Ekonomia jest nauką, a nie ideologią - twierdzi Witold Gadomski. Otóż nic podobnego. Ekonomia nie oferuje nam żadnych bezspornych rozstrzygnięć. Nawet tak prostą kwestię, jak optymalna wysokość stóp procentowych, rozwiązuje się w głosowaniu ekonomistów z Rady Polityki Pieniężnej. Czy jest do pomyślenia, by w głosowaniu ustalać temperaturę, w której woda stanie się lodem? - pisze Jacek Żakowski w „Gazecie Wyborczej”. To kolejny głos w dyskusji zapoczątkowanej przez Sławomira Sierakowskiego tekstem „NBP nauczy cię liberalizmu”.

Komentarze

Dodaj nowy

bokanon  - sezon ogórkowy   |12.07.2005 10:39:49 Trochę to smutne, ze Żakowski potrzebuje trzech stron tekstu, żeby udowodnić fakt, iż ekonomia nauką społeczną jest. Sezon ogórkowy w pelni. Przecież dla każdego, kto stosował ekonomię w praktyce jest jasne, że politycy podejmują decyzję na podstawie rozkładu prawdopodobieństw opracowanych przez analityków. Z ekonomią jest trochę jak z alfabetem, daje nam podstawowe narzędzia. Nic więcej. Czy można jednak ten zmasowany atak wytłumaczyć nieco fundamentalistycznym stanowiskiem Gadomskiego (fakt, można mu zarzucić brak tolerancji dla analfabetów)? Czy może raczej chodzi o jakąś krucjatę klerków przeciw ‘ekspertom’, którzy odważyli się konkurować na rynku idei? Swoją drogą jeśli ekonomia jest rozmamłaną dziedziną wiedzy, to co powiedzieć o pozostałych naukach społecznych, w tym matce większości uczestników tego forum - socjologii? Tylko proszę uzgodnić zeznania, bo oto we wczorajszej rzepie Pan Profesor Henryk Domański nam spokojnie tłumaczy: ”Zaryzykowałbym stwierdzenie, że pod względem ścisłości ustaleń socjologia jest w odniesieniu do zjawisk społecznych tym, czym jest fizyka dla badania świata przyrody. Prawie od stu lat metodologia badań socjologicznych doskonali rzetelność "pomiaru", przy czym należy nadmienić, że ankiety i sondaże opinii publicznej są tylko jednymi z narzędzi odkrywania prawidłowości rządzących zachowaniami jednostek”. Czy Zakowski juz o tym wie?

thomas  - nauka a polityka   |12.07.2005 14:24:39 Żakowski argumentuje za tezą, którą mógłbym sparafrazować tak: po pierwsze, ekonomia nie ma jeszcze jednej, jednoznacznej, ogólnej teorii (to jest konstatacja banalna, ale negowana przez Gadomskiego); a po drugie, nauka nie ustala celów działań politycznych. Nie jest tak, że ekonomia mówi, co jest dobre, a co złe. Ona mówi, jakie środki prawdopodobnie mogą prowadzić do określonych celów. Nie ma możliwości udowodnienia na drodze empirycznej, że wysoki wzrost gospodarczy przy wysokim rozwarstwieniu społecznym jest lepszy od niższego wzrostu gospodarczego przy niskim rozwarstwieniu społecznym, gdzie dochody 90% społeczeństwa są dwa razy wyższe od minimum społecznego. To może być założony cel polityki gospodarczej, lecz nie może to być rezultat naukowy. Bo po prostu to nie jest fakt dostępny badaniu naukowemu, lecz pewna normatywna przesłanka. Problem z pseudonaukową ekonomią w Polsce jest taki, że polityka gospodarcza jest uprawiana pod płaszczykiem metody naukowej. Politycy udają, że są ekspertami, bezstronnie czytającymi wykresy (vide: Robert Antczak z CASE). Tymczasem uprawiają propagandę tego, co uznają, za najlepsze cele polityki gospodarczej. Proszę bardzo, wolnoć Tomku, ale przecież Antczak nie upowszechnia uznanych wyników nauki, kiedy nawołuje do głosowania na PO! Mylenie propagandy politycznej z analizą eksperta jest szkodliwe i niebezpieczne, bo może podważać autorytet nauki. To prawda, bokanon, bez wiedzy gospodarczej, tak jak bez wiedzy socjologicznej czy fizycznej, nie ma mowy o sprawnym i sensownym działaniu. Ale nauka empiryczna - a taką jest socjologia, ekonomia czy fizyka - nie dostarcza norm! Normy możemy czasem w prosty sposób zastosować do wyników nauki, lecz owo zastosowanie nauką już nie jest. Kiedy zaś chcemy przejść do oceny celów polityki gospodarczej, to nie wystarczy nam sama nauka. Co najwyżej pomoże.

bokanon  - toporni niepokorni   |13.07.2005 09:09:04 Thomas, wszystko to prawda, tyle że rozróżnienie między analizą normatywną a pozytywną jest na pierwszym albo drugim wykładzie ekonomii 101. Ja nie wiem, czy Gadomski o tym zapomniał i nie wiem też, co pozwala naczelnym intelektualistom kraju szafowanie banałami. Czy socjologiczne ‘gęby’ interpretujące wyniki badań społecznych i kiksów politycznych zawsze jasno deklarują: uwaga teraz zdejmuje się czapkę profesora i wygłasza się opinię normatywną, kto nie chce słuchać, niech zatka uszy. Ta granica, choć naturalnie istotna dla autorytetu ‘nauki’, jest mocno płynna. Problem w tym, że temu podobne ataki lewicujących intelektualistów na ‘neoliberalny konsens’ przypominają bójkę ślepych na wrotkach. W jakimś niedawnym tekście KP ktoś odkrywa, że PKB nie jest miarą szczęścia ludzkiego (brawo!, vide pierwszy rozdział byle podręcznika makro). Gdzie indziej ktoś wykopuje Sena i poucza o roli opieki zdrowotnej i edukacji dla wzrostu gospodarczego. Nihil novi, ale jak to zrobić w praktyce? Tylko proszę bez alternatywnych teorii o tym jak wydatki na prowokujących politycznie pornografią artystów kreują niesamowicie wielkie efekty zewnętrzne! Intuicja innego managera myśli społecznej mówi, że jak podwyższymy płace minimalne to wszyscy zyskamy. Teoretycznie jest to możliwe, ale czy warunki ku temu są spełnione? Te niepokorne zaczepki pachną anarchią, ale bardziej nieuctwem. I pewnie dlatego nie spotkały się z polemiką jakiegoś poważnego akademika. A szkoda.

rewolewkombikryt  - banały?   |13.07.2005 13:12:01 Może to są i oczywistości, ale lektura publicystów takich jak Gadomski poucza, że oni o takich oczywistościach nie słyszeli!

jacek   |13.07.2005 19:35:42 mówisz że "brawo!, vide pierwszy rozdział byle podręcznika makro", że niby to takie oczywistości co lewica na temat gospodarki mówi że wszyscy wiedzą, a to przecież nieprawda, liberałów czy wzmiankowanych przez Ciebie i Thomasa ekspertów jakby wziąć i wprost zapytać: "czy PKB jest miarą szczęścia ludzkiego" to by powiedzieli pewnie, że nie, ale to wcale nie przeszkadza im przedstawiać wzrostu PKB jako naczelnego celu każdego porządnego człowieka.

agat   |15.07.2005 00:05:56 nie znam wielu ekonomistów, mogę ich liczyć na palcach (a Wy? ile macie palców?), ale chyba żaden z nich nie wypowiadał się z uznaniem o zestawie podręczników do ekonomii używanych w czasie studiów magisterskich na polskich uczelniach ekonomicznych. w najlepszym razie z niejaką powściągliwością. ale w tym momencie zaczynam już chyba uprawiać socjologię nauki…

może czerwone  - wydatki   |15.07.2005 01:36:45 ja znam wielu ekonomistów, bo mam wiele palców i jakoś nie mogę zrozumieć przejścia od banalności stwierdzenia o PKB jako niewystarczającym mierniku szczęścia ludzkiego do anarchizmu pachnącego nieuctwem. Czy zawsze kiedy staramy się przerobić banały na działania bredzimy???

agat   |15.07.2005 10:22:55 tak, są to brednie, ponieważ ludzie powinni mieć możliwość ekonomicznej samorealizacji bez wtrącania się ze strony państwa. wszędzie pod spodem ten libertariański aksjomat.

Napisz komentarz
Nick:
E-mail:	nie powiadamiajpowiadom
Strona www:
Tytu?:
UBBCode:	-kolor-jasnoniebieskiczarnyniebieskifuksjaszaryzielonyjasnozielonybordowygranatowyoliwkowyfioletowyczerwonysrebrnyturkusowybia?y?ó?ty -rozmiar-malutkima?y?rednidu?yogromny
	Prosz? wpisa? kod antyspamowy widoczny na obrazku.

Powered by !JoomlaComment 3.26

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.”

Na podobny temat

• Ideologia jako zawód i powołanie
• Ekonomia jedynie słuszna
• Co wiedzą ekonomiści
• Publicyści o „Liście do partii” Sławomira Sierakowskiego
• Żakowski: Dwa śmiertelne błędy PD