Krytyka Polityczna - Pieniążek: Ostatni dyktator wciąż mocny

NOWOŚĆ W SKLEPIE KP

Strona główna

Przewodnik lewicy

>>Już jest: KP30!

Komentarze

CYTAT DNIA

Nie możemy tworzyć idei, które będą łączyć ludzi, jeśli stracimy kontakt z tym, jakie jest ich życie. Jeśli nie wiemy, jak uznać sposób, w jaki ludzie obserwują świat, odczuwają go i doświadczają, nigdy nie będziemy w stanie pomóc im w uznaniu samych siebie albo zmianie świata na lepsze.
Marshall Berman, Przygody z marksizmem

Katalog Książek KP

Wydawnictwo KP

Książki w sklepie KP

Warto przeczytać

Order software online

Pieniążek: Ostatni dyktator wciąż mocny

Paweł Pieniążek

21.12.2010

– To, co oni próbowali zrobić wczoraj w Mińsku, to nie demokracja. To bandytyzm. Wandale i chuligani, wyzbyli się ludzkich uczuć. Po prostu zezwierzęcenie – grzmiał na poniedziałkowej konferencji prasowej szemrany zwycięzca wyborów prezydenckich na Białorusi.

19 grudnia na placu Październikowym w Mińsku protestowali ludzie dla których wybory po raz kolejny były farsą i domagali się demokratycznej elekcji. Trudno oszacować liczbę uczestników protestów, bo jedne media mówią o pięciu, a inne o czterdziestu tysiącach manifestantów. Jednak najbardziej prawdopodobne wydaje się, że było ich do dziesięciu tysięcy. Jak na dziesięciomilionowy kraj, to mało, ale jeśli weźmiemy pod uwagę białoruskie realia, to liczba zgromadzonych robi wrażenie. Chyba każda osoba, która obserwowała wybory, pomyślała choćby prze chwilę, że Łukaszenka będzie musiał zmierzyć się z prawdziwą rewolucją.

Niestety były to płonne nadzieje. Specnaz szybko spacyfikował manifestantów i nie zważał na środki. Znany białoruski poeta, który zdecydował się na start w wyborach, Uładzimir Niaklajeu nawet nie zdążył dotrzeć na plac Październikowy, bo został ciężko pobity i trzeba było odwieźć go do szpitala. Wkrótce większość pozostałych opozycyjnych kandydatów podzieliła jego los albo trafiła prosto do więzienia. Jednak nie tylko politycy byli celem milicji – łapano kogo popadnie, aby w państwowych mediach odtrąbić, że bat’ka (jak nazywają Łukaszenkę) poskromił buntowników.

Na stronie internetowej opozycyjnej gazety białoruskiej „Naszej Niwy” opublikowano listę zatrzymanych – aktualnie jest to ponad 550 osób, ale wciąż przybywają kolejne nazwiska – którzy prosto z placu trafili do więzienia. Wielu z nich wymaga opieki medycznej – są połamani i poranieni. Poza tym trzyma się ich w przepełnionych celach, w których nie mogą liczyć na wodę czy jedzenie. Większość zatrzymanych to młodzi ludzie.

Wczorajsze protesty zgromadziły już tylko czterdzieści osób, które natychmiast rozgromiono. Łukaszenka już może spać spokojnie, bo pozbył się i skompromitował – prowokatorzy obecni w tłumie zniszczyli drzwi w gmachu rządu – potencjalne zagrożenie.

Dlaczego znowu się nie udało i następnego dnia przyszła już garstka ludzi? Na pewno można mówić o bierności społeczeństwa, ale zabrakło też celu. Na Ukrainie był silny obóz pomarańczowych, który choć na chwilę potrafił się skonsolidować i stanowić realną opozycję. Białoruscy opozycjoniści nie potrafią dojść do porozumienia i często kierują się własnym interesem. Ich nijakość i wydumane programy (jak na przykład skrajnie liberalny Jarasłau Ramańczuk aktywnie promowany przez polskie środowiska) nie są perspektywą na przyszłość. Siła reżimu Łukaszenki bierze się z tego, że nie ma nikogo kto naprawdę chciałby stawić mu czoła. Brakuje tam postaci, jak lider pomarańczowego obozu na Ukrainie (jego prezydentura to już inna sprawa), czyli prawdziwego ideowca. Zresztą nawet pośród ludzi nastawionych negatywnie do bat’ki można usłyszeć, że gdyby do władzy doszła opozycja, to byłoby jeszcze gorzej. Dlatego nie ma się co dziwić, że Łukaszenka zostaje na kolejną kadencję.

Komentarze

Dodaj nowy