Krytyka Polityczna - Pietkiewicz '89, czyli uszczknąć Dzierżyńskiego

Nowość w sklepie KP!

Katalog Książek KP

Najnowszy numer KP

Komentarze

CYTAT DNIA

Pytałem decydentów MFW, jakie mają dowody na to, że ich neoliberalna polityka jest właściwa. Odpowiadali, że nie potrzebują dowodów. Wyglądało to tak, jakby chodziło im nie o politykę, lecz o religię. Ale to tylko część odpowiedzi. Forsowali taką politykę także dlatego, że chciało jej Wall Street. Niestabilność, kryzysy, łączenie firm, dzielenie firm to raj dla sektora finansowego, który robi na tym ogromne pieniądze.
Joseph E. Stiglitz

Książki w sklepie KP

Warto przeczytać

Order software online

Pietkiewicz ‘89, czyli uszczknąć Dzierżyńskiego

Krzysztof Tomasik

26.07.2010

Główny moment krzepiący następuje po godzinie jedenastej. Stalowy sznur napręża się, Dzierżyński odgina się w tył, jak wisielec łapiący się życia, wraca do pionu, i, pęknięty na pół, wali się głową w dół, na Plac Bankowy. Wyją unieruchomione na tę chwilę klaksony, przejeżdżających samochodów. Młodzi ludzie pod pomnikiem wykrzykują w euforii Mazurka Dąbrowskiego – i rzucają się na głowę Feliksa, wyłamując kawałki na pamiątkę.

Z ciężkim sercem żegna pomnik przynajmniej jedna warszawska rodzina: państwa Dunajewskich. Pasierbica Marii Zbigniewa Dunajewskiego, rzeźbiarza, pamięta ile wysiłku i serca włożył w pracę nad pomnikiem jej ojczym. Przykuty od wczesnego dzieciństwa do inwalidzkiego wózka, słaby i schorowany, przeszedłszy krzyżową drogę do dyplomu ASP, zdołał wygrać rozpisany konkurs. Dzierżyński z cokołu zmienił na lepsze byt rzeźbiarza. Był dziełem jego życia. Gdyby jeszcze był wśród nas, nie przeżyłby chyba dzisiejszego dnia, mówi pasierbica.

Barbara Pietkiewicz – wieloletnia reportażystka „Polityki”.

Fragment tekstu Kruchy beton, tygodnik „Polityka”, 1989.

Wkrótce w „Wygrzebanych”: Jerzy Urban o żeńskich formach językowych, Bogusław Linda o Kieślowskim, Joanna Kluzik-Rostkowska o Bagsiku.

Komentarze

Dodaj nowy