Nawet najbardziej przyzwyczajony do beznadziejnego poziomu polskiego parlamentaryzmu i pozbawiony ostatnich złudzeń obserwator musiał być przedwczoraj zszokowany. Okazało się, że dno cynicznego wyrachowania nie jest ostatnim, do którego dotrzeć potrafi polska polityka. Nie wiem, kto jest bardziej winny - czy ten, kto zabija siekierą, czy ten, kto strzela z pistoletu.

Generalnie posłowie zasiadających w parlamencie partii czują się tak pewni siebie, że pozwalają sobie już na wszystko. Rząd na nierządzenie, parlament na zachowania nieparlamentarne. Jeśli partia rządząca rywalizuje z dwoma zupełnie skompromitowanymi w opinii większości społeczeństwa konkurentami, to woli unikać ryzyka jakichkolwiek decyzji, bo jej po prostu wystarczy być. Zamiast rządzenia wybiera więc rządzenie w sondażach i permanentny klincz z przeciwnikiem, który wszystkim stronom zapewnia obecność na scenie politycznej.

Dostając setki i dziesiątki milionów złotych z budżetu, politycy polskiego parlamentu nie muszą obawiać się żadnej konkurencji. To demoralizuje i utrwala proces postępującej degrengolady politycznej. System dotowania partii z budżetu państwa raz wprowadzony pozwala kilku istniejącym podmiotom wymieniać się władzą aż do ostatecznego upadku. Gdyby o finansach partii decydowali sami Polacy, oddając na przykład jeden procent swojego podatku (do określonej sumy, aby zbalansować wpływ na politykę biednych i bogatych obywateli), to partyjni wodzowie nie mogliby zachowywać się jak możnowładcy.

Tekst ukazał się w „Dzienniku” z 25 lipca 2008.