> PREMIERA 24 MAJA
>>Już jest: KP30!
Komentarze
CYTAT DNIA
Nie możemy tworzyć idei, które będą łączyć ludzi, jeśli stracimy kontakt z tym, jakie jest ich życie. Jeśli nie wiemy, jak uznać sposób, w jaki ludzie obserwują świat, odczuwają go i doświadczają, nigdy nie będziemy w stanie pomóc im w uznaniu samych siebie albo zmianie świata na lepsze.
Marshall Berman, Przygody z marksizmem
Książki w sklepie KP
|
Order software online
|
Drogie dzieci! |
|
|
Jaś Kapela
|
|
13.11.2009 |
Pisałem już o tacie. Teraz czas na mamę. Mama jest wiceprezesem Związku Dużych Rodzin ”Trzy Plus”, lobbującego na rzecz rodzin wielodzietnych. Niestety nie zna Zbyszka, Mirka, ani Grześka, więc nie jest jej łatwo. Kiedyś za to Jarek ucałował jej koleżankę w rękę przed całą swoją świtą i od razu kilka osób wyraziło zainteresowanie ich pracą i chcieli się umawiać na spotkania. To było jednak dawno i chyba niewiele z tego wynikło. W ogóle posłom trudno cokolwiek wytłumaczyć. To być może najpoważniejsza nauka, którą matka odebrała w gmachu Sejmu. I broń boże nie przysyłać żadnych pism, bo i tak nikt nie ma tu czasu na czytanie. Jeśli już to lepiej zrobić jakąś wystawę na korytarzu. Parę chwytających za serce zdjęcie, kilka wykresów, ewentualnie jakieś podpisy, ale krótkie i dużymi literami. Kultura obrazkowa rządzi nie tylko w pokoleniu MTV, ale w pokoleniu POPiSu również.
Czasami rozmawiam z matką na interesujące ją tematy, bo, chcą nie chcąc, sam zacząłem się nimi interesować. Zresztą tematy są naprawdę interesujące i mało znane. Wystarczy przypomnieć sobie kontrowersje jakie wybuchły, gdy chciano wprowadzić becikowe. Bardzo wszystkich dziwił taki pomysł. A przecież na biednej Ukrainie, gdzie tak chętnie jeździmy krzewić liberalną demokracje, jest kilkakrotnie większe. Gdy wprowadzano je u nas za pierwsze dziecko ukraińscy rodzice dostawali około 5 tysięcy złotych, za drugie 7,5, za trzecie mniej więcej 12,5. Tyle, że w hrywnach, która ostatnio poważnie spadła, więc teraz jest mniej. Ale i tak. Co ciekawe, gdy spróbowałem znaleźć na temat dokładną informacje w internecie, nie było jej w żadnym serwisie informacyjnym, a jedynie czasami ktoś o tym wspomina na forach. To mi wystarczyło, żeby przypomnieć, co opowiadali ukraińscy znajomi. Lecz jednak znamienne jest, że media nie kwapią się porównywać nas z Ukrainą. Przecież wiadomo, że w Polsce jest lepiej. Dzieciom jednak niekoniecznie. Poziom ubóstwa polskich dzieci, wynosząc dwadzieścia dziewięć procent, jest najwyższy w Unii Europejskiej. I podobny jak w Turcji, czy Meksyku. A przecież mamy taki piękny wzrost gospodarczy. PKB skacze w górę niczym Szymon Majewski i nie straszny nam nawet kryzys. Chyba, że zlikwidują TVN.
Jak powszechnie wiadomo nie jest fanem reprodukcji - podobnie zresztą jak większość polskiego społeczeństwa, co można wnioskować z faktu, że przyrost naturalny w Polsce od paru dobrych lat jest ujemny - choć trochę z innych powodów. A jednak, jeśli wyciągać konsekwencje z istniejącego w Polsce systemu, emerytalnego i nie tylko, to sytuacja nie wygląda różowo. Instytucja znana jako ZUS zakłada, że na nasze emerytury będę pracować nasze dzieci. Tylko, co wtedy, gdy nie mamy dzieci. Moi rodzice potrafią być w tej kwestii dość radykalni mówiąc, że może należałoby wprowadzić kwantyfikator sprawiający, żeby wysokość przyszłej emerytury zależała nie tylko od twoich zarobków i czasu pracy, ale też od tego, ile dzieciaków odchowałeś. Pomysł dość logiczny w świetle zasad działania ZUS-u, ale nie przejdzie przez usta żadnemu liberałowi krzyczącemu o jego pieniądzach, które miałby być wydawane na cudze dzieci. Bo jak wiadomo dużo dzieci mają tylko alkoholicy. Czy wiadomo, dowiedzione nie jest, bo w mojej wielodzietnej rodzinie, jedynie ja kwalifikuje się na pijaka. Co być może mogłoby świadczyć o dziedziczeniu patologii, gdybym miał je po kim dziedziczyć.
Są jednak inni, którzy mają je po kim dziedziczyć i być może należałoby im pomóc, żeby ich sytuacje ułatwić. Być może należałoby, ale wydaje się, że najpierw trzeba zmienić mentalność społeczną i poselską, a może nawet poselską przede wszystkim. Jak pisze Szumlewicz na podstawie badania „przeprowadzonego w sierpniu 2007 r. przez Instytut Badań Społecznych i Międzynarodowych Fundacji im. Kazimierza Kelles-Krauza we współpracy z ośrodkiem badawczym Mareco Polska aż 68% elektoratu PO uważa, że władze powinny dbać o to, by każdy mógł znaleźć pracę. 45% wyborców PO deklaruje, że powinna istnieć górna granica zarobków, aby nikt nie zarabiał dużo więcej niż inni. 55% wyborców PO sądzi, że władze powinny dbać o to, aby nikt nie żył zbyt dobrze, gdy inni żyją w ciężkich warunkach. 67% elektoratu PO twierdzi, że biednym ludziom powinno się stwarzać więcej możliwości niż bogatym. 52% wyborców PO wyraża opinię, że różnice w zarobkach powinny być stale zmniejszane.” Więc skoro nawet wyborcy konserwatywnego i neoliberalnego PO to wiedzą, to być może ta wiedza wśród narodu nie zginęła. Można też przypomnieć, że w „UE transfery socjalne zmniejszają występowanie zjawiska ubóstwa wśród dzieci o 44%.” W UE tak, ale nie w Polsce, gdzie transfery społeczne bywają często traktowane jak okradanie lepszej, bo bogatszej (czyli przedsiębiorczej), część społeczeństw na rzecz gorszej, bo bezrobotnej albo wielodzietnej. Niech dzieci mają ci, których na to stać, głosi modny szlagwort. A że już niedługo dzieci tych, których na to nie stać, będą utrzymywać tych, których na nie stać nie było, bo woleli wakacje na Egipcie, to już inna sprawa.
To tylko jeden z absurdów polskiego systemu i sposobu myślenia. Są jeszcze inne. Może nawet bardziej przerażające. Bo w kwestii emerytur pozostaje ciągle nadzieja, że za dwadzieścia lata wszystko będą za nas robić roboty, a jedzenie będziemy mieli dzięki nanotechnologii, więc nie ma co się przejmować. I bynajmniej nie jest to kpina. Tak lud na forum „Wyborczej” komentuje artykuł na temat żałosnej przyszłości polskiego systemu emerytalnego. I jest to jakiś pomysł. Być może naukowcy nas uratują. Ale nie zwalania nas to od prób korygowania naszego systemu, zanim będzie za późno i okaże się, że patenty na roboty ma ktoś inny i kosztują tyle, że biednej Polski nie stać na ich produkcje. Takim polskim przerażającym absurdem jest fakt, że trzydzieści procent dzieci w domach dziecka znajduje się tam z powodu ubóstwa rodziców. Miesięczny koszt utrzymania wynosi w tej instytucji 1700 złotych. Czy gdyby dać te pieniądze rodzicom, nie potrafiliby zapewnić swoim potomkom bytu, który nie był by naznaczony przekleństwem domu dziecka? „92 proc. dzieci z domów dziecka ma opóźnienia rozwojowe, a 73 proc. opóźnienia edukacyjne.” Trudno się dziwić. Średnio sprzyjają one stabilnemu rozwojowi. Ale znów: wolimy dawać pieniądze szlachetnym instytucjom jak domy dziecka, czy więzienia (podobnie jak z ubogimi dziećmi tak i z więźniami zajmujemy zaszczytne pierwsze miejsce w europejskich statystykach), zamiast dać je ludziom, którzy dzięki nim mogliby wydobyć się ze swojego tragicznego położenia.
Ale miało być o mojej mamie, a zeszło mi na zły system. No cóż. Moja mama próbuje go zmienić.
P.S. Muszę dodać, że, gdy próbowałem przesłać ten tekst do Krytyki, serwer pocztowy o2 wielokrotnie odrzucał tę wiadomość, każąc mi ją sprawdzić i spróbować ponownie. Sprawdziłem, ale wszystko, co napisałem było słuszne i prawdziwe, więc postanowiłem nic nie zmieniać. I wysłać wiadomość z zagranicznych serwerów, skoro polskie boją się tej wiedzy.
Na podobny temat
|
|
Aktualizacja ( 14.11.2009 )
|
|
|
|
Polecam uwadze: o chorobach z autoagr...
krążownik Aurora? czemu nie. tylko, ż...