W 1669 roku zarządzenie cesarskie pozbawiło sąd zielonogórski prawa wydawania wyroków śmierci na czarownice. Wtedy też zapłonął ostatni stos na terenie dzisiejszej Zielonej Góry. Jak podają historyczne źródła, to tutaj w latach 1652-69 odbywały się najgłośniejsze w tej części Europy procesy czarownic. Za kontakty z diabłem torturowano i zabito 13 kobiet.

Czarownica, wiedźma, jędza, starucha; odstręczająca wyglądem, pozostająca w odosobnieniu, z dala od ludzkich osad, latająca na miotle, przygotowująca tajemne mikstury z krwi nietoperza i jadu węża. Lub inaczej: „czarownica” czyli niewinna ofiara okrutnych i bezwzględnych represji, mających na celu zdławienie i wyeliminowanie wszelkiej inności, która z różnych względów nie mieści się w sprawnie zarysowanych granicach nowoczesnego społeczeństwa. Dzieje polowań na czarownice weszły między bajki. Wyparte ze świadomości wydają się nierealnym mitem zamierzchłej przeszłości, podszytą mizoginią opowiastką, którą straszy się dzieci albo wygodnym, mającym budzić grozę archetypem, synonimem politycznych i społecznych prześladowań.
Owe dwa dyskursy - jasny i mroczny - w takim stopniu zdominowały przestrzeń powszechnych wyobrażeń opartych na konotacjach ze słowem „czarownica”, że zatracony został faktyczny obraz tragicznych wydarzeń, jakie z rytmiczną regularnością przechodziły przez Europę od XV do XVIII stulecia. Tymczasem kobiety posądzane o czary, torturowane i palone na stosach, istniały rzeczywiście; znane są z imienia i nazwiska, pochodzenia; ich historie spisane są w stenogramach przesłuchań spraw sądowych. Pod względem zatrważającej, drobiazgowo archiwistycznej dokumentacji, zielonogórskie procesy przodują w Europie. Dało to początek próbom kreowania wyobrażenia Zielonej Góry jako „miasta czarownic” - dowolnie transponowanej opowieści o przeszłości, jako punktu zaczepienia dla tożsamości tego pozbawionego historycznej ciągłości miejsca. Historia przekształciła się w mit; pozbawione umocowania w rzeczywistości krwawe wydarzenia sprzed kilkuset lat z czasem uległy groteskowej komercjalizacji, mając stać się atrakcyjną turystycznie „wizytówką” miasta.

Zielonogórskie procesy stanowią pretekst dla ukazania rozbieżności między historią a zmitologizowanymi i okrojonymi wersjami pamięci o niej.
W projekcie „Odczarowanie” artyści dokonają wtargnięcia w ów bezrefleksyjny obszar zbiorowej (nie)pamięci, przywołując na nowo zdarzenia sprzed trzech stuleci, prowokując rekonstrukcję pamięci i weryfikację uładzonego mitu.

Artystyczne interwencje odbywać się będą w żywej tkance miejskiej, pozwalającej na bezpośrednie zderzenie wypartych lub przetransponowanych treści z teraźniejszością miasta i jego mieszkańców.
Projekt ma stanowić próbę odpowiedzi na pytanie, na ile czas i wyobraźnia modyfikują naszą wizję historii i w jaki sposób zdeformowana postać pamięci o niej funkcjonuje w społecznej świadomości. Artystyczne egzorcyzmy, podejmowane między innymi w formie instalacji, prac wideo, warsztatów i performance'ów mają ponownie przywrócić minione wydarzenia do życia.

Odczarowanie to projekt w przestrzeni miejskiej Zielonej Góry realizowany przez trzy absolwentki studiów kuratorskich Uniwersytetu Jagiellońskiego: Joannę Stembalską, Gabrielę Jarzębowską i Małgorzatę Devosges-Cuber w ramach zielonogórskiego BWA i studiów kuratorskich na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie

[za: materiały organizatora]

Komentarze

Dodaj nowy

Napisz komentarz
Nick:
E-mail:	nie powiadamiajpowiadom
Strona www:
Tytu?:
UBBCode:	-kolor-jasnoniebieskiczarnyniebieskifuksjaszaryzielonyjasnozielonybordowygranatowyoliwkowyfioletowyczerwonysrebrnyturkusowybia?y?ó?ty -rozmiar-malutkima?y?rednidu?yogromny
	Prosz? wpisa? kod antyspamowy widoczny na obrazku.

Powered by !JoomlaComment 3.26

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.”

Na podobny temat

• Dni Rowności otwarte
• Judaizm a homoseksualność
• Przemówienie na Wielkim Marszu Solidarności Kobiet 4 marca 2007
• Ostolski: List otwarty
• Lipszyc uwalnia podręczniki