|
10 grzechów głównych. Krytyka prac E&Y i IBnGR - streszczenie |
|
|
js
|
|
28.12.2010 |
Pod koniec 2009 roku i na początku 2010 opublikowano trzy prace zlecone przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Ich autorem jest konsorcjum firmy konsultingowej Ernst&Young oraz Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową: Diagnoza stanu szkolnictwa wyższego w Polsce, Prezentacja. Szkolnictwo wyższe w Polsce. Diagnoza oraz oparta na Diagnozie… Strategia rozwoju szkolnictwa wyższego w Polsce do 2020 roku. Dokumenty te miały być podstawą dla szykowanych przez min. Barbarę Kudrycką zmian w polskiej nauce i szkolnictwie wyższym, na co zresztą ministerstwo się sporo wykosztowało. Za (w sumie) 307 stron zapłaciło, bagatela, 1,7 mln złotych, co daje ponad 5,5 tys. złotych za stronę.
Wydanie nawet tak ogromnej sumy na rzetelną analizę nie byłoby dziwne. Tyle że zgodnie z miażdżącą krytyką prac E&Y i IBnGR pieniądze te zostały zmarnowane. Opracowanie „10 grzechów głównych…” wytyka autorom z konsorcjum podstawowe błędy nie tylko unieważniające Diagnozę… i Strategię… oraz podające w wątpliwość profesjonalizm autorów opracowań, ale też wskazujące na niegospodarność w wydawaniu publicznych pieniędzy.
Pierwszym zarzutem jest to, że autorzy opracowań bazują na ogólnie dostępnych danych (publikowanych przez GUS i OECD), które rząd i tak musi znać, a wyciągane na ich podstawie wnioski są banalne i nic nie dodają do potocznej wiedzy o stanie szkolnictwa wyższego w polsce. Po drugie w swej krytyce polskiej nauki i akademii, autorzy z konsorcjum E&Y/IBnGR jako pozytywne przykłady podają wyłącznie instytucje zachodnioeuropejskie i amerykańskie, nie poświęcając uwagi rodzimym przypadkom dobrze funkcjonujących instytucji naukowych (np. Wydział Chemii UW).
Kolejny zarzut: Diagnoza… i Strategia… wybiórczo i bezrefleksyjnie zestawiają polskie uczelnie z uczelniami zagranicznymi w kwestii współpracy nauki z biznesem oraz osiągnięć naukowych. Jak pokazują autorzy „10 grzechów głównych”, w Polsce dominują przede wszystkim małe i średnie przedsiębiorstwa, które niewiele inwestują w badania i rozwój. Z kolei międzynarodowy ranking uczelni, na który powołują się E&Y i IBnGR bierze pod uwagę tylko osiągnięcia badawcze, a Diagnoza… i Strategia… w założeniu skupiają się na dydaktyce. Autorzy mylą więc dwa porządki działania uczelni. W przeprowadzanych „analizach” konsorcjum nie bierze pod uwagę sytuacji ani potrzeb studentów - największej grupy, którą reforma dotknie - ani doktorantów, ani kobiet. Wieloetatowość uznaje za raka toczącego polskie szkolnictwo wyższe i polską naukę i jego źródeł dopatruje się w indywidualnych preferencjach, a nie w czynnikach systemowych (np. niskich płacach). Prace E&Y/IBnGR nie biorą również pod uwagę tego, ile polscy pracownicy naukowi muszą dokładać z własnej kieszeni do obowiązków zawodowych.
W swych zaleceniach E&Y i IBnGR odmieniają przez wszystkie elastyczność, mobilność i konkurencyjność, ale, jak dowodzą autorzy „10 grzechów głównych”, ich publikacje nie miały zbyt wiele wspólnego z rzetelną analizą lub pracą badawczą, a służyły udowodnieniu założonej tezy: stan polskiej nauki i szkolnictwa wyższego jest fatalny, a winni przede wszystkim są mu niechętni do zmian pracownicy naukowi. Remedium na to ma być wprowadzenie mechanizmów rynkowych.
Na podobny temat
|
Order software online 
-Symeon, w Krytyce piszesz ciekawiej ...
@daras1983 "Wg mnie Polacy n...