Święty Paweł. Ustanowienie uniwersalizmu to książka, w najlepszym wypadku, kontrowersyjna. Jednak nie ze względu na postać autora – maoisty i ateisty – co jest zgorszeniem dla kościoła – ani nawet ze względu na teologiczny język, jakim posługuje się Badiou – co jest głupstwem dla lewicy. Głównym bohaterem książki jest bowiem Prawda, co jest obrazą nie tyle dla kościoła czy lewicy, co raczej szerzej – dla projektu postmodernistycznego w ogóle. Co proponuje nam zatem Badiou, odczytując św. Pawła? Dyskurs uniwersalny oparty na wierze i miłości, a jednocześnie dyskurs świecki i odwołujący się do pewnego projektu politycznego. „Nie ma już Żyda ani poganina”, powie św. Paweł. Otwarta zostaje tym samym przestrzeń, na której spotyka się święty z maoistą, dyskurs chrześcijański i lewicowy. Badiou głosi zwrot ku erze postsekularnej, ku Prawdzie i projektowi uniwersalistycznemu, co znajduje swój rzeczywisty wyraz w uścisku dłoni pomiędzy papieżem lewicy – Habermasem – i przyszłym papieżem kościoła katolickiego – Ratzingerem w roku 2004 w Monachium. Myśl postsekularna stawia nas tym samym na powrót przed problematyką relacji pomiędzy dyskursem lewicowym i chrześcijańskim, pomiędzy Lewicą a Kościołem w oderwaniu od ideologii wielkich narracji historycznych. Jest próbą (od)tworzenia wspólnej płaszczyzny dyskursu. Pozostaje oczywiście otwartym pytanie, na ile myśl postsekularna jest żywotna na gruncie polskim, na ile postsekularyzm jest możliwy bez sekularyzmu.

Alain Badiou (1937)  –  francuski filozof, pisarz i dramaturg. Autor takich dzieł jak L’être et l’événement, L’ethique czy Logiques des mondes, jest obecnie jednym z najsłynniejszych i najczęściej komentowanych filozofów francuskich, a jego książka poświęcona świętemu Pawłowi stanowi bodaj najlepsze wprowadzenie w obręb jego filozofii. Debiutował w roku 1964 powieścią Almagestes i mimo, że większość jego późniejszej twórczości wypełniają dzieła filozoficzne, to pozostał czynnym prozaikiem i dramaturgiem, a nawet librecistą operowym (L’Echarpe rouge, 1979). Jest też aktywnym działaczem politycznym: protestował przeciw wojnie w Algierii, w 1969 roku współtworzył maoistowską Groupe pour la Fondation de l’Union des Communistes de France Marxistes Léninistes, a w roku 1985 L’Organisation Politique, w której ramach działa do dziś. Wśród swoich najistotniejszych wpływów teoretycznych wymienia Jeana-Paula Sartre’a, Louisa Althussera, Jacquesa Lacana oraz matematyków, twórców teorii mnogości: Georga Cantora i Paula Cohena. Jego najważniejszym dziełem jest wydana w 1988 roku książka L’être et l’evenement, w roku 2006 ukazała się jej druga część zatytułowana La logiques des mondes. Jest też autorem takich prac jak Théorie du sujet (1982), Peut-on penser la politique? (1985) L’Éthique (1993). Aktywnie wypowiada się na bieżące tematy społeczno-polityczne (Circonstances, t. 1-3, 2003-2005).

Na podobny temat

• Święty Paweł. Ustanowienie uniwersalizmu
• Premiera „Świętego Pawła” Alaina Badiou
• Etyka. Przewodnik Krytyki Politycznej
• Gdańsk: Relacja ze spotkania wokół Badiou
• Alain Badiou - ciało jest myśleniem