Złote dziecko brytyjskiej awangardy. Czołowy przedstawiciel muzyki niezdeterminowanej. Wybitny autor partytur graficznych. Bezkompromisowy improwizator. Przekorny nauczyciel muzyki piszący utwory dla amatorów. Być może nawet animator społeczny. Z pewnością teoretyk, aktywista i polityk. Artysta zaangażowany społecznie  –  cokolwiek to znaczy…

Na seminarium rekonstruować będziemy najważniejsze z jego prób zaangażowania społecznego muzyki a także powody, dla których żadne z nich nie spełniły jego oczekiwań. Będziemy przyglądali się jego socjologicznym technikom kompozytorskim  –  analizowali partytury, czytali teksty teoretyczne i słuchali nagrań. Przede wszystkim jednak będziemy poszukiwali współrzędnych, zgodnie z którymi muzykę można rozumieć jako działanie społeczne. A dokładniej  –  nieudane działanie społeczne.

Czytaj też: Muzyką w twarz - artykuł Romana Pawłowskiego o warsztatach „The Great Learning”.

Na podobny temat

• Cornelius Cardew
• 12 października: Seminarium Panoptykon
• „Gazeta Wyborcza”: Debata o mediach w Łodzi
• 24 czerwca 2011 (piątek) w Krytyce Politycznej
• Ewolucje lewego brzegu, sem. 02