|
 Jak lewica może wykorzystać sytuację konfliktu PiS z PO? Scenariusz „gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta” ma szansę na realizację?
- W zamkniętej scenie politycznej, owszem. Wystarczy, że się inni skompromitują, albo opatrzą Polakom. Rozczarowanie Polaków walką PiS-u i PO to główny atut Sojuszu.
Czy pójście w tematy około-kościelne to dobry pomysł na zbicie kapitału politycznego? Może Sojusz powinien raczej postawić na sprawy socjalne, które w czasach kryzysu gospodarczego dla ludzi są dużo ważniejsze?
- Te tematy powinny być traktowane jako równoważne, zresztą są ze sobą nierozłączne, bo w przypadku refundowania in vitro czy opłat za nielegalną aborcję albo niższych niż u mężczyzn zarobków kobiet, dotyczą w równym stopniu światopoglądu, jak i kieszeni Polaków.
Ostatnio mówił pan, że politycy Sojuszu w swojej walce o świeckie państwo jednak nie są wiarygodni. Dlaczego?
- Bo mieli wystarczająco wiele okazji, żeby zrealizować reformy, na którym dziś im zaczęło tak nagle zależeć. Po 1989 roku Sojusz dwukrotnie rządził w Polsce, miał swojego prezydenta i kilku premierów, a proces katechizowania życia publicznego trwał w najlepsze. Biorąc pod uwagę nawet coraz większy cynizm życia politycznego w Polsce, można łatwo zauważyć, że to prawica miała przez te 20 lat idee i polityków ideowych, dlatego znacznie silniejsze piętno odcisnęła na kształcie prawa i instytucji niż SLD. Widać bez idei nie da się zmieniać, choć da się dojść do władzy, ale po co nam taka władza?
Czy jak na lewicę nie są mimo wszystko zbyt zachowawczy? Walczą o rozdział Kościoła od państwa czy in vitro, ale są to postulaty wygłaszane także przez centroprawicową PO. Od bardziej kontrowersyjnych poglądów Sojusz wydaje się stronić.
- W PRL nie można było dostać czekolady, więc jedliśmy wyroby czekoladopodobne. W obecnej Polsce nie można dostać lewicy, bo politycy zamknęli się na cztery spusty w sejmie, przyznali sobie dotacje, wzięli media publiczne i mogą dowolnie się sami nazywać i rzucać hasła bez pokrycia.
A może to dobrze, że Sojusz jest nieco bardziej zachowawczy, bo polskie społeczeństwo nie jest jeszcze gotowe do rzeczowej rozmowy na tematy np. aborcji czy adopcji dzieci przez pary homoseksualne?
- Z pewnością coraz bardziej upodabnia się do zachodnich zlaicyzowanych społeczeństw. Polacy w zdecydowanej większości całkowicie ignorują katolicką etykę seksualną. Siła i słabość polskiej religijności zawierają się w jej bezrefleksyjności. Katolicyzm w Polsce to po prostu nawyk. Dlatego tak trudno go zmienić, ale dlatego też tak niewielką rolę odgrywa przy indywidualnych wyborach życiowych. W tym sensie sekularyzacja w Polsce już się dokonuje, tyle, że przy utrzymaniu tego sztafażu kościółkowego. Jeśli w wyniku politycznych błędów Kościoła nawet ten powierzchowny nawyk zniknie, to nie ma czego żałować. Można byłoby żałować, gdyby wraz z religijnością w przeszłość odchodziła jakaś rzeczywista myśl humanistyczna, jakiś typ propagowanego przez Kościół miłosierdzia i zaangażowania społecznego. Ale nic takiego za polskim Kościołem nie stoi.
A co Pan myśli o potencjalnej koalicji SLD z PO po kolejnych wyborach parlamentarnych?
- Zapewne byłoby to dla SLD spełnienie marzeń. Samobójcza polityka Jarosława Kaczyńskiego i kurczenie się poparcia dla PiS, robi jednak więcej miejsca dla samodzielnych rządów PO, niż wzmacnia SLD. Podobnie jak latający cyrk Janusza Palikota stworzony do zagłuszania konkurencji z lewej strony.
Z kolei w samym Sojuszu podobno z dnia na dzień temperatura rośnie. Coraz częściej mówi się o szorstkiej przyjaźni Napieralskiego z jego dawnym pupilkiem, Bartoszem Arłukowiczem, ostatnio miał pokłócić się z kolei Markiem Wikińskim, o jego stosunkach z Olejniczakiem czy Kaliszem nie wspominając. Napieralski zaczyna przypominać politycznego mściciela?
- Każdy w tej roli starałby się raczej zbudować drużynę, rozdzielić funkcję, żeby ludzie się uzupełniali i grali zespołowo. Doskonale potrafił to robić Aleksander Kwaśniewski. A Kalisz czy Olejniczak to nie są politycy słynący z zamiłowania do kłótni i wycinania się. Napieralski może oczywiście wyciąć wszystkich znanych polityków w swojej partii, ale kto mu zbierze głosy podczas wyborów, jeśli listy powstaną z samych anonimowych potakiwaczy?
Tak a propos mediów publicznych - ich odpolitycznianie w wykonaniu SLD to próba raczej nieudana?
- Odpolitycznienie mediów publicznych przez SLD za pomocą umieszczenia we władzach ludzi SLD? W samym pytaniu ma pani najlepsza odpowiedz. Zresztą także na poprzednie pytania.
—
Wywiad ukazał się w „Fakcie” z 4 września 2010.
Czytaj także przegląd prasy: Sławomir Sierakowski dla „Polska The Times”.
Na podobny temat
|
Order software online 
Gdy Chrystus umierał na krzyżu raze...
Zupełnie jakbym słyszał pana Gadomski...