> PREMIERA 24 MAJA

Berman_okladka_300px.jpg
Strona główna
Przewodnik lewicy
Publicystyka
Felietony
Pismo
Książki
Zaproszenia
Foto/audio/wideo
Kluby KP
Darczyńcy
Inni w sieci
Archiwum

>>Już jest: KP30!

kp30_okladka_300px.jpg

Komentarze

polska_OST_NEW01m.jpg

CYTAT DNIA

Nie możemy tworzyć idei, które będą łączyć ludzi, jeśli stracimy kontakt z tym, jakie jest ich życie. Jeśli nie wiemy, jak uznać sposób, w jaki ludzie obserwują świat, odczuwają go i doświadczają, nigdy nie będziemy w stanie pomóc im w uznaniu samych siebie albo zmianie świata na lepsze.
Marshall Berman, Przygody z marksizmem

Katalog Książek KP

Wydawnictwo KP

Książki w sklepie KP

Advertisement

Warto przeczytać

Dodaj
Order software online
Erbel: Czy ulica ma prawo do żałoby? Drukuj
Joanna Erbel   
13.04.2010
Od sobotniego ranka na Krakowskim Przedmieściu przez Pałacem Prezydenckim gromadzi się tłum, który ustawia się w kolejki, żeby jak najbliżej wejścia do Pałacu postawić znicz i złożyć kwiaty, wpisać się do księgi pamiątkowej. Część przyszła z dziećmi zrobić sobie zdjęcie w momencie, który rozpoznają jako historyczny, żeby zespolić swoje indywidualne biografie z historią Polski. Sporo również obcokrajowców z kwiatami, zaznaczających solidarność z Polakami w dniu żałoby narodowej. Jak pisał Maciej Gdula (Trzy żałoby) ulica ma własny rytm przeżywania śmierci, „nie ma napięcia i łez «zwykłych ludzi» widzianych w telewizorze”. Atmosfera nie jest podniosła, ale poza krótkimi momentami mobilizacji do walki o miejsce w szeregu, żeby obejrzeć kondukt z żałobny z trumną Lecha Kaczyńskiego, a dwa dni później jego żony, nie ma tu napięcia ani podekscytowania z poczucia uczestniczenia w medialnym wydarzeniu.

Tłum zebrany na Krakowskim Przedmieściu nie jest pełen zadumy, nie wykazuje solidarności, a wiele osób przyszło tam z nie do końca wiadomego sobie powodu, a jednak tłum ten jest oznaką potrzeby zbiorowego doświadczenia w obliczu żałoby narodowej. Bycie na ulicy albo uczestniczenie w Marszu Milczenia, jaki w poniedziałek wieczorem przeszedł Traktem Królewskim, jest jedyną alternatywą wobec mszy albo zapośredniczonego uczestnictwa poprzez różnego rodzaju media. Kupowanie flag, zapalanie zniczy i układanie czerwonych i białych kwiatów we flagę narodową jest świecką metodą zaznaczenia solidarności z rodzinami zmarłych. Na Krakowskim nie ma atmosfery pikniku ani festynu, chyba, że za takie uznamy fakt, że ktoś pije gazowane napoje. W tłumie jest cicho, obco i smutno, ale jest to smutek inny niż podczas żałoby po śmierci Jana Pawła II, bo smutek nieukierunkowany. Nie wszyscy przyszli po to, żeby żałować Lecha Kaczyńskiego, ale również po to, żeby uczcić innych pasażerów samolotu – przedstawicieli inteligencji, profesorów, rodziny znajomych, lewicowe sojuszniczki.

Obecność na ulicy jest próbą przepracowania żałoby. Zbyt łatwo deprecjonujemy te starania jako szlachetne, ale raczej fałszywe gesty, przeciwstawiamy im formy intelektualnego opisu albo zapośredniczonego przepracowania za pomocą sztuki. Dla wielu osób wyjście z przestrzeni prywatnej do publicznej nie jest zwykłym spacerem. Jest to próba odnalezienia świeckiej, a często nawet lewicowej formy uczczenia i emocjonalnego włączenia się zbiorowe doświadczenie żałoby. Niechętnie jednak patrzymy na ten tłum inaczej niż jako na kolejny przykład zbiorowej hipokryzji.

To odcinanie się od emocji obecnych ulicy odbiera nam możliwość współodczuwania i rozumienia doświadczenia, które wykracza poza polityczne i naukowe kategorie. Bez instrukcji obsługi w postaci lewicowej teorii nie potrafimy włączać nowego doświadczenia, tracimy lewicową wrażliwość, która zamiast być zaczynem nowych schematów interpretacyjnych, jest przez nie umniejszana. Zamiast poszukać własnej formy zbiorowego doświadczenia, piętnujemy tłum sięgający do znanego mu repertuaru żałobnych gestów z braku alternatywnych form przeżywania, a samych siebie skazujemy na cynizm albo indywidualne formy zadumy.
Komentarze
Dodaj nowy
uzid   |14.04.2010 09:07:42
"Jest to próba odnalezienia świeckiej, a często nawet lewicowej formy
uczczenia i emocjonalnego włączenia się zbiorowe doświadczenie
żałoby."

no wlaśnie, świeckie "opium dla ludu". czy lewica
powinna stać po stronie emocji projektowanych na obrazy, kanalizowanych w religi
bo inaczej nie mają ujscia, czy przywracać emocje człowiekowi?

Dlaczego jak
pan Cezary mowil, zebyscie sie odslonili ze swoimi biografami, czyli przywrocili
swoje emocje sobie, nie zrobil nikt tego?
Napisz komentarz
Nick:
E-mail:
 
Strona www:
Tytu?:
UBBCode:
[b] [i] [u] [url] [quote] [code] [img] 
 
Prosz? wpisa? kod antyspamowy widoczny na obrazku.

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.”


Na podobny temat
Aktualizacja    ( 14.04.2010 )
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »
[ Wróć ]
Powered By PageCache
Generated in 0.31070 Seconds

Warning: fsockopen() [function.fsockopen]: php_network_getaddresses: getaddrinfo failed: Name or service not known in /media/data/www/krytykapolityczna.pl/public_html/components/com_pagecache/pagecache.class.php on line 273

Warning: fsockopen() [function.fsockopen]: unable to connect to :80 (php_network_getaddresses: getaddrinfo failed: Name or service not known) in /media/data/www/krytykapolityczna.pl/public_html/components/com_pagecache/pagecache.class.php on line 273