Życzyłbym sobie, abyśmy w obecnym stuleciu potrafili w końcu połączyć wiedzę naukową i techniczną, rozwiniętą jak nigdy dotąd w historii, z umiejętnościami ludzkimi i politycznymi, które, jak na ironię, są najbardziej w historii zacofane. Dysponujemy wszystkimi środkami naukowymi, technicznymi i nawet finansowymi, aby wykorzenić biedę, głód, ciemnotę dotykającą co najmniej połowę mieszkańców naszej planety. Dlaczego tego nie robimy? Dlatego, że brakuje nam politycznej woli, połączenia pragnienia i działania, żeby to zrobić.
Sante ma 65 lat i bejsbolówkę Pumy – logo zostało starannie zamalowane symbolem 15M. Spotykamy się w podmadryckim parku. Sante leży na trawie, pilnując sterty plecaków należących do całej grupy indignados – jednego z sześciu marszów, które następnego dnia spotkają się w Madrycie. Trzy tygodnie wcześniej wyruszyli z Kantabrii w kilka osób. Dziś jest tu ich kilkuset. Po drodze przyłączali się następni, z każdej małej wioski, z każdego miasteczka, przez które przechodzili. Wszędzie witano ich jak bohaterów, przygotowywano jedzenie, spanie. Każdego dnia spotykali się z mieszkańcami i kiedy już się najedli, do późna w nocy rozmawiali: jaki tak naprawdę jest ich kraj i kto właściwie nim rządzi. I dlaczego oni – zwykli ludzie – coraz mniej czują, że mają na cokolwiek wpływ, dlaczego rzeczywistość zaczęła się im nagle wymykać. Dlaczego nie rozumieją polityków z telewizji, którzy mówią innymi niż oni językami.
Puerta del Sol, główny plac Madrytu, to miejsce, gdzie wszystko się zaczęło: to tutaj 15 maja stanęly pierwsze namioty i to tutaj narodził się ruch indigados, „oburzonych”. Wszystkie marsze zmierzają na Sol. O tej samej godzinie chcą wejść na plac, z różnych kierunków, z całej Hiszpanii. Jest marsz północny, południowy, wschodni itd. Cały dzień trwaja na Sol przygotowania: mieszkańcy i aktywiści organizują potrzebną infrastrukturę, zaprzyjaźnione sklepy podwożą jedzenie. Wszystko jest absolutnie recyklingowe, głównym materiałem do budowy są palety i tekturowe rury. Dookoła krąży ekipa telewizyjna: dziewczyna podniesionym głosem relacjonuje przygotowania, kamerzysta przyjmuje najdziwniejsze pozy. Podobny obrazek pamiętam z Jarocina w połowie lat 80. – i tu, i tam kartonowo-puszkowa kamera i mikrofon z patyka były sposobem na zabawę z oficjalnym medialnym dyskursem. Indignados śmieją się z mainstreamowych mediów – internet dość skutecznie przejął rolę głównego kanału informacji.
Ostatni etap marszu północnego ma 10 kilometrów długości. Wyruszamy o siedemnastej, tak żeby zdążyć na 20.30 na Puerta del Sol. Cały marsz ubezpiecza zaledwie czterech policjantów – dwóch na motorach i dwóch w samochodzie. Ich rola polega głównie na zatrzymywaniu ruchu samochodowego, żeby indingados mogli przejść wyznaczona trasą. I na dostosowywaniu się do zmieniających się warunków: kiedy maszerujący wybierają większą ulicę od tej, którą mieli iść, policjanci spokojnie tamują ruch i puszczają „oburzonych” tak, jak chcą.
Teraz dopiero widać, jak wielkim poparciem cieszy się marsz. Z każdym skrzyżowaniem, z każdym placem jest nas coraz więcej i więcej. W mijanych po drodze knajpkach ludzie wstają z miejsc i klaszczą, kierowcy samochodów i autobusów trąbią na znak poparcia, sklepikarze wystawiają zgrzewki z woda… To wszystko robi niesamowite wrażenie. I kiedy w końcu docieramy na Sol, jest nas już kilkanaście tysięcy.
W nocy w hostelu spotykam polskiego turystę, pyta, gdzie byłem i co widziałem. Opowiadam mu o marszu, patrzy na mnie, nie rozumiejąc, co mowie. W końcu przerywa mi uspokajającym tonem: „Tak tak, zablokowali metro, ale niech się pan nie przejmuje, jutro już maja odblokować”.
Order software online 
Jak powiedział bohater filmu "Wst...
Róbmy permanentną rewolucję to wtedy ...