Jakub Żulczyk w swoich ostatnim “dziennikowym” felietonie “Najważniejsze jest schudnąć” (8-9.08) postanowił się pośmiać  z Anny Muchy, młodej aktorki, znanej przede wszystkim z serialu “M jak miłość”. Zadanie jest proste do przeprowadzenia: wystarczy nazwać Muchę celebrytką, zarzucić jej, że nie występuje w ambitnych filmach, tylko w telenowelach, pośmiać się z ról zagranych jeszcze w dzieciństwie, a potem zacytować kilka głupawych wypowiedzi z kolorowej prasy. I gotowe! “Anna Mucha bardzo stara się udowodnić, że nie jest kimś więcej, niż posiadaczką ładnej buzi i aparatu mowy zdecydowanie szybszego niż umysł. Niestety cały czas podsuwa dowody na to drugie” - ocenia Żulczyk.

Nie mam zamiaru bronić Muchy ani przekonywać, że jest wybitną aktorką. Jednak wyśmiewanie się z niej to tanizna, bo jest po prostu produktem systemu i sytuacji, w której się znalazła. Sytuacji na polskim rynku, która sprawia, że popularność, pieniądze i kolejne propozycje zdobywa się występami w telewizji i wyznaniami w “Gali”. Dotyczy to zarówno Anny Muchy, jak i Krystyny Jandy. Kluczową sprawą nie jest więc pytanie czy ktoś to robi, tylko czy zdaje sobie sprawę, co to znaczy i czemu ma służyć.

Ciekawe, że jako koronny przykład głupoty aktorki Żulczyk wymienia jej deklarację polityczną: “Mucha ma przemyślane i ugruntowane poglądy polityczne – w wywiadach nazywa Joannę Senyszyn ‘cudownym politykiem’ i kibicuje Platformie Obywatelskiej, chociaż przeraża ją rosnące ‘konserwatywne skrzydło’ tej, jakby nie patrzeć, wyjątkowo liberalnej partii”. Można to wyznanie wyśmiać, chociaż dla mnie to raczej kolejny przykład mętliku panującego w głowach osób, które nie zajmują się polityką, ale z mediów wiedzą, że wybór jest tylko między PiS albo PO. I w zależności od poglądów wybierają jedno lub drugie, dowolnie to zresztą argumentując. Dlaczego Mucha miałaby być lepsza, skoro jeszcze bardziej absurdalne wypowiedzi na temat Platformy wychodziły od takich tuzów kultury wysokiej jak: Julia Hartwig, Rafał Olbiński, Leon Tarasiewicz, Edward Dwurnik czy Kazimierz Orłoś?

O ile jednak wypowiedzi o polityce wśród pisarzy czy artystów nie są niczym niezwykłym, o tyle wśród celebrytów nie należą do powszechnych. Może należy więc docenić, że Anna Mucha potrafi przekroczyć  przewidzianą dla niej rolę i wypowiedzieć się w temacie tak obciachowym? I choćby w tym jest lepsza od Żulczyka, który został wynajęty przez “Dziennik”, żeby streszczać czytelnikom Pudelka pod pretekstem krytyki kultury masowej. I poza wyznaczoną rolę nie jest w stanie wyjść.

Komentarze

Dodaj nowy

Sveriga   |11.08.2009 06:59:27 Wyżyć się każdy czasami musi. A że JŻ wybrał formę "krzycz to będą krzyczeć z Tobą"… Wybaczmy i poczekajmy aż się uspokoi.

Yoda  - …   |12.08.2009 12:21:20 bardzo słuszne uwagi.

Thome  - Żulczyk Żulczykiem, ale…   |13.08.2009 04:01:30 "Może należy więc docenić, że Anna Mucha potrafi przekroczyć przewidzianą dla niej rolę i wypowiedzieć się w temacie tak obciachowym?" Trochę protekcjonalnie. "Żulczykowo".

wordsinvaders1   |13.08.2009 08:18:50 Ja bym tak tego przekroczenia kondycji przez Annę Muchę nie przeceniał. Nie bardzo też rozumiem, dlaczego fakt, że posiada ona "jakieś tam" poglądy polityczne ma ją wyróżniać spośród jej środowiska? I dlaczego Żulczyk miałby nie recenzować jej poczynań? Ważniejsze chyba co mówi, a nie "że mówi". Michał Wiśniewski też czasami coś o polityce palnie, no i…? Zresztą pisanie o niej jako o niezdolnej do samodzielnego, krytycznego oglądu rzeczywistości ("bo jest po prostu produktem systemu i sytuacji"), pisanie per "produkt" to w istocie jest słabe. Żulczyk jest produktem, Mucha jest produktem, ja jestem produktem, Krzysztof Tomasik jest produktem…ejże, hola! Za dużo tego protekcjonalizmu. Czy autor na serio sądzi, że ludzie będąc np. celebrytami z definicji nie są zdolni do rozpoznania sytuacji? A może tę sytuację cynicznie wykorzystują, a może im to odpowiada…a może…

glekaktabeton   |13.08.2009 08:51:40 >A może tę sytuację cynicznie wykorzystują, a może im to odpowiada&a może& punkt widzenia zalezy od miejsca siedzenia. Ktos kto zarabia setki tysiecy zlotych miesiecznie nie ma motywacji do popierania partii innych niz PO. Chce placic niskie podatki i chce, zeby mu jakis tam kosciol nie przeszkadzal korzystac z tej kasy, na przyklad rozpowszechniajac przesądy o seksie. Spolecznym solidarysta jest sie z biedy albo z bogactwa dziedziczonego, gdy sie nie umie tego dziedziczonego powiekszac i jest sie wscieklym na rodzicow. Liberalem jest sie wtedy, kiedy ma sie sukcesy i chce sie wierzyc, ze swoj sukces zawdziecza sie swoim nadludzkim mozliwosciom. Czyli ciezkiej pracy panie tego. Tak jak Mucha albo Kuba Porsze- Wojewodzki.

Napisz komentarz
Nick:
E-mail:	nie powiadamiajpowiadom
Strona www:
Tytu?:
UBBCode:	-kolor-jasnoniebieskiczarnyniebieskifuksjaszaryzielonyjasnozielonybordowygranatowyoliwkowyfioletowyczerwonysrebrnyturkusowybia?y?ó?ty -rozmiar-malutkima?y?rednidu?yogromny
	Prosz? wpisa? kod antyspamowy widoczny na obrazku.

Powered by !JoomlaComment 3.26

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.”

Na podobny temat

• Seminarium Tomasika: Iwaszkiewicz i inni
• Wojna polsko-hiszpańska pod flagą prasową
• Kozakiewicz ‘93, czyli przyrost goryli
• Seminarium biograficzne - 29 kwietnia
• Pasek ‘91, czyli kłótnia o Mazowieckiego