. Na ulicach wielkich miast wypatrujemy obcych i wsłuchujemy się w ich mowę. Tak, dziś już wiemy, że nie możemy żyć sami. Potrzebujemy innego, a nie ma innego bliższego nam niż wy! Przybywajcie! Ci sami lecz odmienieni. Zamieszkajmy razem. I bądźmy inni, ale niech jeden na drugiego ręki nie podnosi. I głosu niech nie podnosi.

Sprawy organizacyjne!

PROSIMY O POTWIERDZENIE PRZYBYCIA DROGĄ MAILOWĄ »> W MAILU ZWROTNYM WYSTARCZY PODAĆ IMIĘ I NAZWISKO »> Z JEDNEGO MAILA MOŻNA ZAREZERWOWAĆ WEJŚCIÓWKĘ DLA MAKSYMALNIE DWÓCH OSÓB, NAZWISKO DRUGIEJ OSOBY RÓWNIEŻ MUSI ZOSTAĆ PODANE »> OSOBY BEZ REZERWACJI MOGĄ LICZYĆ NA WEJŚCIE, PRZYPOMINAM JEDNAK, ŻE ILOŚĆ MIEJSC JEST OGRANICZONA.
przemyslaw.wisniewski [małpa] krytykapolityczna.pl

Więcej: kkpp.blox.pl

Impreza odbywa się w ramach festiwalu MadeinPoznan.org

Na podobny temat

• Mary Koszmary w FGF - film z udziałem Sierakowskiego
• Poznań: Fotorelacja ze spotkania z Grossem
• Język polski po Zagładzie
• Otwieramy Klub KP w Krakowie
• „Dziennik” o filmie „Mary Koszmary”