|
W dniu, kiedy Władimir Putin przekazał stanowisko prezydenta Rosji Dimitrijowi Miedwiediewowi, świat dowiedział się o powstaniu nowego ruchu obywatelskiego z rewolucyjnymi pretensjami. Ruch ten, nazywany grupą artystyczną Wojna, zareagował na imitację wyborów prezydenckich prawdziwą, nieimitowaną orgią w jednym z moskiewskich muzeów oraz akcją propagandową w internecie, która zapowiadała powstanie nowego gatunku nieposłuszeństwa obywatelskiego w kraju „kontrolowanej demokracji”.
Orgia seksualna w muzeum – instytucji będącej wcieleniem normatywnej, dyscyplinarnej wiedzy – sygnalizowała, że absurdalna negacja demokratycznych wyborów wywoła odpowiednią, równie irracjonalną reakcję ze strony społeczeństwa. Teraz, po oficjalnym przekazaniu władzy prezydenckiej z powrotem przez Miedwiediewa Putinowi, nic nie rozczarowuje bardziej niż obecny stan tego ruchu, który miał ambicję uwieść rosyjskie masy.
Skalę tej klęski da się porównać tylko z klęska „projektu modernizacyjnego” prezydenta Miedwiediewa. Symbolem tego projektu pozostanie założony niedawno ośrodek naukowy Skołkowo, będący wspaniałą syntezą Krzemowej Doliny i wsi potiomkinowskiej. Rosyjscy naukowcy-emigranci, zapraszani do pracy w Skołkowo, pukają się w głowę – socjologowie prognozują nową falę emigracji z kraju. Po zapowiedzi szpiegowskiego thrillera Putin Dwa, który ma szansę potrwać w Rosji przez kolejne 12 lat, ten kraj może opuścić, według niektórych prognoz, nawet kilkaset tysięcy ludzi.
Filozofia protestu grupy Wojna – karnawałowa, a zarazem skrajnie idealistyczna – była skierowana do tych właśnie ludzi: do zglobalizowanej inteligencji albo – z braku lepszych określeń – do „klasy kreatywnej”. Czyli do ludzi, którym dużo trudniej wmówić, że władzę prezydencką przekazuje się z ręki do ręki, bez ich jakiegokolwiek udziału. Teraz ta grupa społeczna – jakkolwiek efemeryczna – nie ma poważnych alternatyw oprócz emigracji.
Obecna sytuacja grupy Wojna wydaje się streszczeniem smutnego losu całej generacji inteligencji rosyjskiej. Jądro ideowe tej grupy – Lonia Jobnutyj, Oleg Worotnikow i Natalia Sokol – ukrywają się przed policją w głębokim podziemiu. Nieuznawana przez ten „komitet centralny” moskiewska frakcja Wojny, która powstała wskutek rozłamu w grupie, bierze udział w trwającym właśnie moskiewskim biennale, co jest jednym z wielu powodów, dla których lewicowa scena artystyczna nawołuje do bojkotu tego wydarzenia. Jednoczesnie „rzecznik prasowy” Wojny Aleksiej Plucer-Sarno, któremu udało się uciec przed prześladowaniami za granicę, ciągle pokazuje w zachodnich instytucjach artystycznych dokumentację dawnych działań Wojny. Ten medialny aktywista jest czymś w rodzaju awangardy nowej rosyjskiej „kreatywnej emigracji”.
W dniu, kiedy dowiedzieliśmy się o początku operacji Putin Dwa, dzieła Wojny można było zobaczyć w Wiedniu. Akcje tej grupy – oprócz orgii w muzeum zoologii, również Członek więźniem KGB oraz Lonia Jębnięty naszym prezydentem (patrz KP 27 – 28) są pokazywane w pomieszczeniu byłego akademika obok słynnego muzeum Albertina. Zanim w zaniedbanej kamienicy pojawią się nowi, szlachetniejsi gospodarze, dawne pokoje studenckie przekształcono w przestrzeń wystawienniczą dla radykalnej sztuki ulicznej. Wśród publiczności dominują rosyjscy studenci i przedstawiciele branży reklamowej – ludzie, którzy wyjechali z Rosji nie z powodów politycznych, tylko dlatego, że życie w Wiedniu jest dużo tańsze niż w napompowanej petrodolarami Moskwie.
Tuż obok, w wiedeńskim muzeum architektury, trwa wystawa będąca idealnym uzupełnieniem obrazu epoki „między dwoma Putinami”. Rosyjski architekt Aleksandr Brodsky tworzy „biedną” architekturę dla najbogatszych Rosjan, posiadających, oprócz środków finansowych, dość kapitału symbolicznego, by zbudować sobie dizajnerską willę z najtańszych i najprostszych materiałów. W Wiedniu jednak Brodsky stworzył instalację, która bije wszystkie polityczne analizy i komentarze dotyczące sytuacji w Rosji.
W czarnym pokoju pod sufitem są zawieszone dziesiątki przedmiotów codziennego użytku – koła rowerowe, plastikowe butelki, sprzęt gospodarczy itd. itp. – pokryte czarną śmierdzącą substancją, bardzo przypominająca tą, na której się trzyma dobrobyt współczesnej Rosji. Brodsky konstruuje świat po apokalipsie, której nikt nie zauważył, ponieważ stała się codzienną normą. Świat, gdzie czas został zawieszony, wyparty przez czarną śmierdzącą substancję, która zajęła jego miejsce w równaniu „czas to pieniądz”. W tym świecie czas nie ruszy z miejsca przynajmniej w ciągu dwóch kolejnych kadencji prezydenckich. Z tego przede wszystkim powodu, że większość oburzonych tą sytuacją jest skłonna raczej do emigracji niż do walki politycznej.
Na podobny temat
|
Order software online 
-Symeon, w Krytyce piszesz ciekawiej ...
@daras1983 "Wg mnie Polacy n...