|
„Gdyby zapytać Polaków o to, czy są dumni ze swojej przynależności narodowej, większość z nich odpowiedziałaby twierdząco. Jednocześnie tylko nieliczni przyznaliby, że zdarza im się wstydzić swojej narodowości. Tendencję tę, pomimo wahań, można uznać za stałą. Znajduje ona odbicie w licznych naszych badaniach. Wysokie poczucie dumy narodowej jest więc w Polsce zjawiskiem powszechnym” - z dumą deklaruje CBOS, choć można by podejrzewać, że opinia publiczna w Polsce nie składa się wyłącznie z Polaków. A może się składa? Albo może nie-Polaków nie warto pytać?
Z dumą stwierdzam, że należę do nielicznych i przyznaję, że na pytanie: „CZY I JAK CZĘSTO ZDARZA SIĘ, ŻE ODCZUWA PAN(I) DUMĘ Z TEGO, ŻE JEST PAN(I) POLAKIEM/POLKĄ?” odpowiadam: „Praktycznie nigdy się to nie zdarza”. Jest nas całe osiem procent. Choć może część z nas wcale nie jest Polakami. Podejrzewam, że gdyby dowolnemu Romowi zadać powyższe pytanie, odpowiedź mogłaby brzmieć podobnie do mojej. Może nawet musiałby tak brzmieć, bo odpowiedzi: „nie jestem Polakiem” ankieta nie przewiduje. Ale opinia nie-Polaków nikogo nie interesuje. A przynajmniej nie interesuje CBOS-u, bo jak wiadomo opinia społeczna w Polsce jest rdzennie polska. Może zresztą CBOS powinien się tak nazywać. Centrum Badania Opinii Społecznej Prawdziwych Polaków. Wietnamczycy i Romowie mogą być dumni z bycia Polakami albo nie odzywać się wcale.
„Przekrój” jednak wie, że Polacy powinni się wstydzić. Wie nawet czego. Z tych wstydów ułożył cała listę. Czego Polak powinien się wstydzić wg „Przekroju”? Czy aby nie tego, że Polacy tak dumni są z bycia Polakami, że Rom ich w oczy kole i woleliby go nie mieć w zasięgu wzroku, gdy chcą sobie potańczyć? Zresztą wiadomo, że nie należy wpuszczać Romów do restauracji. „Wchodzili grupą i robiło się piekło. Poza tym brudzili, stół po ich wyjściu wyglądał jak po trzęsieniu ziemi” - tłumaczy właścicielka klubu. A komentator na forum wyjaśnia: „Ta niechęć nie bierze się z uprzedzeń, tylko ilości negatywnych doświadczeń z Romami”. Kto nie widział, jak Rom kradnie i się awanturuje, niech podniesie rękę. Nikogo nie widzę. Więc wszyscy się chyba zgadzają. To nie jest żadna dyskryminacja. Czy głupich dyskryminuje to, że są głupi? Czy brzydkich dyskryminuje, że się tacy urodzili? Na szczęście żyjemy w wolnym kraju i możemy decydować, kogo chcemy wpuszczać do naszego klubu, a kogo nie. Przyjemnie by wam było, gdybyście sobie tańczyli i nagle zobaczyli kogoś na wózku? Dlatego lepiej nie robić za dużo podjazdów dla niepełnosprawnych. Bo wyrzucić trochę głupio. Na szczęście Romowie nie są niepełnosprawni, więc nie ma się czego wstydzić. Kradną i się awanturują, więc ich nie wpuszczamy, to jasne. Ale czy Polacy powinni się tego wstydzić? Na pewno nie Polacy czytający „Przekrój”.
Polacy czytający „Przekrój” wstydzą się, że na ulicach jest tyle psich kup. Albo że jest brzydko. To jest poważny problem, a nie jacyś Romowie, którzy zresztą mają swój kraj, więc powinni do niego wracać. Podobnie jak Wietnamczycy. Dlatego państwo polskie współpracuje z wietnamską bezpieką i pomaga co bardziej krnąbrnym Wietnamczykom wrócić do ojczyzny, z której mogą być dumni. Bo z Polski raczej być dumni nie mają powodu. Ale czy powinien się tego wstydzić czytelnik „Przekroju”? Oczywiście nie. Czytelnik „Przekroju” może się w najlepszym razie wstydzić dyskryminacji kobiet albo antysemityzmu. Że antysemityzm jest, to wiadomo. „Gazeta Wyborcza” chyba kiedyś o tym pisała. Ale antyromizm? Nie ma nawet takiego słowa. Polska pomoc rozwojowa dla najbiedniejszych krajów w 2009 roku wyniosła 0,09 procent dochodu narodowego brutto. To nawet więcej, niż można mieć promili we krwi i prowadzić samochód. Ale Polska to nie samochód. To chyba nawet więcej niż samochód. Co prawda wg ONZ należymy do grupy państw bardzo wysoko rozwiniętych, ale przecież tylko my jedni wiemy, jak bardzo biedni tak naprawdę jesteśmy. Jesteśmy tak biedni, że nawet nie ma kto psich kup nam sprzątać. Może więc wywieziemy je do Afryki zamiast pomocy rozwojowej? Taka kupa dobrze odżywionego polskiego psa może mieć jeszcze całkiem sporo wartości odżywczych. Głodny Tanzańczyk albo Haitańczyk by taką kupą nie pogardził. Ale czy tego powinni się Polacy wstydzić? Nie sądzę. 18 procent ankietowanych jest dumnych z Polski „Zawsze, w każdej sytuacji”. Na szczęście czytelnicy „Przekroju” do nich nie należą. A może nawet należą do elitarnych 2 procent Polaków, którzy wstydzili się, widząc „ksenofobię Polaków, rasizm, antysemityzm, niechęć do innych”.
Felietony Jasia Kapeli publikujemy w środy i w soboty.
Na podobny temat
|
Order software online 
Nie zgadzam się z tobą :) Moja droga...
Polecam uwadze: o chorobach z autoagr...