W myśl projektu przygotowanego przez Grupę Inicjatywną ds. Związków Partnerskich we współpracy z SLD, umowa o związku partnerskim zawierana byłaby pisemnie, z podpisami poświadczonymi notarialnie, a następnie rejestrowana w urzędzie stanu cywilnego. Zawarcie umowy nie skutkowałoby zmianą stanu cywilnego, lecz dawałoby możliwość przyjęcia nazwiska partnera. Umowa wygasałaby z chwilą śmierci jednej ze stron, zaś rozwiązana mogłaby być na mocy wspólnego pisemnego oświadczenia bądź po upłynięciu sześciu miesięcy od złożenia przez jedną ze stron wypowiedzenia umowy. Projekt zakłada, że po upływie roku od rejestracji umowy partnerzy mogliby m.in. dziedziczyć po sobie (w wyniku zaliczenia do pierwszej grupy spadkowej), mieliby prawo do pochówku partnera, wspólnego rozliczania dochodów, urlopu opiekuńczego w celu opiekowania się chorym partnerem, ubiegania się o rentę rodzinną po zmarłym, a także odmowy zeznań przeciwko partnerowi. 

Na odbywającym się w środę 17 sierpnia br. pierwszym posiedzeniu podkomisji pracującej nad ustawą o umowie związku partnerskiego nie pojawił się żaden przedstawiciel Sojuszu Lewicy Demokratycznej, będącego wnioskodawcą projektu, z pięcioosobowego składu podkomisji stawiły się jedynie trzy osoby, zaś przedstawiciele Ministerstw: Zdrowia, Sprawiedliwości oraz Pracy i Polityki Społecznej zgodnie oświadczyli, że nie opracowali żadnego stanowiska w sprawie projektu. Długą listę uwag przedstawił za to Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego. Jego zdaniem w obecnym kształcie propozycja ta nie powinna być w ogóle przedmiotem prac parlamentu ze względu na „liczne i występujące w różnych płaszczyznach niedoskonałości prawne”.

Od samego początku prac nad regulacjami prawnymi w zakresie związków partnerskich pomysł ów budził kontrowersje wśród centroprawicowej części politycznego spektrum. Nie dziwią więc propozycje przedstawicieli PiS-u zmiany nazwy tego „haniebnego i szkodliwego” projektu na: „ustawa o promowaniu homoseksualizmu albo pseudorodziny”. Nie dziwi również, że przedstawiciele PO roztaczają przed nami wizję ryzyka „rozsadzenia całego systemu prawnego” przez dwóch mafiozów zawierających związek partnerski w celu skorzystania z przywilejów podatkowych i uzyskania prawa do odmowy zeznawania przeciwko sobie w sądzie.

Zaskoczenie budzi jednakże obojętny stosunek SLD, szczególnie w kontekście niedawnej „afery o miejsca na listach wyborczych”, w której głównymi poszkodowanymi byli właśnie reprezentanci mniejszości (wszelakich, nie tylko seksualnych). Jeszcze dwa tygodnie temu przedstawiciele tej partii przekonywali, że na wrzesień uda się przygotować ustawę do drugiego czytania, optymistycznie sugerując, że przy wyjątkowo dobrej woli ze strony Platformy Obywatelskiej może udać się doprowadzić do uchwalenia tego aktu prawnego jeszcze przed październikowymi wyborami parlamentarnymi.

W świetle braku zainteresowania Sojuszu pracami podkomisji powołanej do spraw ich własnego projektu dość pusto brzmią słowa Ryszarda Kalisza, że 14 lat po uchwaleniu konstytucji jej zapisy powinny dotyczyć wszystkich obywateli i każdemu gwarantować prawo do normalnego życia. Szkoda, że za pięknymi słowami nie idą czyny. Widocznie widmo nadciągających wyborów drastycznie wpływa na ewolucję hierarchii priorytetów. Niestety.

Komentarze

Dodaj nowy

Madderdin  - Ustawa o owych związkach to bubel legistlacyjny   |18.08.2011 23:38:57 ów wyskok Kalisza czyli olanie przez niego owej komisji też nie dziwi - dostał jedynkę w Warszawie. Problem może dotyczyć ok 20000 ludzia w kraju i dlatego jest marginalny co do meritum - nić dziwnego że nie chcą się nim zajmować.

Spokojny   |19.08.2011 10:43:35 Problem nie wydaje mi się marginalny. Sprawa dotyka rzeczy absolutnie podstawowych i nie da się sprowadzić do kwestii "interesów homoseksualistów". Podstawowym sposobem definiowania tożsamości jest przynależność do grupy krewnych lub do klanu. Tak jest wszędzie, gdziekolwiek żyją ludzie. W wielu miejscach ta przynależność definiowana jest przez nazwisko, w innych przez noszenie emblematu, znaku itp. Tworzy to podstawę do określania zasad lojalności, praw własności, dziedziczenia i wykluczania pewnych osób z kręgu potencjalnych seksualnych partnerów. A to ostatnie z kolei jest podstawą do pojawienia się w umyśle człowieka wyparcia swojego popędu w jakichś momentach. Co z kolei jest podstawą do pojawienia się myślenia symbolicznego, teoretycznego, do tworzenia w głowie takich struktur jak "z pewnymi osobami i w pewnych sytuacjach tak, a z innymi osobami i w innych sytuacjach nie", lub "nie wszystko jest do powiedzenia w każdym momencie" czy wreszcie w ogóle do pojawienia się w umyśle idei własnej odrębności. Dlatego zdefiniowanie kto może, a kto nie może być uważany za krewnego, za członka rodziny i za potomka i na jakich zasadach to się może odbywać jest rzeczą absolutnie podstawową. Pewne słowa istnieją i mają sens tylko w kontekście innych słów. Dobrym przykładem są tu określenia członków rodzin. Słowo "syn" nie ma sensu jeśli nie istnieje słowo "matka". I analogicznie słowo "mąż" nie ma sensu jeśli nie istnieje słowo "żona" czy "małżeństwo". Oczywiście pojęcie "małżeństwo" można przetworzyć, ale wówczas także pozostałe wyrazy zmieniają swoje znaczenie. Czyli zarówno "mąż" jak "żona", "matka", "ojciec", "syn", "córka" czy "brat" nie są już ścisłymi konkretami. Ich znaczenie zaczyna zależeć od indywidualnego uznania i każdy przypadek jest inny. Na ścisłych definicjach tych słów opiera się zasada wykluczeń niektórych osób z kręgu seksualnych partnerów, więc jeśli ich znaczenie się rozmywa to i ta zasada prędzej czy później musi stać się czymś nie mniej względnym. Bo nie wiadomo, na czym by się miała opierać skoro słowa ją określające przestają mieć swoje ścisłe znaczenie. Małżeństwo to konstrukcja myślowa oparta na trójkącie - istnieje kobieta, mężczyzna i jakaś nadrzędna idea cementująca dane społeczeństwo i stanowiąca dla niego totem. Jeśli ktoś mówi że "bierze sobie za żonę lub męża tę oto osobę" to zarazem mówi, że wyklucza całą masę potencjalnie możliwych relacji i tworzy całą nową potencjalną strukturę krewniactwa. Na przykład uznaje, że relacja seksualna z rodzicami nowego męża lub żony jest dla niego tak samo tabu jak relacja z rodzicami własnymi. A to tabu może istnieć tylko dzięki temu, że istnieje trzeci punkt tej relacji - jakiś totem, który to tabu utwierdza. Pomysł stworzenia "związków partnerskich" przecież nie tylko dla par homoseksualnych to pomysł utworzenia jakby wielu różnych rodzajów "rodzin" bo układ będzie dążył do stopniowego zwiększania zakresu dowolności. Czyli na przykład tak: zawieramy związek partnerski, nazywamy się mężem i mężem, ale nazwiska nie zmieniamy, tylko na cztery lata, dziedziczenie tylko w wypadku śmierci w okresie tych czterech lat, wykluczamy z zakresu potencjalnych partnerów tylko kobiety w przypadku męża A i tylko mężczyzn w przypadku męża B. Albo inaczej - nie mówimy, że jesteśmy żoną i żoną, umawiamy się dożywotnio, dziedziczenie tak, ale tylko 45%, bo reszta na dzieci sprzed związku, z relacji seksualnej "bocznej" wykluczamy dzieci które mogą się pojawić w trakcie trwania związku i dzieci własne sprzed związku, nazwisko przyjmujemy wspólne całkiem nowe, a nasze dzieci sprzed związku będą nosiły nazwiska takie jak do tej pory, zaś ewentualne nowe będą mieć nazwisko jakie my przyjmiemy teraz. Relacje seksualne między nimi są wykluczone, ale między dziećmi o różnych nazwiskach w zasadzie możliwe, bo tabu ich nie obejmuje. Rozwód jest możliwy, ale alimenty nie przysługują. Albo jeszcze inaczej. W sumie nieważne jak. Jakkolwiek, bo każdy układ narzucony odgórnie stwarza pole do sprzeciwu u osoby, która by chciała się umówić inaczej. Problem jest bardzo głęboki. Myślę, że dobrze by było gdyby osoby które biorą udział w takiej debacie gruntownie przemyślały swój stosunek do tabu i totemu i to w jakiej pozycji znajdują się wobec tych spraw. Oczywiście nie jest tak, że nie można przekształcać rzeczywistości. Warto jednak wiedzieć, że żadne przyjęte przekształcenie nie jest wyizolowane i warto sobie zadać pytanie, jaki potencjał zmian zostaje uruchomiony. Jeśli rozumiemy tę zasadę w odniesieniu do ekologii, to łatwo sobie to przenieść na środowisko innego rodzaju. Słownik to też ekosystem.

chatte botte   |20.08.2011 04:16:21 W zasadzie w Europie tak zwane "paxowanie się" działa bardzo prosto i sprowadza się do istnienia państwa socjalnego (mówię - w większości przypadków, nie w ogóle). To, co napisałeś, zwykłe przemyślenie sprawy i rodzaj układu zarazem, są oczywiste, paxują się ludzie nie przez wzgląd na miłość (to wiadomo, nikt nie musi), ale bo na przykład dwóm koleżankom (np. studentkom, niekoniecznie lesbijkom) spaxowanym przysługuje mieszkanie o pokój większe i o kuchnię osobno, a nie spaxowanym, jeśli się nie zdeklarują, tylko jak tzw. singlowi, czyli pokój i wnęka zamiast kuchni… To zaprawdę daje do myślenia i wiele osób się paxuje po prostu dla wygody i polepszenia standardu życia. Więc wszyscy w tym kierunku kombinują i tworzą nowe ‘komórki’ społeczne, tyle że mówię, w państwie socjalnym i dobrze sytuowanym to działa, czy u nas dałoby cokolwiek? Nie wiem, jeśli projekt będzie wchodził trzeba go bardzo rozsądnie przemyśleć i uzasadnić po co w ogóle coś takiego u nas. Tyle że oczywiście działa to i dla mniejszości i dla większości, jeślibyś chciał możesz się spaxować na zasadzie umowy z kimś, kogo poznałeś na ulicy i stwierdziłeś, że warto akurat z nim, bo to, to i jeszcze to. Poza tym dziedziczenie: społeczeństwo polskie ma na tym punkcie hopla, jesteśmy biednym, pro-rodzinnym krajem, i jak nie wspiera cię rodzina, i ty nie wspierasz jej jakoś, trudno jest żyć. Widzę jak działa na ludzi w Polsce wciąż to, że się przedstawiasz jako ‘mąż’, ‘żona’ albo masz zwyczajnie obrączkę - szacunek wzrasta o 45%. Jak kobieta ma dziecko nawet o 50%, wtedy jest kobietą a nie ‘nie wiadomo kim’. I tak dalej. Faktycznie, dawno to powinno być uregulowane, dlaczego rodzina, która nierzadko nie utrzymuje żadnych więzów z tym ‘odmieńcem’, moim synem/córką, nagle ma wziąć cały jego, potencjalnie mówiąc, zapracowany majątek, a ktoś, z kim, potencjalni, gej/lesbijka żyli, ma nie być wpuszczony choćby na pogrzeb? Pacs nie jest związkiem ‘małżeńskim’ więc żnie narusza 18 art. Konstytucji. Ktoś kto stosuje podobny argument nie wie o czym mówi. Potencjalnych kombinacji jest bardzo wiele, trzeba będzie sporo czasu, by to dobrze opracować i by przeszło jako ustawa.

kam2066  - SLD ma rację   |19.08.2011 23:01:47 Ten projekt jest rewelacyjny.

Śleper   |20.08.2011 01:03:32 Projekt został nagłośniony jako możliwość zawarcia związku partnerskiego tylko i wyłącznie dla par homoseksualnych, a w rzeczywistości byłby dobrą alternatywą dla par hetero. Z doświadczeń francuskich wynika, że związki partnerskie homoseksualistów są marginesem, a służą tym, którzy z różnych przyczyn nie chcą lub nie mogą zawrzeć normalnego związku małżeńskiego. Jestem w stanie założyć się o każdą sumę, że takie związki w Polsce zrobiłyby furorę, a to dlatego, że młodzi wiedzą o golgocie jaka ich może spotkać, gdy zdecydują się na rozwód po polsku. Statystyki rozwodów świadczą, że model rodziny w Polsce ulega przyspieszonym zmianom i za tym musi pójść prawo służący obywatelom a nie kościołowi, który nota bene udziela coraz więcej rozwodów. Schizofrenia kościoła nie jest niczym nowym, może w niej tkwić po wsze czasy, w co wątpię, bo co jakiś czas ta instytucja dokonuje cichych wolt w kwestiach społecznych i nie tylko.

Spokojny  - @ Sleper   |20.08.2011 11:24:04 Przecież ktoś kto jest hetero i ma ochotę żyć z drugą osobą bez ślubu może swobodnie to robić. A jeśli chce się związać majątkowo i uruchomić dziedziczenie, zapewnić sobie alimenty, uregulować kwestię opieki nad dziećmi itd. to może zrobić to co robią ludzie od tysięcy lat, czyli po prostu wziąć ślub. Nie do końca rozumiem dlaczego większa łatwość anulowania małżeństwa miałaby być zaletą. W niektórych krajach można wziąć rozwód w ciągu takiego mniej więcej czasu, jaki jest potrzebny do ściągnięcia filmiku z tube8, obejrzenia go, załatwienia sprawy i wytarcia się. Kłopot w tym, że w przypadku pornosa jest to sprawa tylko ze sobą. Czy naprawdę wierzycie, że to będzie takie dobre, kiedy się tak samo łatwo zakończy sprawę z kimś z kim się przeżyło 20 lat? Cały system zmierza do mamienia ludzi wiarą w to, że mogą mieć wszystko, nic ich nie ogranicza i wszystko im się należy. Idziesz za impulsem. Chcesz coś kupić a cię nie stać? Dostaniesz na kredyt. Wkurzasz się na partnera? Rozwiedź się przez www i przez to samo www znajdź kolejnego. Twoje dziecko demoluje mieszkanie? Daj mu ritalin. Strasznie to wszystko się wydaje łatwe.

chatte botte   |20.08.2011 21:12:09 Mojej przyjaciółce, gdy przyjechała do Francji, pewna Francuzka powiedziała to wprost: ‘ja rozumiem, że jesteś prawicowa, bo Twój ojciec - z tego co mówisz - wszystkiego się w życiu dorobił sam, ma gospodarstwo, całe życie zapieprzał, i teraz gdy do czegoś doszedł, wychował 3kę dzieci, macie jakiś majątek, zrozumiałe jest, że będzie tego bronił i nie będzie się chciał z nikim tym dzielić. Bo ci wszyscy, z którymi musiałby się dzielić to właśnie cała tak zwana lewica, to prawda, ona chce już, teraz, żeby jej dać, żeby ją równouprawnić i żeby żyła tak, jak mój ojciec na przykład, który całe życie żył z zasiłków, pomocy socjalnej itd.’. I masz rację, mówi dalej, bo jak dasz lewakowi, to szybko to przepuści, po czym wpadnie w nałóg, wyciągnie się go z tego, a na koniec on i tak się nawróci… (tu zgoda ze Spokojnym, że narkotyki prowadzą do jakiejś ‘innej’ wiary). W efekcie, jak powiedziała inna Francuzka: ‘bycie lewicą się nie opłaci, bo co niby dalej?’ Na pytanie, skoro to wie, dlaczego popiera, rzekła bez złudzeń: ‘My to wiemy, ale jest nas tak dużo, mamy tak zorganizowane struktury społeczne, że nie musimy się bać’. I to właśnie różni mocno prawicę od lewicy. Że prawica musi zarobić, zbudować, coś postawić, fakt - w imię takiego czy innego boga, ale to działa. Od piramid i Sfinksa, przez Koloseum, po świątynie. Wszystko po to, by później przyszedł taki cienkogłosy Michalski, dobrze odżywiony Sutowski czy Piątek (ciekawe, czy to lewica sponsorowała jego książki) i mówił, że trzeba się zrównywać. I to samo jest z religią, i nie tak do końca zgadzam się z Tobą, Spokojny, że żarliwość religijna musi dotykać wszystkich, choć zgadzam się z Pascalem: wcale nie tak do końca trzeba żarliwie wierzyć, od tego są mistycy, cała ikonografia, cudy, kult, etc., natomiast trzeba ‘uczestniczyć’. To problem bardzo złożony, ale od niego przechodzi się dalej. W tym jednak rzecz, że kiedy prawica odchodzi, przychodzi lewica i rozdaje z tego, co ma, nie znam lewicy, która by sama odłożyła sporo na bok, bo zanim cokolwiek odłoży, przychodzą różni tacy, co to potrzebują, a to na to, a to na tamto, płacz i zgrzytanie zębami, i dług rośnie, a przecież nie sposób nie dać, bo by się oszukiwało naród. Nawet filmy Barei to pokazują, jak się walczyło o mieszkania. Za lewicy tak samo zadłużenie będzie rosnąć, jeśli nie bardziej (problem Skandynawii, którym jak tarczą broni się zawsze dzisiejsza lewica, moim zdaniem bardzo się upraszcza, choćby dlatego, że purytańskość tego demoludu była niezwykła, to zaś pociąga za sobą różne implikacje). A co do kościoła to prawda, cofa w wielu rzeczach, ale można to wyrażać na chłodno i racjonalnie, po co go zwalczać od razu? Jeśli lewica nie jest taka, jak mówię, to od tej chwili przestanie stosować cenzurę. No bo jak to wytłumaczyć? Tutaj równość, wolność i braterstwo głównych pisarczyków, a tutaj jakieś cenzury? Pisałam tak i pisałam siak, z wielu względów, których nie muszę tu wypowiadać, ale na przykład nigdy nie opublikowano mojego postu pod felietonem Nowaka. Inne publikowano. Czy to znaczy, że wszystko, co nie jest pochwałą musi być wyrzucone na śmietnik? A to, co chwali, jest wrzucane na stronę? No to co w takim razie tę lewicę tak bardzo wyróżnia tutaj? Tak samo broni swoich idei jak i Kościół. Tylko że z Kościołem da się rozmawiać wprost a czasem wieszać na nim psy, tutaj nie zauważyłam, by ‘szlachetna’ cenzura kiedykolwiek odpowiedziała mi po ludzku: ‘nie opublikujemy tego posta, bo…’.

Madderdin  - Związek partnerski OK?   |21.08.2011 19:24:36 No bez żartów, to bubel jakich mało: Wystarczyłoby oświadczenie i podpis w obecności urzędnika. Więc cała sprawa do bani. Najważniejsza jest jednak łatwość rozwiązania tego partnerstwa. Albo od razu, albo pół roku po piśmie jednostronnym. Rozumiem że sprawy rozwodowej nie ma więc: 1. Jedna ze stron może w ogóle nie wiedzieć o rozwiązaniu. 2. O wspólny majątek trzeba się sądzić cywilnie (lata, koszty, drożej niż rozwód). 3, Co ważniejsze: ślub z inna panienką rozwiązuje związek partnerski bez żadnych ceregieli. I myślę że o to chodzi. Symptomatyczne jest, że w pracach nad związkiem geje uczestniczyli, a feministki nie. Bo nie służy on kobitkom, a normalnym to już w ogóle. Konkubinatu nie rozwiązuje. Podstawowe zmiany są na końcu, gdzie są podane modyfikacje innych ustaw. W to się trzeba zagłębić bo tam siedzi szczur. No i związki niepartnerskie gdzie?

Napisz komentarz
Nick:
E-mail:	nie powiadamiajpowiadom
Strona www:
Tytu?:
UBBCode:	-kolor-jasnoniebieskiczarnyniebieskifuksjaszaryzielonyjasnozielonybordowygranatowyoliwkowyfioletowyczerwonysrebrnyturkusowybia?y?ó?ty -rozmiar-malutkima?y?rednidu?yogromny
	Prosz? wpisa? kod antyspamowy widoczny na obrazku.

Powered by !JoomlaComment 3.26

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.”

Na podobny temat

• Bodnar: Jak uchwalić w Polsce ustawę o związkach partnerskich?
• Za ustawą o związkach partnerskich
• Pisemna umowa na dzień przed pracą
• Prace nad zmianami w ustawie o pożytku
• Szczecin: Debata o związkach partnerskich