Relacja z debaty na zakończenie szczytu klimatycznego COP15. Udział wzięli: dr Andrzej Kassenberg (Instytutu na Rzecz Ekorozwoju), Magdalena Mosiewicz (Zieloni 2004), Adam Leszczyński (Gazeta Wyborcza). Prowadzenie: Jakub Bożek (Krytyka Polityczna).
Na szczycie klimatycznym w Kopenhadze nie udało się osiągnąć porozumienia w sprawie redukcji emisji CO2,. Zdaniem uczestników debaty, która odbyła się 19 grudnia w Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat, jest to porażka stawiająca pod znakiem zapytania skuteczność światowych liderów w walce ze zmianami klimatu.
Postanowienia zawarte w końcowym dokumencie szczytu są w przeważającej części powtórzeniem dotychczasowych deklaracji. Ustalono, że średnia temperatura na Ziemi nie powinna wzrosnąć powyżej 2ºC w stosunku do poziomu z czasów preindustrialnych. Państwa zgodziły się na dobrowolną redukcję emisji CO2. Podjęły także decyzję o stworzeniu funduszu dla krajów rozwijających się przeznaczonego na ograniczenie emisji i adaptację do zmian klimatu. Jak powiedział dr Andrzej Kassenberg, założyciel i prezes Instytutu na Rzecz Ekorozwoju reprezentujący także Koalicję Klimatyczną, szczyt w Kopenhadze należy uznać za zmarnowaną szansę. Nie podjęto bowiem wiążących zobowiązań redukcyjnych, których przestrzeganie byłoby monitorowane. Wśród przyczyn fiaska konferencji Kassenberg wymienił chaotyczną organizację szczytu oraz wykluczenie z rozmów większości organizacji pozarządowych. Jego zdaniem błędem były usilne próby osiągnięcia konsensusu przez najpotężniejsze gospodarki świta przy jednoczesnym pominięciu w obradach krajów rozwijających się.
Uczestnicy debaty wyrazili rozczarowanie postawą przedstawicieli USA, w szczególności prezydenta Baracka Obamy. Oczekiwano od niego czegoś więcej niż luźnych deklaracji okraszonych kojącą retoryką. Jednak głównym celem Obamy nie była ochrona klimatu, lecz ochrona twarzy - zauważyła Magdalena Mosiewicz z Zielonych 2004. Z kolei Adam Leszczyński z „Gazety Wyborczej” stwierdził, że administracja prezydenta nie chciała doprowadzić do uchwalenia porozumienia, które - podobnie jak martwy protokół z Kioto - i tak nie zostałoby ratyfikowane przez amerykański senat. Wynika to ze sprzeciwu Amerykanów wobec wzrostu cen energii i w konsekwencji konieczności ograniczenia konsumpcji. Według dra Kassenberga jedną z przyczyn tej niechęci oraz braku woli politycznej ze strony Stanów Zjednoczonych, jest wpływ silnego lobby energetycznego na amerykański rząd i media. Niedostateczna świadomość zagrożeń związanych ze zmianami klimatu oraz słabość państwa przejawiająca się uległością wobec nacisków wielkiego przemysłu skutkują utrzymaniem status quo w polityce energetycznej krajów rozwiniętych.
Z kolei kraje globalnego południa, po latach kolonialnej niewoli i postkolonialnej zależności, nie chcą wziąć na siebie ciężaru walki z globalnym ociepleniem. Redukcja emisji CO2 mogłaby dla nich oznaczać ograniczenie wzrostu gospodarczego i konkurencyjności. Rezultatem byłoby pogorszenie warunków życia społeczeństw i tak borykających się z nędzą. Problem odpowiedzialności za postępujące zmiany klimatyczne trudno rozstrzygnąć. Największym emitentem dwutlenku węgla są obecnie Chiny, ale produkcja chińskiego przemysłu nastawiona jest głównie na zaspokajanie olbrzymich potrzeb konsumpcyjnych bogatych społeczeństw. Optymistyczną wieścią jest fakt, że to właśnie Chiny zobowiązały się do redukcji emisji o 45% na jednostkę PKB (choć przy wysokim wzroście gospodarczym może to oznaczać wzrost emisji) i przodują w inwestycjach w „zieloną” energię. Także lewicowy rząd Brazylii, urastającej do roli regionalnej potęgi gospodarczej, zadeklarował znaczące zmniejszenie emisji dwutlenku węgla oraz pomoc dla krajów rozwijających się. W tym kontekście rozczarowuje postawa Unii Europejskiej, która porzuciła trzydziestoprocentowy cel redukcyjny, torpedowany między innymi przez rząd Donalda Tuska.
Odnosząc się do problemu kosztów walki ze zmianami klimatu, Magdalena Mosiewicz przekonywała, że ograniczenie konsumpcji nie musi oznaczać pogorszenia jakości życia. Można na przykład zastąpić drogi i nieefektywny transport samochodowy bardziej przyjazną dla klimatu i wygodną koleją. W opinii Magdaleny Mosiewicz, odejście od modelu życia opartego na nadmiernej konsumpcji w stronę samoograniczania się może nastąpić tylko pod warunkiem zmiany mentalności społeczeństw Zachodu. Według doktora Kassenberga, już teraz można podjąć konkretne działania bez daleko idących wyrzeczeń, chociażby ograniczając marnotrawstwo energii szacowane na 30% w samej Unii Europejskiej. Uczestnicy debaty wyrazili też nadzieję, że dzięki rozwojowi technologii, która pozwoli lepiej wykorzystywać odnawialne źródła energii, uda się zachować wysoki standard życia bez narażania ludzkości na katastrofę klimatyczną. Niezbędne są jednak inwestycje stymulowane przez państwa przy użyciu takich narzędzi jak polityka podatkowa czy włączenie tzw. kosztów zewnętrznych (w tym szkodliwości dla środowiska) do ceny produktu.
Tak poważne reformy w skali globalnej będą trudne do przeprowadzenia, ponieważ zarówno rządom, jak i korporacjom zależy na maksymalizacji zysku w krótkim terminie. I nie pomogą tu same krzepiące deklaracje. Jak zauważyli przedstawiciele Pracowniczej Demokracji, klęska kolejnego już szczytu klimatycznego i nieustanny wzrost emisji CO2 rodzą obawę, że powstrzymanie katastrofalnych skutków ocieplenia klimatu może być trudne bez fundamentalnej zmiany systemu ekonomicznego.
Order software online 
..się tak w szpitalach traktuje. Choć...
Ależ, co się będą lekarze pacjentami ...